Wyprowadzka od rodziców 70+ - Netkobiety.pl

Bardzo dużo jest takich sytuacji, od lat odchodzi się od mieszkania z rodzicami, chociaż jest taka możliwość, bo to jest uciążliwe i rodzi konflikty, jak jest tylko okazja to najlepiej mieszkać osobno.
Druga sprawa, że dzieci pracują, więc nawet nie mogliby za bardzo opiekować rodzicami, więc jeśli będzie taka potrzeba zawsze możecie wynająć opiekunkę.

https://www.rp.pl/praca-emerytury-i-ren … -wrzesnia#

Są 2 podstawowe zasady:
- ty masz tylko jedno życie i nikt inny nie zadba o jego dobre przeżycie jak ty sama
- obowiązek opieki nad rodzicami spoczywa na wszystkich dzieciach. Opieka jest droga. I niestety często jest tak, że ktoś zostaje w domu, opiekuje się rodzicami praktycznie za nic. Ci którzy nie zajmowali się rodzicami, nagle się pojawiają i chcą swojej części majątku, oczywiście nie liczą kosztów opieki, gdzie też mieli swoje obowiązki. Dodatkowo dochodzą koszty remontów domu i utrzymania w dobrym stanie, co podnosi jego wartość.
Ja mam taką zasadę. Jeśli zostajesz w domu rodzinnym, no to wszyscy notarialnie zrzekają się roszczeń do niego. Ty zobowiązujesz się w zamian do dozgonnej opieki nad rodzicami. Jeśli w domu nie zostajesz, no to wszyscy płacą i w zależności od stanu zdrowotnego rodziców i potrzeb, wszyscy płacą po równo. Nie ma sensu wchodzić w rozliczenia, naliczania za dni opieki. Sprawa jasna i oczywista.
Znam przypadek, gdy rodzice dom podzielili po połowie na 2 córki. Jedna wyjechała, druga została i zajmowała się rodzicami, oczywiście też robiła remonty i modernizacje domu. Gdy siostrę przycisło finansowo, zażądała swojej połowy, oczywiście aktualnej wartości domu. No i dostała, oczywiście dalej znikła. Rodzice są coraz starsi domagają się coraz większej opieki, ale to już tej której nie ma nie interesuje, bo przecież w domu jest siostra.

Trudny temat. Z jednej strony rodzice, których się kocha, z drugiej prawo do własnego szczęścia. 
Opieka nad starszą osobą nie jest łatwa, a jak jeszcze mocno niedomaga np. potrzebuje pomocy w zwykłych codziennych czynnościach jak jedzenie czy skorzystanie z toalety to naprawdę trudna sprawa. A z czasem i tak bywa. Opiekowałam się całkowicie leżącą osobą ponad pół roku i byłam zmęczona. Nie tyle tym, że musiałam ją jak dziecko, karmić, myć, przewijać, bo to pół biedy, nie jest skomplikowane, można się przyzwyczaić, ale tym, że ciągle marudziła, ciągle coś, a to źle poduszka a to ją uwiera a to boli a to...a tamto...Jeszcze miała Alzhaimera, więc zapominała i co chwilę mówiła to samo, pytała o to samo.... To psychicznie mnie wyczerpywało. A tu trzeba cierpliwie, ze zrozumieniem, jak do dziecka, bo przecież to nie jej wina... Na stałe chyba bym nie dała psychicznie rady.

Masz prawo iść na swoje, to, że jesteś najmłodsza nie znaczy, że z automatu masz zostać z rodzicami i się nimi opiekować do śmierci. Opieka to obowiązek wszystkich dzieci.
Można jakoś dzielić się nią, ustalić plan, kto co, kiedy, ile robi... albo zrobić zrzutkę na pomoc z zewnątrz. Także nie daj rodzeństwu i ciotkom zrzucić na Ciebie calej odpowiedzialności.

Różne przykłady można by mnożyć, ale wiadomo, że starszy chory człowiek może dać opiekunowi nieźle popalić. Do tego dodać wyczerpanie psychiczne osoby bliskiej, która się opiekuje, nie do pozazdroszczenia.
Osoba obca raczej lepiej to znosi.

Tak jest w przypadku gdyby rodzice zapisali autorce swoją nieruchomość w zamian za opiekę.
Ale to nie warta skórka za wyprawkę, szkoda zdrowia.

