czy jak się spowiadacie mówicie księdzu wszystkie grzechy ? - Netkobiety.pl

Nie jest dla mnie wstydem przyznać się księdzu do grzechu obojętnie jakiego. To znaczy inaczej napisze, wstyd jakiś zawsze jest ale kiedy coś ukrywamy to znaczy że szatan nie chce żebyśmy to z siebie zrzucili. Myślicie że księżą chcą słuchać waszych grzechów, że nie mają tego dość kiedy po raz enty słyszą że ktoś ma nieczyste myśli czy się masturbuje lub współżyje bez ślubu? Tak jak dla lekarza nie jest wstydliwe że ktoś się rozbiera przy nim tak samo dla księdza który musi to wysłuchiwać. Na tym to właśnie polega żeby zrzucić z siebie wszystko co nam leży na sercu. Jeżeli sie z tym nie zgadzasz na wierzysz to jeszcze zostają protestanci, z tego co wiem u nich nie trzeba mówić księdzu o grzechach.

Na dobrą sprawę, masz dwa wyjścia: 1) nie idziesz do spowiedzi (zostajesz bez rozgrzeszenia na Święta) 2) idziesz do spowiedzi i wyznajesz wszystkie grzechy zgodnie z nauką Kościoła (tutaj, ponieważ nie żałujesz za wszystkie grzechy i nie zamierzasz zerwać z grzechem także nie otrzymasz rozgrzeszenia). Te dwa wyjścia z sytuacji są uczciwe. Pewnie orientujesz się, że jest jeszcze opcja 3) idziesz do spowiedzi, ale zatajasz grzech, a więc kłamiesz, popełniasz świętokradztwo i Twoje rozgrzeszenie jest nieważne, a potem jeszcze idziesz do Komunii i popełniasz świętokradztwo po raz drugi. Pamiętaj, że warunkiem dobrej spowiedzi jest szczery żal za grzechy i postanowienie poprawy.

Jak widać opcja 3) jest nieuczciwa i zakłada instrumentalne podejście do samego sakramentu, jak i wybiórcze podejście do prawd wiary i nauczania Kościoła Jeśli nie wierzysz po katolicku, to po co chcesz iść do Kościoła Rzymskokatolickiego do spowiedzi i komunii??? To naprawdę nie jest obowiązkowe, nie trzeba być katolikiem To, co planujesz brzmi niestety jak hipokryzja... Po co sakrament jeśli ma być tylko fasadą, atrapą, nie ma nieść głębszych znaczeń?

Wiem, że piszę bardzo surowo, ale to jest właśnie "Tak-Tak, Nie-Nie" (i przepraszam, jeśli odebrałam to jako coś krzywdzącego - nie taka była moja intencja), ale tak naprawdę rozumiem przez co przechodzisz... Też kiedyś miewałam "swoje pomysły" na spowiedź, nie rozumiałam jej prawdziwie, głęboko, dojrzale. To wymaga czasu, modlitwy i próby uczciwego stanięcia wobec własnej wiary

Czy ja spowiadam się ze wszystkich grzechów? Tak.

Dlatego moim zdaniem chrześcijanin, który idzie do spowiedzi tylko po to, aby "wyznać kilka najgorszych grzeszków, bo więcej nie pamięta", to czysty hipokryta. A jak wiadomo, są niektóre sprawy, które wręcz wprawiają samego spowiadającego się w obrzydzenie, czy wstyd. No ale coś za coś. c:

Ok, ale widzisz z którego roku jest ostatni post ?

Tak. Ja jak już idę do spowiedzi to wyznaję wszystkie grzechy, no chyba, że czegoś zapomnę to mówię na następnej. Moim zdaniem nie ma sensu chodzić do spowiedzi i zatajać grzechy. Bo po co?

Nie chodzę do kościoła ale z tego, co wiem świadome zatajanie grzechu powoduje, że cały sens spowiedzi znika.

Parę dni temu była I komunia córki mojej znajomej.
Od konfesjonału dziecko odeszło zmieszane i zmartwione a nie jak być powinno z lekką duszą.
Popłakała się potem pytana przez matkę co się stało bo nie powiedziała wszystkich przygotowanych na rachunku sumienia grzechów.
Zapomniała co miała powiedzieć, ksiądz ją wybił z rytmu gdyż zaczął zadawać pytania na które nie umiała odpowiedzieć, nie rozumiała części ich.
Nawet nie potrafiła dokładnie przekazać słów, których używał.
Pytał ją czy dotyka swoich miejsc " fantomowych".
A zapewne chodziło o intymne.
Dziecko chodzi do normalnej szkoły ale ma lekki deficyt intelektualny, jest w klasie integracyjnej, dużo korzysta z pomocy nauczyciela wspomagającego.
Całkowicie zraziła się do spowiedzi.

Nie dziwę się też bym się zraziła. Jako rodzic więcej bym dziecka do tego "księdza" nie wysłała. Szok. Bezkarność tych osobników jest porażająca.

Ja sobie dałam spokój ze spowiedzią i wszystkimi tego konsekwencjami. Po pierwsze nie wszystkie poczynania, które kościół uważa za grzech, są grzechem dla mnie ; po drugie nie mam ochoty wyznawać pewnych spraw jakiemuś obcemu facetowi w konfesjonale. Z całym szacunkiem dla wierzących i praktykujących.
Staram się żyć uczciwie i przyzwoicie, choć niekoniecznie według ścisłych wytycznych, grzeszę na własną odpowiedzialność, a relację z Bogiem uważam za sprawę osobistą. Bardzo osobistą.

