Problem z mama - Netkobiety.pl

Wspolczuje

Za bardzo zaangażowałaś mamę w opiece nad dziećmi, znając jej charakter, ale mleko się wylało i mama raczej nie odpuści pokojowo.
Dalej mieszkanie z mamą niczego dobrego nie wróży, nie ma innego wyjścia jak pomału stawiać na swoim, nie zwracać uwagi na to, że się obrazi, może wtedy sama będzie chciała się wyprowadzić.
Ile mama ma lat?

Są tu dwie osobne sprawy i zacznę od tej, która może być czynnikiem zmiany. Nie będzie to rada, bo stoję nieodmiennie na stanowisku, że radę to tylko TY możesz sobie dać sama... ze swoimi problemami.

Wygląda na to, że Twoja Mama patologiczne przeżywa żałobę. Może też być tak, że rozkładała swoją wewnętrzną destrukcję (neurotyczność, chęć kontroli i narzucania światu swojej woli) na Was i na Ojca i jak Jego brakło, to teraz doznajecie całej MOCY DESTRUKCJI.

Jeśli Ona chce narzucać, to wyznacz granice. Jak wyznaczenie granic nie pomoże, to wybuduj mur z małymi drzwiami lub furtką. Tak zrobili Chińczycy.

Dziewczynki nie są Jej. Jeśli rości sobie takie pretensje, to warto jak najszybciej skorzystać z praw rodzicielskich. Wszelkie teksty o "wykorzystaniu" są manipulacją: przecież sama zaproponowała pomoc, więc nie miała nic lepszego do roboty.

"Zżytość" z dziewczynkami to forma zależności. Osoba ze skłonnością do manipulacji uczuciami wprowadza tylko zamieszanie w uczuciach i rozwoju dzieci.

To szkodnik, a nie pomocnik.

Wprowadzasz tu kategorię etyczną, która zwiększa tylko Twoje rozterki. Zamiast się gubić, to się możesz odnaleźć: podejmij decyzję i wprowadź ją w życie.

Szkodnik nie jest zły, jest szkodliwy dla tego, komu szkodzi. On też chce żyć i wyssie tyle, ile mu żywiciel pozwoli.

W życiu inni pozwalają sobie na tyle, na ile im pozwolimy. Z moimi siostrami mamy tę samą Matkę: wtrącała się w wychowanie dzieci najmłodszej mojej Siostry, nie wtrącała się w wychowanie dzieci średniej Siostry (choć cierpiała bardzo, że nie ma wpływu) i miała jasność, że czasami może być poproszona do opieki nad moimi dziećmi, gdy nie mamy innego wyjścia. Bardzo przeżyła to, kiedy Jej powiedziałem tekst "Babcie tylko psują wnuki", a potem użyła tego w sytuacji, kiedy została poproszona do opieki nad moimi dziećmi, ale zaraz usłyszała, że "Czasami nie ma innego wyjścia jak zaryzykować popsucie dzieci."

Taki mi pomysł przyszedł do głowy, gdybym był na Twoim miejscu, to bym powiedział: "Mamo, postanowiliśmy z Mężem, że ja zrezygnuję z pracy, żeby zająć się naszymi Dziewczynkami. Ponieważ wzięliśmy sobie bardzo poważnie do serca Twoje uwagi o wadliwym i złym wychowaniu naszych Dziewczynek, więc podziękujemy za Twoją pomoc, bo trudno nie docenić Twojego wpływu w ten proces wadliwego wychowania. I teraz pytanie: wyprowadzisz się sama, czy my mamy zmienić mieszkanie?" Puść taki tekst, a zobaczysz jaka będzie reakcja.

I ważne: jak wróci do siebie i zostanie sama, to jesteś Jej jedynym dzieckiem? A może jesteś Jej jedynym dzieckiem, które się tym przejmuje, kosztem dobra swojej relacji małżeńskiej i dobra swoich Córek?

Hm, pomysł z prezentem jako wyrazem wdzięczności interesujący.