Nikt nie ma prawa decydować za Ciebie, jak masz przeżyć życie, a dla wszystkich dookoła "ubranie" Cię w opiekę nad starszymi rodzicami jest po prostu wygodne, bo zdejmuje z nich obowiązek. Dążę do tego, że wszyscy jesteście tak samo odpowiedzialni za opiekę nad rodzicami, jeśli będą jej potrzebować i nie masz powodu mieć z tego tytułu żadnego poczucia winy. To, że jesteś najmłodsza niczego tu NIE zmienia.

To wszystko prawda, ale jeśli Autorka podjęła decyzję o wyprowadzce od rodziców, tym samym nie deklaruje opieki nad nimi, to wydaje się, że w takiej sytuacji to rozwiązanie byłoby pozbawione podstaw.

Właśnie różnie bywa i też rodzice którzy zapiszą za opiekę dziecku, tej opieki nie otrzymują, ciągają się po sądach, także nie ma żadnej reguły, a mieszkanie pod jednym dachem dwóch pokoleń często bywa nie do życia…

Z tym, że to nawet tylko nie polega na opiece, a na życiu pod jednym dachem, gdzie nie mogą się zgodzić dwa pokolenia i drą ze sobą koty, bo starsi chcą rządzić młodymi.
Autorka nie jest sama, bo to by też zmieniało postać rzeczy, musi też brać pod uwagę zdanie męża, a on na pewno nie pisze się na mieszkanie z teściami, inaczej by nie budował domu.
Do tego rodzeństwo wbija autorkę w poczucie winy, przeważnie ci co się nie opiekują to mają zastrzeżenia też co do opieki tego co się tego podjął.
Nie każdy rodzic też chce, żeby się dziecko się nim opiekowało, nie każdy też ma predyspozycje do opieki, a robienie tego na siłę mija się z celem.
Ciekawe też czy rodzice by chcieli mieszkać z córką i zięciem, mogą być za, po czasie przeciw…
Temat rzeka…

masz umowę na służebność albo na dożywocie ws tego domu? jeśli nie, to powinnaś porozmawiać z rodzeństwem. Zmieniasz ustne, ale jednak ustalenia. Może ktoś z nich nie miał takiej opcji bo rodzice woleli mieć przy sobie najmłodsze dziecko i mówili to wprost, ale może przejmie opieke nad rodzicami w zamian za dom kiedyś? Rozmawialiście o tym? wydaje mi się, że lepiej teraz, niż wtedy gdy faktycznie będą potrzebować pomocy. Jęlsi dom jest na ciebie przepisany w zamian za dożywocie, to wyłącznie Ty masz obowiązek opiekować się rodzicami
Rodzice po 70, więc Ty pewnie też 20 lat nie masz, i długo mieszkałaś w domu rodzinnym składając pieniądze na własny, nie musząc wynajmować lokum. To nie jest w porządku wobec rodzeństwa, o ile im nie pomagali, a Tobie, licząc na opiekę. Jestem pewna że nawet jak Tobie o tym rodzina nie mówi, to niejedna osoba tak myśli.
nie masz obowiązku tam mieszkać, ale jeżeli jest jak mówię to powinnaś to załatwić. Ile masz lat, autorko?
35? 40?
to jeśli byś przez 10 lat swojego życia musiała z mężem wynajmować mieszkanie to byłoby...ok 200 tys. Takiego prezentu rodzice nie dali chyba pozostałemu rodzeństwu?

Coś dziwnego się stało na przestrzeni dziejów, kiedyś do dziedziczył najstarszy, inni szli na swoje. I to było zdrowe, bo najstarsze dziecko jest zawsze najbardziej odpowiedzialne, a zwykle najmłodsze najbardziej ma rodziców gdzieś i raczej jest to częstsze z wyjątkami nielicznymi
masz prawo odejść. Ale z rodzeństwem powinnaś się rozliczyć. Z dużym prawdopodobieństwem przegrałabyś w sądzie o podział spadku.
opiekować sie bez dożywocia na hipotece domu jako jedyna obowiązku nie masz. Macie go wspólnie, a jesli nikt nie mieszka, to będą spore wydatki, którymi musicie się podzielić

Nie wróżę, tylko zadaję konkretne pytania w jej sytuacji.
Rozliczenie się z rodzeństwem będzie dla niej korzystne, będzie mogła im powiedzieć: zmieniłam  zdanie, rozliczamy się i dzielimy opieką po równo.
To będzie sprawiedliwe

