Czemu Bóg stworzył ateistę? - Netkobiety.pl

Niestety ale seks analny choć zapewne dla niektórych przyjemny nie rozwiązałby żadnego z tych problemów. W świecie o niskim poziomie medycyny, higienie i ogólnie dużej śmiertelności, szczególnie wśród dzieci posiadanie dużej ich ilości dawało większe gwarancje, że choć część z nich dożyje wieku dorosłego. Problem w tym, że jeśli komuś obrodziło i poszczęściło, że dzieci nie wymarły, to miał kłopot. Mniejszy jeśli to byli chłopcy, bo zawsze mogli pójść w świat szukać szczęścia. I szukali, stąd wielu awanturników, najemników, ba... odkrywców.

Nie motorem, nie siłą sprawczą, a narzędziem do skuteczniejszej władzy. Dlatego ciemny pogański lud choć był ciemny ale ilość i skuteczność chociażby ściągania danin był w stanie bezbłędnie oszacować. Pamiętaj, że kościół dawał świeckiej władzy przez dłuższy czas cały aparat administracji, księgowości, dyplomacji. Co bystrzejsze elementy plemiennego pogaństwa wiedziały więc, że wpuszczenie misjonarzy jest pierwszym krokiem do podporządkowania się innej świeckiej władzy.

Dokładnie tak ale kościół tą podbudowę miał. Dawał boski autorytet władzy świeckiej, a jednocześnie nauczał prosty lud, że swój los trzeba pokornie znosić i słuchać się władzy. Jak więc władza świecka miała nie zakochać się w tak pięknej religii? I gdzie ja napisałem, że siła Macedonii wynikała z boskiego kultu? Napisałem o brutalnej sile, boskość władcy była wtórnym poszukiwaniem elementu scalającego mnogość ludów i kultur, które znalazły się pod butem Aleksandra. Nie udało się, bo tu akurat nie było odpowiedniej podbudowy ideologicznej, sprawnego aparatu administracji. To dopiero udało się z pożenienia rzymskiej administracji i tradycji boskiego kultu cesarza z ideologią chrześcijańską.

Zdziwiony, że propaganda i marketing są matką i ojcem sukcesu każdej idei? Zresztą dobrze, że piszesz o Stalinie. On był wypaczeniem (choć pewnie koniecznym) komunizmu, który jest ideą tak piękną, że uwiódł i uwodzi miliony ludzi na świecie. Kiedy spytasz o nazizm w prawie dowolnym punkcie ziemi, to usłyszysz, że to było zło wcielone. A zapytaj o komunizm. Tymczasem oba systemy znowu tak wiele nie dzieliło, tyle że komuniści zawsze umieli lepiej operować propagandą. Co do samego Stalina, popatrz że taki zbrodzień, a tylu ludzi w Rosji widzi w nim wielkiego człowieka... Ilu ludzi w Niemczech widzi wielkiego człowieka w Hitlerze?
Tak na marginesie zważ jak wielką siłę oddziaływania miał ten kościół nawet pod rządami komunistów w Polsce. W żadnym państwie opanowanym przez klony komunizmu władza nie liczyła się tak bardzo z kościołem jak w Polsce. W Rosji sprawa była dużo prostsza mimo dużej religijności społeczeństwa, bo prawosławie jest bardziej lokalne w swej władzy i akurat serce prawosławia było w Rosji. Katolicyzm jest religią ponadnarodową z silnym ośrodkiem władzy i administracji poza zasięgiem komunistów. Na dodatek Polska była krajem, gdzie prawie 100 % populacji było katolikami. Nawet wielu tych co popierali komunizm. Dlatego mimo kilkudziesięciu lat walki z kościołem jednocześnie ten sam prześladowany kościół miał szereg niesamowitych przywilejów, niespotykanych w innych krajach opanowanych przez komunizm, gdzie kościół katolicki nie miał takiego oparcia w społeczeństwie. Bo widzisz, każda władza opierająca się na sile czuje respekt przed inną siłą, nawet jeśli będzie z nią walczyć. I w końcu komunizm upadł, a kościół istnieje nadal i takie coś jak parę dekad komunizmu, to tylko pryszcz na 2 tysiącach lat jego historii. Obstawiam, że proces ateizacji będzie podobnym pryszczem, bo nic tak się nie sprawdza jak przysłowie - jak trwoga, to do Boga...