Tak, to może być prawda...

Dorosła i pełnoletnia too nie znaczy DOJRZAŁA. Moja definicja dojrzałości zawiera umiejętność dojrzenia rozwiązań, a nie tylko problemów.

Neurotyczność matki (często zamiennie nazywana "niedojrzałością emocjonalną") nie sprzyja dojrzewaniu dziecka takiej matki do dojrzałości emocjonalnej.

I to jest właśnie typowa RADA: niby słusznie, ale RADA nie podaje kolejnych kroków służących realizacji wyznaczonego efektu końcowego.

RADA ma więc istotny brak: jest praktycznie niepoRADnA.

Czasami matki nie zauważają tego, że dzieci to OSOBNE istnienia (OSOBY). Jak się nie odetnie pępowiny psychicznej, to zawsze się ma tylko "małe dzieci".

Pępowina w łonie matki sprzyja wzrostowi,  a pępowina psychiczna ogranicza wzrost.

Nikt nie jest zły, tylko zaszły w waszej rodzinie zmiany które odczuwacie po trosze wszyscy, a w szczególności ty.

Zmarł twój ojciec, mama została sama i z tego co opisujesz, ma jakąś traumę do przeżycia. Twój ojciec nie był chyba bardzo stary i jego śmierć była przedwczesna, więc żaloba po nim może trwać długo, jeśli rodzice byli zgodnym i szanującym się małżeńswem.  Z pewnością proces ten jest łatwiejszy, gdy strata była naturalna i w pewien sposób spodziewana z racji podeszłego wieku, czy zaawansowanej, długotrwałej choroby.
Nie piszesz, jak mama to przezyla, jak sobie z tym poradziła, a zapewne nie poradziła sobie do dziś, choć wy zajęci swoimi sprawami pewnie tego nie nawet nie zauważacie.
Myślę, że twoja mama czuje ogromny lęk przed powrotem do pustego domu i stara się na siłę, nawet kosztem kłotni z wami udowodnić wszystkim, że jest na tyle potrzebna aby  nie rezygnować z jej pomocy przy dzieciach, aby tylko z wami być. Wylewa dziecko z kąpielą, ale ona tego tak nie widzi.

Nie znam twojej mamy ani waszej sytuacji, ale może powinnaś z nią naprawdę szczerze porozmawiać, zaproponować np. pomoc w odnowieniu mieszkania po śmierci taty, kupnie jakiś nowych mebli, aby mama poczuła że wam na jej komforcie zależy. Zapytaj, co takiego jej potrzeba w jej mieszkaniu aby poczuła się w nim dobrze, może to jakaś błacha rzecz. Zapewnij, że będziecie z dziećmi ją odwiedzać jak często się da, albo zapraszać ją do siebie, ale teraz przyszedł dla niej czas na nowe życie, dzieci już podrosły i powinna pomyśleć o sobie.

Tamiraa ma świetny pomysł; Zaproponujcie jej wyjazd do sanatorium, jakiegoś SPA, albo gdzieś na wakacje, w miejsce które lubi i do którego chętnie by zawitała.

Tylko staraj się nie "wykopywać" matki z domu, przynajmniej jeśli nie wyczerpiesz wszystkich innych możliwości. W końcu poświęciła wam kawał życia i choć mówi się, że to "babciny" obowiązek, to jednak uszanuj to.
Tylko spokojem i dyplomacją załatwisz sprawę, choć rozumiem, że czujesz się zmęczona sytuacją.
Spróbuj, może się uda wszystko załatwić polubownie, w końcu będziesz rozmawiać z matką a nie z wrogiem.

Nic samo się nie rozwiąże, a wydaje mi się że na to liczysz. Twoja bierność sprzyja rozpadowi Twojego małżeństwa, ale i będzie przyczyną konfliktów między Wami (rodzicami) a Waszymi dziećmi, bo mama lubi wytykać Wam błędy wychowawcze, więc kiedy dzieci trochę podrosną, będą to wszystko widziały i słyszały. Babcia będzie ta kochana, bo jest dostępna cały dzień, więcej robi i pewnie na więcej pozwala, a Wy będziecie ci źli.