Dziękuję. Chrześcijańskie i nie tylko chrześcijańskie, bo również np. socjalistyczne (śmiem zestawić razem ; wiele innych zresztą także) ideały są piękne, tylko zazwyczaj wypaczane.

Dlaczego?

Nie no ja oczywiście żartuje,ale stawianie obok siebie chrześcijaństwa i socjalizmu jest zwykle kontrowersyjne.
Lucyferka "uspokajam" bo trochę znam jego poglądy.("stalkowałem" i przeczytałem swego czasu większość postów tego ancymona i trochę gadaliśmy) oczywiście nie sądzę też żeby Lucek jakoś strasznie się zdenerwował znamy się trochę na forum i wy też się znacie jeszcze dłużej .

Dla mnie wychowanego w tradycji protestanckiej ewangelickiej ,socjalizm już w swym rdzeniu podstawowych założeniach jest wypaczeniem i błędem interpretacja historii i rzeczywistości jest bez równowagi i jakby jednostronna.
na przykład to że tylko  byt określa świadomość,albo to że ludzie z natury są dobrzy dla mnie to mylne i blednę założenia .Tak samo założenie że tylko uwarunkowanie kulturowe są najważniejsze i decydujące w relacjach.Nie da się wykonać znaczącego postępu w relacjach ,kiedy lekceważy się to co mamy wdrukowane od urodzenia,biologicznie i nawet fizjologicznie np to co związane jest z własnością .
Utopie mają jednak powab i  urok ze względu na braterstwo,solidarność ,ale wolność oznacza właściwie dobrowolność i świadomość a to nigdy nie jest wśród ludzi czymś równym ,różnie ludzie dorastają dojrzewają wzrastają bo mają różne możliwości i nie da się wymusić na siłę świadomości ,braterstwa itp

przepraszam za offtop.

Mnie nie chodzi o porównania, ale sam fakt, że u podstaw ideologii często tkwią szlachetne załozenia, intencje, ale... no, właśnie utopijne, bo ludzie są tylko ludźmi.
Dogłębnym znawcą ideologii socjalistycznej - ani chrześcijańskiej zresztą - nie jestem, ale czy nie słuszny jest postulat równości? Czy nie faktem jest, że każdy jednakowo zasługuje na jakiś przyzwoity byt?
Nie wnikam zresztą w zawiłości, ale każda ideologia może posłużyć za narzędzie władzy, zdobywania pięniędzy - a to wszystko zawsze można ubrać w piękne słowa.
Największe łajdactwa działy się z ideałami na ustach.

Czy ludzie są dobrzy, trudno mi powiedzieć. Niekoniecznie. Przychodzimy na świat jako "tabula rasa". Ale jest jakiś instynkt samozachowawczy, każący nam trzymać w ryzach te ludzkie pierwotne instynkty.
Osobiście wybieram dobro.

Więc tak naprawdę nie wiadomo czy Bogu zależy na spowiedzi przed księdzem?
Trzeba mieć taką nadzieję, że mu nie zależy. Wystarczy żyć etycznie.

Ech...
Trzeba myśleć samodzielnie i wybierać świadomie. Albo jestem katoliczką i się stosuję, albo żyję po swojemu. Ale udawania nie lubię.
Mnóstwo katolików ma świadomość, że grzeszy, ale macha ręką: "A co tam, wyspowiadam się".
To nie w porządku.
Gdybym chciała być w zgodzie z wytycznymi kościoła, tobym m.in. (wytyczne dotyczą wielu dziedzin życia) czekała z seksem do ślubu i nie ma żadnej dyskusji. A z niesprostania zasadom (gdyby mnie poniosło, gdybym zbłądziła, bo celowego łamania nie biorę pod uwagę), wyspowiadałabym się.
Być katolikiem tylko wtedy, gdy mi wygodnie? Nie!

Według założeń wiary człowiek spowiada się przed Bogiem.
Jezus był, można by rzec, awatarem Boga na ziemi.
Niejedna prawdziwa spowiedź ma miejsce podczas spotkania przy piwie, kiedy jakaś osoba ma ciężki czas i musi się wygadać.
Bowiem podstawą spowiedzi jest żal za popełnione złe czyny oraz postanowienie poprawy.

Jezus przekazal odpuszczanie grzechow apostolom.

Ja nie mowie i nie bede mowic ze to jedyna odpowiednia droga sama do spowiedzi nie bylam juz dobre kilka lat. Natomiast jak juz ktos chce sie uwazac za katolika to albo wszystko albo nic.

Nie Lucuś
Katolicyzm jest oparty w takim samym stopniu na Piśmie i na Tradycji

Niektóre wyznania się nie spowiadają i co to zmienia?

Katolicyzm ma taki rodzaj spowiedzi i właściwie nie ma znaczenia, kogo my tu uznajemy za autorytet. Jeżeli ktoś uważa się za katolika praktykującego, to to jest jedyna możliwość spowiedzi.

Swoją drogą da się też trafić na księży, z którymi w trakcie spowiedzi można normalnie porozmawiać o problemach, dostać naprawdę mądre rady, tylko trzeba troszeczkę się wysilić i poszukać.

Powinien, ale wszyscy dobrze wiemy jak to wygląda. My tez wiele powinniśmy, a rzeczywistość jest zupełnie inna.