Nie umiem pogodzić się ze śmiercią psa - Netkobiety.pl

Dzięki.
Mój tato pewnie rozumie tą decyzję, naprawdę. Dla niego było to ciężkie i on nawet do Majki nie podchodził, ale nigdy nie widziałam go jak płakał, a wtedy jak ją chowaliśmy we dwójkę wyciągnął ją z tego koca co była zawinięta i mówi, że musiał na nią jeszcze raz popatrzeć i ją przytulił i mówił do niej jakby wciąż żyła, że była cudownym pieskiem i szkoda, że nie pożyła jeszcze kilka lat i będzie za nią tęsknił. I wtedy się rozpłakał w głos. To też mi łamie serce.
Ciężko mi naprawdę bo widzę ją w tym worku u weterynarza. To było koszmarne przeżycie. Wciąż czekam na nią jak gdzieś idę i mam nadzieję, że może wyjdzie nagle taka radosna. Byłam dziś na jej grobie i dzieli nas trochę ziemi i ja już jej nie mogę przytulić i to boli tak strasznie.

Łącze się w bólu
To co ty my przechodziliśmy w czerwcu . Psinka  15 lat, zaropiała macica , rozlana ropa  w jamie brzusznej, nic nie jadła, nikla w oczach, nic w pyski nie miała przez wiele dni, na operacje  już się nie nadawała bo by tego nie przetrwała, fatalny stan  i miała bardzo słabe wyniki. Odchowaliśmy jej odejście bardzo , bardzo  emocjonalnie
W tym ,ze jednak maż  nie brał ją już od weta , zostawił  na stoliku  po  zastrzyku i do kremacji poszła

RoryMcGarrett nie ma sensu takie samobiczowanie się. Psina cierpiałby z kolejnym dniem,  miała raka, doprawdy  w tym temacie zwierzę cierpi, męczy się,  głódwyniszcza  ,mimo ze nie daje rady  jeść. Nasza tez miała raka  całego układu rozrodczego ,doszło zapalenie, infekcja, ropa  i wierz mi  ,ze im dalej i dłużej się czekało tym   jeszcze bardziej się odchorowywało patrząc na psinkę jak coraz bardziej się męczy i jest niezdolna do prawidłowego funkcjonowania z racji  wieku i choroby

Trzeba w odpowiednim momencie ulżyć psiakowi cierpienia i męk, to jest ciężka decyzja ,ale  naprawdę  dla dobra  psinki
Ja sama identycznie, zab w ząb jak ty miałam myśli tak jak ty teraz, ale z biegiem czasu kiedy już troszeczkę przetrawiło się rozpacz ,człowiek zaczął bardziej trzeźwiej myśleć i doszedł do wniosku ,ze najmniejsze zuuo się wybrało, tylko i wyłącznie dla dobra  mordki podjęło się taki krok ostateczny, kiedy  już nie było szans i ratunku na poprawę a psiak z dnia na dzień co raz bardziej swoje katusze i męki tez  przechodził i gasł w oczach

My nie braliśmy  naszej z powrotem dlatego ,ze  na własnym podwórku mamy jeszcze inne psy, ktore mogłyby wywęszyć i wykopać ją ,a także w lesie  dzika zwierzyna to samo zrobic ,wiec poszła do kremacji
Gdy byłaby "jedynakiem" to spoczelaby  u nas na podwórku, ale z obawy o inne zwierzaki wiedząc, ze by  wywęszyły  i rozkopywały  jednak zostawiliśmy  mordke u weta na kremacje

Zrobiłaś bardzo dobrze, innego wyjścia nie było. Dalsze czekanie przedłużałoby jedynie cierpienie Majki. 7 lat temu podjąłem z Rodzicami taką samą decyzję. O uśpieniu mojego największego zwierzęcego przyjaciela. Teraz nad grobem rottweilera Mohra dumnie rozrasta się rododendron. W tym roku obsypał się bujnie kwiatami. Twoja Majka z pewnością w podziękowaniu za skrócenie bólu, macha do Ciebie ogonem znad Tęczowego Mostu.
Nie zdajesz sobie sprawy, jak doskonale Cię rozumiem. Pozdrawiam serdecznie, trzymaj się ciepło