Mama jest jaka jest i nie masz wpływu na to co robi, ale masz wpływ na siebie, więc to Ty musisz działać.
Usiądź kiedyś z mamą na spokojnie, bez męża (żeby nie skupiła na nim złości) i powiedz że choć bardzo ją kochasz i doceniasz za wsparcie, to czas już zamieszkać osobno. Będzie obraza, foch, krzyki, ale to minie, bo kocha wnuczki, więc i tak się pogodzicie. Trzeba przejść tę wojnę.

Bardzo żal mi Twojego męża. Tutaj było wiele tematów kobiet czy mężczyzn, że ich żona/mąż nie potrafi sprzeciwić się mamusi. Zazwyczaj kończyło się rozstaniem lub zdradą.
Może być tak, że Twój mąż będzie szukał spokoju i zrozumienia poza domem. Podczas gdy przecież Twoim obowiązkiem jest zapewnić mu bezpieczną przystań w domu. A nie robisz tego.

Żal mi nawet Twojej niani, bo Twoja mama pewnie ją też poucza i na nią krzyczy. Aż dziwne że babka dalej u Was pracuje.

No dobra, przeczytaj jeszcze raz pierwszy post i sama sobie odpowiesz

(Jak dla mnie to podręcznikowy przykład toksycznej madki, która nie zauważyła, że córka dorosła i robi sobie z życia autorki "domek dla lalek").

Wnuczki/córki na pewno skorzystają na tych wszystkich scenach, kłótniach, krzykach, nastawianiu rodziców przeciwko (bo babcia najlepsza). No po prostu wzorowa harmonijna rodzina.

Najprostsze rozwiązanie "konfliktu" to zerwanie tej toksycznej relacji, "wykopanie" toksycznej matki z jej prywatnego domku dla lalek i ułożenie sobie życia bez jej histerii i manipulacji. Założę się, że obecnie jej docelowy plan jest taki, żeby zmęczyć i wygryźć męża córki, to będzie można narzekać na tych złych facetów i jeszcze łatwiej układać życie autorki (będącej na tym etapie już samotną matką, tak NIEODZOWNIE potrzebującą pomocy mamusi).

To niezdrowe, że potrzeby toksycznej matrony są tutaj stawiane na pierwszym miejscu. Mieszkanie samotnie nie jest końcem świata. Prawdopodobnie byłoby jej w tym pustym teraz mieszkaniu dużo wygodniej, niż jest obecnie: autorce, mężowi i córkom z "mamusią" ciągle smażącą ich psychicznie i terroryzującą na co dzień. Naprawdę nie ma co się rozczulać ani poddawać szczuciu. To was wykończy na dłuższą metę.

Nie wiem, co jest nie tak z nami, ludźmi, że nie widzimy odpowiedzi tam, gdzie one nasuwają się same :

Jeśli mama ma gdzie mieszkać, niech wróci do siebie.
Problem prawdziwy byłby tylko i wyłącznie wtedy, gdyby nie miała swojego mieszkania własnego.

Swoją drogą doceń swojego męża, to musi być święty człowiek.

Czasem się okazuje, że mamy więcej cierpliwości, niż myślimy. Sądzę, że gdybyś miała sytuację kryzysową, to byś się nią wykazała.

Mi brakuje najczęściej cierpliwości, do sprzątania, jak sprzątam, muszę mieć włączoną muzykę, albo słuchawki na uszach, i jakoś wtedy lepiej idzie...:P

No, to jest jakieś wyjście. Ja jestem niezłym bałaganiarzem, potrafię naprawdę z kilku drobnych rzeczy zrobić mega bajzel.. Do tego mam kilka par słuchawek, a że ja nie uznąje bezprzewodowych, to wszędzie są kable, hm, to sobie robie reklame