MÓJ LĘK,MÓJ KOSZMAR - Netkobiety.pl

Przede wszystkim nie powinna Pani zostawać sama

Viktoria32 ja mam bardzo podobne problemy.Od półtora roku miewam ataki lęku czy też paniki jak to zwą.Często również mam lęk przed atakiem lęku i w konsekwencji go dostaje.Prawie 9 miesięcy byłam na lekach które też całkowicie nie zniwelowały moich ataków lęku ale stwierdziłam że to nie rozwiąże  moich problemów więc odstawiłam leki i od półtorej miesiąca chodzę na indywidualna psychoterapie która mi pomaga i uświadamia że jeszcze tyle w sobie muszę zmienić.Również bardzo skupiam się na odczuciach własnego ciała dlatego że wsłuchuję się czy czasem nie dostane ataku lęku.Trudno jest żyć z tym dziadostwem ale mam ogromną nadzieję że będzie lepiej

Ja nigdy nie miałam problemu z wychodzeniem z domu ale z podróżowaniem (zresztą do dzisiaj się tego boję) czy spaniem u kogoś.Jedno i drugie-podróż i obce miejsca są strachem że będę miała atak lęku i że inni to zobaczą albo np. w podróży nikt mi nie pomoże.

Victoria32 ja chodzę od półtorej miesiąca na psychoterapię,dwa razy w tygodniu.Jestem bardzo z tego zadowolona.Chodzę prywatnie więc bez skierowania.Kiedyś pani doktor polecała mi terapię dla nerwicowców(jest bezpłatna).Jest to grupowa terapia 3 miesięczna codziennie od 8 czy 9 do 13.Ja jednak nie mogłam sobie na nią pozwolić bo mam małe dziecko.Podobno daje dobre efekty.W Każdym bądź razie jeszcze się zapisałam na terapię dla DDA ków właśnie bezpłatną(jest raz w tygodniu,po kilka godzin).Głownie zmotywowało mnie to że mój psycholog idzie na 6 tygodni na urlop i bałam się zostać sama z tym swoim choróbskiem a DDA kiem jestem więc mam nadzieje że coś mi ona da.

Ja praktycznie od lat mam nerwicę ale coś we mnie pękło gdy się ustatkowałam(małżeństwo,dziecko)
Nigdy wcześniej nie miałam ataków lęku.Dziś mam niestety gorszy dzień . ..

Od wrzesnia bede chodzila na terapie dla DDA ,ale mam stracha przed tą terapią

Mam podobne problemy.Nerwica dopadła mnie ok.dwa lata temu,kiedy stałam w markecie w kolejce,tak sobie wtedy pomyślałam,co by było gdyby zrobiło mi się teraz słabo i jak na zawołanie tak się stało myślałam że zemdleje,przykucnęłam przy kasie oczywiście nie zemdlałam ale od tamtej pory co jestem w markecie nie mogę stać normalnie w kolejce ,żeby nie myśleć czy nie zrobi mi się słabo i wtedy często sytuacja się powtarza.Teraz nawet w domu mam jakieś niepokoje od środka serce mi wali.Też biorę leki na serce i wtedy mi się wycisza.Byłam u psychiatry dostałam leki ale bałam się ich brać i kupiłam w aptece leki bez recepty ,,tonisol,,i mi pomógł ale dopiero po dłuższym przyjmowaniu.Teraz znowu od 3 tyg wszystko wróciło i znów byłam u psychiatry dostałam leki ale tak jak poprzednio bałam się ich brać ,chyba znów sięgnę po te bez recepty i zapisałam się na psychoterapię.Mam nadzieję,że uda mi się to pokonać,chociaż na jakiś czas.

Cześć Dziewczyny, ja zaczynam terapię od 10 sierpnia. U mnie to nie lęki ale chyba początki depresji. Tak to bywa gdy nagle wali się cały świat. Noce bez snu, brak apetytu ( - 8 kilogramów przez pięć tygodni ). Spojrzałam na siebie w lusterko i doszłam do wniosku, że postarzałam sie o jakies 20 lat. Tydzień temu naszykowałam sobie całą garść prochów i z myślą, że świat jest wstrętny i okrutny a mnie nie chce się żyć - miałam je połknąć. Nie wiem dlaczego tego nie zrobiłam ? Po krótkim czasie doszłam do wniosku, że zaczynam nie panować nad sobą, nie kontrolować siebie. Tak jakby były w moim ciele dwie różne osoby: jedna spokojna, opanowana z chęcią do życia, a druga ta, która chce zasnąć i nigdy już sie nie obudzić.