09Jak to z czego? Napisalam pr,ecież.
Przeciez to nie mlosa dziewxzyna, rodzicow ma po 70 wiec pewnie 40 latka.
Rodzinnie zawarli ustny uklad: mieszkasz, nie musisz kupowac kieszkania, wynajmować, splacać kredytu prrzez pewnie z 15 lat jak nie wiecej. W zamian opiekujesz sie rodzicami.
Nadeszla starosć, a Pani się zmywa,
Sorry, ale dla mnie to tak wyglada i jest niesprawiedliwe finansowo wobec rodzenstwa, ktore być może takiej propozycji nie dostalo .
Proste jak budowa cepa  czasami trzeba spojrzec prawdzie w oczy
Moze jej rodzenstwo jeqt qspanoalomyslne i stwierdzi: ok Monika, Ania, Gosia. 
Dla nas to jest calkowucoe ok, teraz podzielmy sie xzasem i pieniedzmi przy opiece.
Ale jak widać z posta , tak nie jest.
Te wyrzuty sumienia nie sq znikad. One są sluszne, ja widzę NIEsprawiedliwosc w tym wszysriim i  iprzypuszczam  ze bedzie migać sie od opoeki i czasowej i finansowej nad rodzicami. Bo to xo robi to jedt ucieczka. Cuekawe cqy pomysł jej czy męza i co go zainspirowalo po latach.
Sorry, ode mnie glaskow nir dostanie.
Nie chodzi mi o to, ze nie moze zmienoc zdania, może. Ale niech uwzględni korzysci. Które kosztem rodzenstwa były jej udzialem przez lata.
Argument, ze nie da sue dzielic po równo bo najwazniejszy  jest spokoj jest dzuecinny, trochę. W ogole bqrdz9 mnie dziwi fakt pomijania jej wieku i czsu jaki tam mieszkala w  wypowiedziach. Noze duzo nlodych osób sie tu wypowoafq po prostu i mają na nysli kogoś w podobnym wieku, a nie po 40.
Gdyby ta decyzja byla na etapie mlodzi dię pobrali i jednak mimo  sugestii rodziny chcą sie wyprowadzić, jak najbardziej bym poparla.
Ale to nie mlodzi, mieszkali latami, pewnie rodzice opiekowali sie ich dziećmi czesto.
A decyzja zapadla jak sie postarzeli i pewnie zaczęlo szwankować zdrowie.

Ela210

Autorka zamilkła więc nie wiemy jak to naprawdę wygląda.
Ona wcale nie musi mieszkać w tym domu, może gdzieś wynajmować.
Nie wiadomo od jakiego czasu rodzeństwo nie mieszka w domu rodzinnym - też mogli długo mieszkać zanim poszli na swoje.
Rodzice mogli opiekować się dziećmi rodzeństwa.
Rodzeństwo mogło dostać od rodziców pieniądze na swoje mieszkania np. ze sprzedaży pola jeśli to było na wsi i rodzice poszli na emeryturę rolniczą.
Lub pieniądze zarabiane przez rodziców na etacie.
Dom nadal może być zapisany tylko na rodziców, nawet na tylko jedno z nich.
A Ty dajesz rady i zalecenia aby spłaciła rodzeństwo, uwzględniła przy podziale koszty których nie poniosła gdyby wynajmowała mieszkanie itd.
Bez sensu.

Rodzice jak są na "chodzie", sprawni, to sami powinni ogarnąć wszystkie sprawy majątkowe. To jest najlepsze, optymalne rozwiązanie, ale czy zechcą to zrobić, trudno przewidzieć.
Zresztą, zawsze można rodzicom podpowiedzieć, aby załatwili te sprawy póki jest jeszcze czas.

Chyba inny post czytamy. W moim Autorka mieszkała lata z rodzicami i dopiero teraz się wyprowadza, po ich 70.
A o ustaleniach wypowiadanych w tej sprawie też pisze.
Założyłam że mieszkała, jak nie mieszka od lat to całkiem inna sprawa. 
Zrozumiał że temat świeży.
Jak wyprowadziła się gdy rodzice mieli 50, to wiadomo że opieka ma być wspólną rodzeństwa.

Edit. Przeczytałam jescze  raz: Autorka jest w trakcie budowy domu

Na czym to niby miałoby polegać?
I to nie dziecku, a również jego rodzinie, a nikt się nie pali, żeby mieszkać razem z rodzicami. Poza tym rodzice też na tym mogą dobrze nie wyjść, pozbywając się swojego majątku i być na łasce dzieci… Życie.