1,5 roku temu zmarł na moich rękach mój ukochany królik w wieku 10-ciu lat. Walczyłam o niego przez niespełna 2 tygodnie - codziennie jeździłam do weterynarza, dostawał sterydy i odżywki wzmacniające, karmiłam go ze strzykawki słoiczkami dla niemowląt, bo nie chciał już nic innego chrupać, zakładałam pieluchę, bo nie mógł już stanąć na łapkach i robił pod siebie... Wydawało mi się, że postępuję słusznie, obserwowałam go wnikliwie i nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że maciupeńkimi kroczkami wychodzimy na prostą, aż pewnego dnia, tuż po powrocie z gabinetu weterynaryjnego, poddał się i zaczął odchodzić na drugi brzeg... Paraliż brał go od tylnych łapek w stronę główki - to była trauma, bo gdy serce przestało już bić, a on wydał ostatnie tchnienie patrząc na mnie tymi wielkimi, brązowymi, ufnymi oczami, wiedziałam że jego mózg wciąż jeszcze funkcjonuje, i tak siedziałam z kruchym, zesztywniałym ciałkiem na kolanach, pomagając przejść mu za tęczowy most... Ryczałam tak, jakby świat mi się zawalił, moja psychika przypominała Tupolewa po katastrofie, całą noc budziłam się ze świadomością, że muszę wstać, nakarmić go i zmienić pieluchę, wszędzie go widziałam...

... ale do czego zmierzam:

Gdybym mogła cofnąć czas, oszczędziłabym mu i sobie cierpienia, i pozwoliłabym odejść spokojnie z pomocą zastrzyku... Bez strachu z powodu niewytłumaczonego uczucia sztywniejących kończyn, bez panicznych haustów powietrza, bez histerycznego krzyku (tak, strasznie krzyczał momentami, może z bólu...)... Dlatego uważam, że dobrze zrobiliście, usypiając sunię. W ten sposób ochroniliście ją i siebie od wielu niepotrzebnych cierpień.

Dobrze też, że pochowaliście ją w ogródku. Spoczęła przy rodzinie, w miejscu, w którym spędziła całe swoje życie - tak powinno być, a i wam będzie lepiej wiedząc, że jej zwłoki nie są bezczeszczone.

Okres żałobny trochę trwa i wbrew pozorom jest potrzebny, ale czas goi rany... Śmierć mojego królisia bardzo mnie uwrażliwiła i uczuliła na krzywdę naszych młodszych braci, i w ten sposób dorobiłam się przez te 1,5 roku dwóch psów i pięciu kotów.  
Od dwóch miesięcy mam u siebie cudownego kocura, którego przygarnęłam z ulicy w stanie - delikatnie mówiąc - ciężkim. Zjadł trutkę - ma popalone wnętrzności, wyniki krwi wykazały, że ma głęboką anemię i cudem przeżył koronowirusa, jesteśmy w trakcie łagodzenia kociego kataru z nadżerkami na języku, a na dokładkę cierpi na immunologiczne zapalenie dziąseł, i kiedy jego stan choć trochę się ustabilizuje, będzie trzeba pod narkozą powyrywać wszystkie ząbki. Mam nadzieję, że wydobrzeje i mimo sędziwego wieku będzie mu dane przeżyć z nami jeszcze kilka pięknych, długich lat, ale wiem też, że jeśli jego stan zdrowia - tfu, tfu ! - skrajnie się pogorszy, nie pozwolę mu na takie cierpienie, jak pozwoliłam w przypadku królisia...

Trzymaj się !

Witaj doskonale cie rozumiem tez nie dawno bylam w podobnej sytuacji a mianowicie musiałam uspic krolika był z nami krotko ale przywiazałam sie do niego ;( wieczorem bawiłam sie z nim a nastepnego dnia juz nie było z nim kontaktu była to dla mnie trudna decyzja ale wiem ze postapiłam słusznie poniewaz by cierpiał ;( pochowałam go nie daleko domu i chodze do niego aby sprawdzic czy jest wszystko ok.