Wiesz, chrześcijaństwo ma dwa tysiące lat, a doliczając okres starotestamentowy, to jeszcze tysiąc lat. Cywilizacja ludzka jako tako zorganizowana i zdolna przekazywać swoje przemyślenia pisemnie jakieś 5 tysięcy lat z hakiem. Myślę, że ideę zdolną utrzymać się jako wiodącą i wywierającą ogromny wpływ na myślenie i działanie większości ludzkiej populacji przez taki czas można nazwać przynajmniej bliską doskonałości

Snake jak zwykle wybiera sobie jedno zdanie, do którego wygodnie mu się odnieść i olewa resztę. Wymagający jesteś. No ale napisałeś, że propaganda i marketing są ojcem i matką sukcesu każdej idei. No coś w tym jest jeśli mówimy o sprzedaży samochodu albo pralki albo czegokolwiek w sumie innego jeśli chodzi o nasze tutaj ziemskie sprawy. Pytanie do wszystkich: czy Bóg musi się uciekać do takich prymitywnych sztuczek? Kochaj mnie albo giń?

Ja wiem, że to oblatany schemat ale hmm nadal mi to nie daje spokoju. Jak można kochać kogoś kogo się boi? Już nieodżałowanej pamięci Hitchens zadawał to pytanie. Już to gdzieś pisałem no ale jak mamy małżeństwo i mąż narobi jakiegoś bigosu typu kłamstwo, to się boi żony. No zrobił coś głupiego (wyłączając zdradę bo jeśli zdradza to nie kocha) ale kocha ją i mimo to się boi. Boi się jej reakcji. Ale w takim wypadku ma tam gdzieś z tyłu głowy, że jak się tego nie uda odkręcić, żona się zeźli na amen, nie będzie się dało dalej razem być to może odejść. Zawsze ma wybór.

Człowiek, któremu nie daje się wyboru zostaje skrzywdzony. A wierząc nie ma się zasadniczo wyboru. Bóg stwarza każdego bez względu na to czy ten ktoś tego chce czy nie. I wymaga od niego by w niego wierzył, czcił go. Bo inaczej będzie się gotował w kotle. To jest wybór? To jest wolna wola? No ej. Ja wiem, są jakieś mądre dywagacje na temat wolnej woli ale nie jesteśmy tu po to by studiować filozofię ale po to by dowiedzieć się kto co myśli na dany temat. No to jak to jest? Szkoda, że to wszystko jest podszyte przymusem. Albo wierz albo giń. W sensie wiecznym. Jak inkwizycja. Nawróć się albo giń.

Tak jeszcze powrócę do tematu Judasza. Co z nim? Został wykorzystany i popełnił samobójstwo. Szkoda chłopa. Mi tam go żal za to, że został wykorzystany jako narzędzie.

Uważam, że człowiek ma wybór, gdyby tak nie było, na świecie nie byłoby zła. Bóg stworzył pierwszego człowieka, teraz to ludzie najwyżej rodzą się z woli innych ludzi lub z ich nieświadomości.
Trudno też, żeby obraz wypominał malarzowi, że go namalował.
Chrześcijanie nie powinni bać się Boga, ale go kochać. Wszak jest napisane "Będziesz miłował Pana Boga swego.... a bliźniego swego jak siebie samego". Chcę byc z Bogiem w  niebie, bo Go kocham i wiem, że On kocha mnie. Dziecko kocha rodzica i chce być z nim, rozmawiać itp. Bardziej prawdopodobne jest, że piekło będzie miejscem bez Boga i dlatego będzie tam tak strasznie (Na Ziemi Bóg i dobro jest, ale i zło również, dlatego jest tu tak strasznie) a niebo odwrotnie.