Najlepsze wyjściem będzie zostawić sprawy tak jak są, rodzicom pomagać w miarę potrzeby doraźnie, a jak zajdzie taka potrzeba to zatrudnić opiekunkę.
Zresztą rodzice powinni sami sobie odkładać na stare lata i finansować opiekę w razie potrzeby lub z pomocą dzieci jeśli mają niskie dochody.

Właśnie, niech zadbają sami o siebie póki mają coś do powiedzenia i mogą rozporządzać swoim majątkiem.

A propos wyprowadzek, to Autorka już po pierwszym poście wyemigrowała ze swojego podwórka Zaś wracając do meritum, to właśnie najlepiej będzie jak staruszkowie sami uporządkują swoje sprawy majątkowe.

Myślisz, ze zamiana domu na mieszkanie to takie łatwe?
Znaleźć odpowiednie mieszkanie, znaleźć kupca na dom, jakoś to ogarnąć czasowo aby mieć gdzie mieszkać gdy już dom się sprzeda, stres gdy kupiec jednak zrezygnuje, sprawy urzędowe, notarialne itd.
A potem przeprowadzka to jest dopiero horror.
starzy ludzie przyzwyczajają  się do przedmiotów, trudno się rozstać z tym czy tamtym, wszystko jest potrzebne, trudno zostawić coś co jest potrzebne w domu, a już w mieszkaniu nie ma tego gdzie trzymać itd.
Poza tym 'starych drzew się nie przesadza'.

Mozna być wolontariusem w takim miejscu? Może założysz wątek i to opiszesz? Brzmi bardzo ciekawie. Rozumiem, że trafiłeś tam w związku z chorobą kogoś bliskiego i zostaleś? Jeśli to ie jest zbyt osobisty temat.

Każde miejsce ma swoje zasady i swoją specyfikę. Takich kilka przykładów:

https://hospicjumfelicjanek.pl/wolontariat/

https://www.whs.pl/wolontariat.html

https://www.hospicjum.waw.pl/pomagam/wolontariat/

https://fho.org.pl/pomagam/wolontariat-akcyjny/

https://hospicjumcordis.pl/wolontariat/ … tariuszem/

Możesz bezpośrednio dowiedzieć się w hospicjum, które chcesz wspomóc lub poprzez współpracę z fundacjami, które pomagają takim miejscom. Pacjenci paliatywni to zupełnie inny świat. Jak ci umierające dziecko pierdolnie jakimś tekstem/pytaniem egzystencjalnym to bez butelki % możesz nie usnąć. To jest kompletnie inny wymiar doświadczenia. Codzienność wydaje się być jakąś pokraczną, trywialną wersją Barei.

Z drugiej strony masz dorosłych, którzy niekiedy wypierają jak mogą. To też jest dziwne do obserwowania kiedy ktoś jest w tak chujowym stanie, że od pół roku żyje w zasadzie na kredyt, a mówi ci co zrobi i gdzie pójdzie jak już stąd (z hospicjum) wyjdzie. Albo pogodzonych geriatryków, którzy wręcz nie mogą się doczekać końca, bo nawet morfina już za bardzo nie działa. Na samo wspomnienie zapachu pacjentów geriatrycznych w opiece paliatywnej coś mi się w kichach wywraca. Zapach starości, pełnych (polekowych) pieluch i szpitala w jednym.

Masz fajną osobę, której np czytasz książkę, pomagasz wsiąść na wózek i wychodzicie sobie na patio, trochę rozmawiacie, śmiejecie się. Przychodzisz 3 dni później i dowiadujesz się o śmierci. Niby rak był w remisji, ale coś poszło w międzyczasie nie tak i z dnia na dzień było już pozamiatane.

Takie towarzyszenie śmierci kiedy jesteś świadkiem jak człowiek gaśnie na twoich oczach to nie jest coś co jestem w stanie należycie opisać. Nie wiem czy nawet powinienem próbować ze względu na mój pasywno-agresywny styl pisarki, bo niektórzy za bardzo skupiają się na formie zamiast na meritum. A to zwyczajnie ujmuje zagadnieniu.

To dziwny miks. Z jednej strony koło życia. Jesteśmy śmiertelni i tego tłumaczyć nikomu nie trzeba. Z drugiej chcemy podtrzymać życie własne i bliskich niemal za wszelką cenę. Ale w tej desperacji niekiedy łatwo się zagubić tracąc gdzieś po drodze godność chorego. Tym bardziej, że każdy ma granicę w innym miejscu i ciężko to pogodzić, bo choć umiera ta konkretna osoba to z konsekwencjami muszą sobie radzić ci co żyją.