Wiesz Nadia 1000 kiedyś miałam przyjaciółkę, która wpadła w depresję po tym jak jej facet odszedł do innej. Na to nałożyła sie śmierć jej matki i jeszcze inne smutne wydarzenia. Nie rozumiałam tego, że mając wokół siebie mnóstwo życzliwych i pomocnych ludzi można doprowadzić sie do tego stanu. Raz udało mi sie ją odratować ( znaczy zdążyłam wezwać karetkę ). Potem było leczenie u psychologa, następnie zajął się nią psychiatra. To było dawno temu. Wtedy ( zresztą tak samo jak dzisiaj ) panowało takie przeświadczenie, że u psychiatry leczą sie tylko wariaci. Znajomi i pseudo-przyjaciele odwrócili się od niej, bo przecież uznana była za wariatkę. Nikogo nie udało mi sie przekonać, że tak naprawdę psychiatra to lekarz, który leczy duszę człowieka, te nasze ego które na chwilę zachorowało. Zostałam z nią tylko ja i jej siostra. Niestety obydwie pracowałyśmy. Pewnego dnia Maja wróciła z pracy i zastała swoją siostrę wiszącą na jakimś uchwycie od pawlacza. Pogotowie które przyjechało stwierdziło zgon. Już nic nie można było zrobić.
I teraz gdy wiem, że moja dusza jest chora wcale się z tym nie kryję. O tym, że idę na terapię mówię bez żadnych ogródek. Nie wstydzę się tego i nie obchodzi mnie to co inni na to powiedzą. Wiem, że muszę to zrobić żeby nie skończyć tak jak moja przyjaciółka.

Znowu mam dziś chyba gorszy dzień. Małe niepowodzenia w moich oczach rosną do ogromnych rozmiarów. Jest mi bardzo żle. Siedzę sama w domu i na dobra sprawę nie wiem co ze sobą zrobić. Znowu czarne myśli. Może jutro zaświeci słońce, może jutro będzie lepiej. Ale jest jeszcze dzień dzisiejszy, wstrętny i okropny. Dół, cholerny dół  :(:(

Wiesz Nadia, kiedys myślałam, że juz wszystki łzy wypłakałam ale okazało się inaczej. Teraz mam czasmi taką potrzebę żeby w kąciku sobie popłakać. Co mi to daje ? Prawdę powiedziawszy nic :(:(
Żadnej ulgi.
A dni tak czy tak czasami są gorsze a czasami lepsze. Wiem, ze tych gorszych jest wiecej, ale nic na to nie poradzimy. Trzeba mocno zacisnąć zęby i życ dalej !!!

Ja chyba żle zaczęłam z ta swoja terapią. Poszłam do psychologa, który nic nowego nie powiedział mi ponad to co sama doskonale wiem. Zraziłam się do tego.
Bardzo pomagaja mi dziewczyny z netkafejki 50+.
W zaszdzie to tylko dzięki nim funkcjonuje w miarę normalnie ( przynajmniej próbuję funkcjonować). Piszę im o wszystkim na bieżąco, o tym co robię, jakie mam samopoczucie w danej chwili. Uwierz mi, że to naprawdę pomaga. jest mi chociaż na chwile lżej jak sobie poczytam to co one do mnie piszą.
Spróbuj wejść do takiej właśnie kafejki, odpowiedniej dla Ciebie wiekiem i uwierz, że to pomaga.
Powodzenia :):)

Ja też dziś wstałam rano z ogromnym dołem, a teraz jest mi jakby lepiej. :):)

Jest mi tak strasznie źle, tak okropnie źle. Nie mam sił już płakać, a najgorsze jest to że, w mojej sytuacji nie ma wyjścia, po prostu muszę czekać i mieć nadzieje, że będzie lepiej. A póki co nie światełka nawet w tunelu. Czemu życie pisze takie cholerne scenariusze, to tak boli.

Drogie dziewczyny.Dawno mnie nie było.Też raz mam gorsze,raz lepsze dni.Czasem to mam wszystkiego powyżej dziurek w nosie.Pociesza mnie myśl,że nie jestem sama,że sa tacy jak ja.Chętnie czytam wasze historie,lubie jak piszecie, że się nie poddacie.że walczycie o to aby normalnie zyc.Mam nadzieję,ze w dalszym ciagu będziemy się wspierały, bo przecież nikt nas nie zrozumie lepiej jak my same.Każda rada,każda historia jest na wagę złota jeśli tylko może komuś pomóc.