Opiszę swoją sytuację. Przeprowadziłem się z rodzicami z miasta do wioseczki. Akurat tak się trafiło, że odkupilismy dom od Pani, która miała psa. Owczarek niemiecki długowłosy. Max, tak się ZWIE. Pies szkolony przez policję. Był ze mną przez kilkanaście dni. Dokładnie był to poniedziałek, drugi pies Jenna tak strzaszliwie szczekal w nocy, że zasnąć nie mogłem. Budząc się rano i gotowy do wyjścia do szkoły zobaczyłem, że nie odprowadza mnie do bramki. Okazało się, że leży w swoim ulubionym miejscu kolo okna, gdy go zobaczyłem nie umiałem powstrzymać łez. Leżał, z nosa wypłynęła mu już krew. Fakt był chory na serce i zdawałem sobie sprawę, że go już jutro może nie być. Nie miał sił, ale i tak biegł za piłką, dlatego gdy pobiegł biegiem z nim i glaskalem go Wiem, że pierwsze dni były najgorsze, ale rodzice przychodzili i uważnie nas szpiegowali czy nic. Głupiego z siostrą nie zrobimy. Smutek był, ale przeglądam co jakiś czas i jest tylko radość i duma jak razem z nim odbieram medal za występ psów pozdrawiam

Witam, wczoraj ja musiałam uśpić mojego wiernego przyjaciela. Miał tylko 11 lat ale był chory na epilepsję do tego doszedł Katar kenelowy. Od wtorku do środy miał aż 16 ataków to jest bardzo dużo zważywszy na to że co miesiąc miał tylko 4. Nie wiemy co miało taki wpływ na to. Wczoraj pies już nie kontaktował sikał pod siebie wydaje mi się że tracił świadomość gdzie się znajduje. Chodził po domu i piszczał, rozglądał się jakby nie wiedział gdzie jest. Tata zadzwonił do weterynarza, po rozmowie z nim tata oznajmił że trzeba go uspić. Cios prosto w serce płacz i żegnanie się z moim przyjacielem, ale musieliśmy jechać, musieliśmy ulżyć mu w cierpieniu. Nigdy nie zapomnę tego gdy dostał narkozę i czułam że jeszcze oddycha, pożegnałam się z nim powiedziałam że bardzo go kocham i bardzo będę za nim tęsknić. Najgorszy widok jaki widziałam to moment kiedy weterynarz wbił mu igłę między żebra i powiedział że nadszedł czas na pożegnanie. Przytulałam go czułam jeszcze jego oddech po paru sekundach nie czułam już nic. Przestał oddychać to był koniec. Jego ciało rozlało mi się w rękach. Jest to dla mnie traumatyczna sytuacja. Nie potrafię żyć ze świadomością że mój piesek odszedł, że nigdy to nie przytulę, nigdy już nie będzie spał ze mną czuwał w kuchni jak coś robię, że już nigdy nie zobaczę jak się cieszy na mój widok i jak śpi uśmiechnięty przez sen. Wiem że jest kawałek dalej że mogę iść postać na jego grobem ale nigdy go już nie zobaczę nie dotkne nie usłyszę. Cały czas mam wrażenie jakby był ze mną, mam wrażenie że słyszę jego pazurki uderzające o kafelki, łapie się na tym że jak idę do toalety to spoglądam pod schody czy tam śpi i czy podniósł głowę, w nocy kilka razy sprawdzałam czy śpi ze mną. Rodzice łapią się na tym że sprawdzające czy ma wodę w misce. Dom jest pusty i cichy bez niego. Moje serce pękło na pół i nie mogę pogodzić się z tym wszystkim. Bardzo tęsknię za moim synkiem

Natalia bardzo ci współczuję, uczucie po śmierci zwierzątka z którym się żyło kilkanaście lat jest nie do opisania, też 3 lata temu straciłam suczkę, serce pękało mi każdego dnia i na samo wspomnienie teraz ryczę. po kilku tygodniach od jej śmierci adoptowałam z fundacji kolejnego pieska bo nie potrafiłam żyć tak sama bez psa w domu. nowy członek rodziny załagodził ból i teraz jest nowym oczkiem w głowie. jak masz możliwość to adoptuj pieska, nie musi być szczeniak, ja wzięłam 8 latkę  po przejściach i jest cudownym pieskiem. daj jakiemuś samotnemu kilkuletniemu pieskowi dom.

Współczuję bardzo, to ciężkie przeżycie. Ja dużo płakałam i w końcu z tego bólu wpadłam niestety w depresję.
Musiałam iść do psychiatry.
Najgorsze było to, że znajomi nie potrafili zrozumieć i mówili, że to „tylko” pies był , a dla mnie to był aż pies, bliska mi osoba, moja rodzina.
Czas Ciebie uciszy i nie wstydź się przeżywać swojej żałoby. Daje od siebie namiar na psychologa https://www.psychiatrzy.warszawa.pl/ Warto jest się zastanowić nad taką pomocą.