-edit- nie wiem jak obecnie, ale kiedyś sito dla wolontariuszy było bardzo mocne, jakieś 3/4 ochotników odpadało.

Na opiekunki wszystkiego zwalić się nie da. Rzecz w tym, że jak jest więcej rodzeństwa zwykle ktoś te opiekę olewa. I te najsłabsze punkty to często dzieci które najwięcej zawdzięczają rodzicom. Wiec póki są w miarę zdrowi, powinni przestać już liczyć na swoją najmłodszą córkę, i się zabezpieczyć finansowo nie patrząc na równy podział majątku czy dotychczasowe sympatie

Dobrze dobrana pomoc tego typu rozwiązuje spokojnie 99% największych problemów.  Bo to przecież nie musi być prywatna opiekunka. Są też domu dziennej opieki

Tylko niestety ogromną przeszkodą jest nasz polski kult starości. U nas połowa 60ściolatków to wali co chwila tekstami w stylu "ja już mam bliżej jak dalej", czy klasyczne "na coś trzeba umrzeć". Ludzie starzy w taki sposób często samo się autują z życia, bo nie chce im się dbać o swoją kondycję. I to jest ogromnym problemem. Sprawny 70ciolatek nie wymaga dużej pomocy nawet jak dobija do 80tki. Za to zaniedbany i zapuszczony 60+ potrafi wymagać pracy nawet i dwóch osób na pełen etat. A jak często widuje się u nas seniorów grających w parku w bule czy cornhole ?

Brakuje parków, klubów seniora, domów kultury z bezpłatnymi zajęciami angażującymi ludzi starszych, basenów z zajęciami z aquaerobiku i tym podobnych miejsc. Dofinansowania i wsparcia emerytów i rencistów z ZUS i PFRON  (np na zakup przyrządów do fizjoterapii czy wyposażenia mieszkania) to często przejście przez mękę.

Ela, co ty masz z tym rozliczaniem się z zysków, jeśli mieszkali razem to nie było żadnych zysków i strat, bo były obustronne…to, że rodzice opiekowali się nawet dziećmi, to nie z obowiązku tylko z własnej chęci.
Tak samo jak z tym przepisaniem, jeżeli ten dom by był na nich przepisany, to by się raczej nie wyprowadzali i nie budowali nowego domu, więc nie ma co sobie dopowiadać.
Nikt nie neguje opieki doraźnej przez dzieci.

Jie czytasz uważnie.
W ogóle mam wrażenie że wiele osób nie przeczytało posta autorki  uważnie  i mojego też.
O co pretensje do tych co wyprowadzili się wcześniej mam  mieć?
Wcześniej rodzice nie wymagali pomocy, więilszosc ludzi do 70 ma się całkiem nieźle.
Vo ma być rozliczone i jakie uzyskałą z mężem korzyści dla siebie z mieszkania za darmo i niepłacenia za opiekunkę ewentualnie napisałam.
Przy zdrowych i w miarę mlodych rodzicach nie ma wkładu w taki układ, to oni pomagają a nie dorosłe dzieci  im.
Szkoda mi już pisać w tym temacie, skoro widzę że odpowiedzi są sobie a muzom, a nie ma temat
Jeszcze parę dni temu Wieka która pisze tu od poczatku  wmawiała mi , że Autorka już się dawno wyprowadziła. Tak czytacie.
Jedyny plus z tego wątku to dziewczyna która chce się zgłosić na wolontariat.
Dziękuję Ci. To bardzo potrzebne.
Opiekowałam się Mamą 2 lata. Nie była w hospicjum tylko w domu, a czasem.bywalam z nią w szpitalu. I tam na sali były 2, 3 inne Mamy , którym nie miał kto szklanki wody podać, bo pielęgniarki nie mogą być cały czas przy łóżku. Pomocna ręka na wagę złota.

A dlaczego masz do tego, co się wyprowadził jako ostatni?

To jest jakiś limit przedawnienia, że jak wyprowadzasz się wcześniej to jesteś zwolniona z pomagania rodzicom jak się zestarzeją?

I tu jest sedno sprawy moim zdaniem. Bo niektórzy mam wrażenie, że zapominają, że to rodzic kształtuje swoje dziecko. Pytanie pozostaje otwarte co ten rodzic popsuł gdzieś po drodze do tego stopnia, że własne dziecko się od niego odwróciło. Bo takie problemy i postawy nie biorą się z powietrza.

No nie?