Za oknem znowu zrobiło sie ponuro i szaro.Czuję jak znowu dopada mnie ta niechęć do wszystkiego.Nie chce mi sie nigdzie wychodzić,nic mnie nie cieszy.Najlepiej to bym nigdzie nie wychodziła ,nic nie robiła,siedziała przed telewizorem,albo cały dzień spała.Dopada mnie taka pustka,zwykła ,,nicość"Mam tyle pracy,dzieci zaczynają szkołe,a ja zamiast im pomóc siedze w jakimś''psychicznym dole " i boję się tej jesiennej depresji.Zazwyczaj co roku mnie dopada.Próbuje robić wszystko na siłe,bo wiem jak pózniej może to wygladać.Czy macie jakąś receptę na lepsze jutro?

Tajemnicka; Piszesz: cyt.jakbym siebie sprzed lat widziała...Czyżbyś też miała to samo co ja? Jeśli tak to proszę napisz jak sobie z tym poradziłaś.Czy uporałaś się z tym na zawsze,czy to problem który powraca.Ja kiedyś się z tym uporałam.Myślałam,że już nie wróci,niestety pomyliłam się, bo zaraz tuż po porodzie dopadły mnie tak potworne lęki i depresja,że od nowa z tym walczę ,a minął już rok.Najgorsze w tym wszystkim jest to, że leczenie trwa długo,bez pewności,że wyjdzie się z tego na dobre.Czasem brakuje mi już sił.

Też mnie dopadają takie lęki, choć w mniejszym stopniu. Pierwszy raz miałam taki lęk gdy najadłam się jakichs tabletek i położyłam się spać.... obudziłam się po paru godzinach i zaczęłam się bać, tak po prostu niczego, nawet nie byłam sama w domu. serce zaczęło mi szybko bić, robiło mi się czarno przed oczami strasznie panikowałam że coś mi sie stanie choc nie wiedziałam co, że zaraz umrę... chciałam zawołać mamę ale nie mogłam wydusić z siebie słowa bo tak mnie sparaliżowało że tylko się zagłębiałam w tej panice. Jakoś doczołgałam się do pokoju, mama wezwała karetke, miałam płukanie żołądka. Potem trafiłam do psychologa, psychiatry, dostałam tabletki, leczyłam się to niby na depresje... bo do szkoly nie chodzilam, nie mialam ochoty na nic,na jakikolwiek kontakt ze światem... Po jakimś roku z tego wyszłam. Ale po tym zdarzeniu na każdym kroku myślałam tylklo czy zaraz nie dostane ataku paniki.. nie mogłam normalnie żyć, śmiać sie bo non  stop miałam "lęk przed lękiem" Pojechałam na weekend ze znajomymi, troszke tam popilismy, jak to młodzi, praktycznie przez cały weekend. Gdy wróciłam do domu położyłam się do łóżka, wydaję mi się że byłam przepita i odwodniona, w końcu balowałam przez równe 3 dni a jadłam jakieś głupie zupki chińskie... Dostałam kolejnego ataku. Spaniakowana poleciałam do sąsiadki, zadzwoniłam do mamy żeby natychmiast przyszła ale nawet nie potrafiłam jej powiedzieć co mi jest. Potem tak strasznie bałam się zostać sama, że przez najbliższe dwa tygodnie rodzina była przy mnie na każdym kroku. Z czasem się uspokoiła. Ale teraz juz bardzo rzadko piję. Tamten weekend dał mi tak w kośc że teraz tylko od czasu do czasu piwko okazjonalnie... Teraz nauczyłam się kontrolować swoje lęki. Mam je owszem codziennie, ale znikają gdy np nie jestem sama, bądź gdy jestem z chłopakiem, znajomymi, ale też sama potrafię sie opanować, po prostu się wewnętrznie uspokajam,... coś tam sobie wmawiam... co mi może się stać?? przecież nie umre... nie dostane zawału...a jak coś to zawsze jest ktoś obok kto mnie uratuje... i takie tam. Ale generalnie staram się bym miala co robić. To też mnie odciąga od myślenia. I od lęku. Jakiekolwiek zajęcie i nie myslę o tym. I tak jakoś z tym żyję... Gorzej jest gdy mam punkt krytyczny np większa kłótnia w związku... Chyba z lęku bycia samą ale wtedy strasznie panikuję i dostaje lęku że zaraz coś się stanie... Po tym nauczeniu się opanowywania jakoś mniejsze są te lęki i rzadziej, ale zawsze....

Witam was dziewczyny.
Też cierpie na zaburzenia lękowe od 2 lat:( nie jem leków zakonczylam niedawno terapie moja psycholog zaleca mi duzo spokoju poniewaz ostatnio bardzo mi go brakuje zauwazylam jakies dziwne niebieskie plamki:P ktore czasami mi sie pokazuja przed oczami jak sie na cos spojrze ... zaczynam sie bac ze to moze byc cos gorszego od zwyklego zdenerwowania lub zmeczenia prosze o pomoc i wasze zdanie. pozdrawiam