Stosunki rodzinne potrafią być mega pokręcone. Ale palcem jest zawsze łatwo kogoś wskazać - szczególnie dziecko. Niemniej jednak uważam, że jeśli to dziecko nie chce pomagać rodzicom, jest ze strony tego dziecka budowana jakaś forma emocjonalnego muru, czy alienacji to jest to jednak skutek wychowania i błędów rodziców. Dziecko nie jest od tego, aby brać na swoje barki odpowiedzialność za konsekwencje tych błędów rodzicieli. Wymuszanie czegokolwiek na dziecku w takiej sytuacji to po prostu guilt trip.

Kiedy moja mama, na ten moment starsza już osoba, została sama, to sprzedaliśmy jej dom i kupiliśmy komfortowe mieszkanie, które znajduje się niecały kilometr ode mnie. Dzięki tej transakcji mamie z jednej strony odpadły obowiązki związane z zajmowaniem się dużym domem, a z drugiej nadwyżka finansowa (została prawie połowa) stanowi jej bufor bezpieczeństwa na wszelkie zdarzenia losowe.

W naszym przypadku to rozwiązanie bardzo się sprawdza, bo każdy jest u siebie, za to odległość jest tak niewielka, że w razie potrzeby można podjechać w zasadzie w ciągu kilku minut.
Mama na szczęście wciąż jest sprawna i w pełni samodzielna, ale zdarzały się już sytuacje, kiedy okazywało się to zbawienne, zwłaszcza w sytuacji jakiejś choroby albo konieczności podjechania na SOR.

Trochę bałam się, że może być jej trudno odnaleźć się w nowym miejscu, zwłaszcza że musiała przenieść się do zupełnie nowego dla niej miasta, ale doskonale się tu odnalazła. Żeby miała choć namiastkę ogródka, kupiliśmy działkę rekreacyjną, którą ma dosłownie 300 metrów od domu. Mama uprawia na niej kwiaty, warzywa, dzięki sąsiadom ma stałe towarzystwo, a w niedzielę czy inny wolny dzień może sobie po prostu przysiąść w cieniu drzew i poczytać. Jest to zresztą także miejsce naszych wspólnych spotkań.

Sama sprzedaż domu, kupno mieszkania (tym akurat ja się zajęłam, łącznie z formalnościami, mama tylko musiała zaakceptować to nowe lokum), a nawet przeprowadzka - nie okazały się wcale tak stresujące, jak mogłoby się wydawać. Zresztą w całym tym przedsięwzięciu mieliśmy jasno ustawione priorytety i to się z całą pewnością udało.
Mama po dziś dzień z przekonaniem zapewnia, że to była dobra decyzja.

Jak jeszcze pracowałem jako sprzedawca/doradca klienta to wielokrotnie to widziałem. Facet 30-40 lat przyprowadzony przez matkę (rzadziej partnerkę), która gnoiła go na każdym kroku, że "nie potrafi skarpetek sobie nawet wybrać". Bardzo rzadko było to prawdą, ale takie przypadki też się zdarzały. Jak to była matka to nic tylko współczuć, bo rodziców się nie wybiera. Ale jak to była partnerka to człowieka zdziwienie ogarniało. Wbrew pozorom nie było to aż tak super rzadkie zjawisko. Po czymś takim trudno oczekiwać, żeby takie 'dziecko' potem tą szklankę faktycznie podało.

Z siostrą mojej babci było podobnie. Tylko tam nie dom został sprzedany tylko duże mieszkanie w kamienicy. Mniejsze mieszkanie w nowoczesnym bloku to wygoda. Najpierw była kobiecina troche wystraszona i zła, ze ją do tego namówiono, ale po paru miesiącach jej minęło i od tamtej pory nadziękować się nie może na zmianę, bo jej się łatwiej żyje i ma właśnie taki bufor kapitałowy na wszelki wypadek.

czy cokolwiek w wypowiedzi autorki świadczy o tym że rodzice byli toksyczni? Albo że ponosiła koszty utrzymania domu rzędu wielkości wynajmu mieszkania?
chyba nie, więc wyciaganie jakiś patologicznych przypadków z d...

Autorka nie postąpi jak Priscilla, bo musiałby się maż zgodzić, a prawdopodobnie już jest współwłaścicielem domu teściowej
zaoszczędzili na własny dom, teraz kombinuje tylko jak zmusić rodzeństwo do wspólnej opieki nad rodzicami, bez ich udziału w majątku rodziców- bo że dom przepisany już dawno, jestem prawie pewna.
i że bez zobowiązań dla niej też duża szansa.