Dostał wolną wolę, bo tak okazana mu została miłość, zaufanie. Nastolatek też ma wolną wolę i może słuchać rodziców lub nie, zwłaszcza ten pełnoletni. Nawet aniołowie mają\mieli wolną wolę, bo inaczej część z nich nie zbuntowałaby się.

A jak nazwać osobę ,która była katoliczką ale zwątpiła ,a za np. kilka lat się nawróciła na katolicyzm zachaczając jeszcze między czasie o inną religię np.judaizm? ateistka,katoliczka czy kto ?

Świadomi ludzie dzielą się według mnie nie na ateistów, katolików, protestantów, ale na wierzących Bogu i uznających Jezusa jako swojego Zbawiciela lub nie wierzących Bogu i nie uznających Jezusa jako swojego Zbawiciela. Wszelkie inne podziały są zbyteczne. Niewierzący mogą być zarówno katolikami jak i protestantami.

A ja nie rozumiem, czego Ty nie rozumiesz:)

Może Joli chodzi o sam fakt bycia ochrzczonym. To dlatego mamy w Polsce 95% katolików. Mimo, że 93 osoby określają się jako wierzące Ciekawa sprawa ta statystyka.

Hmm, w sumie jak sie temu bardziej przyjrzeć to to miałoby nieco sensu. Choć 500 lat temu spłonąłbym na stosie za herezję...

Jola70, z tego co napisałaś czynienie dobra przez katolików może odbywać się z pobudek wdzięczności. Coś dla nas ktoś kiedyś zrobił więc teraz my się odwdzięczmy. To całkiem normalna postawa i funkcjonuje ona w każdym normalnym społeczeństwie. Jednak takie pobudki jak dla mnie nie są na miarę osoby, która uważa się za dobrą osobę. To po prostu odwdzięczanie się. Coście uczynili jednemu z braci moich najmniejszych, mnieście uczynili. Czyli odwdzięczmy się pośrednio Jezusowi tudzież Bogu za stworzenie. Czyli odpłacamy czymś. To tak jak: pomogę sąsiadowi przewieźć meble bo on mi naprawił hydraulikę. Nie ma tu miejsca na dobro. Jest pewna wymiana.

Czyste dobro w moim rozumieniu nie ma żadnego interesu. Wypływa z serca człowieka chcącego zrobić coś dobrego. Nie z wdzięczności, nie z przyzwoitości, nie "bo tak trzeba" ale bez powodu. Po prostu chęć zrobienia czegoś dobrego musi wypływać z serca. Dlatego wg mnie człowiek, który czyni dobro bo czuje taką potrzebę jest dobry. A człowiek, który powinien bo jest tam za coś wdzięczny, coś tam dostanie nagrodę w niebie? No cóż... Tu każdy może sobie porównać te dwa stanowiska.

Dlaczego nie mamy być wdzięczni Bogu i okazywać Mu tego, skoro nasze zbawienie jest dziełem niezasłużonej Bożej łaski. Jeśli ktoś zrobił dla mnie tak wiele, to chyba wdzięczność przychodzi naturalnie. Jak inaczej mam ją okazać? Mogę mówić jak jestem wdzięczna, ale mogę też coś czynić, skoro dla mnie tak wiele uczyniono.

Poza tym uczynki potwierdzają, że jesteśmy nowymi stworzeniami w Chrystusie i że działa w nas Duch Święty. Nasza autentyczna i żywa wiara przejawia się w miłości czyli w  uczynkach. Bo jak inaczej?

Uczynki to też nasze dobre owoce, dzięki którym Bóg jest uwielbiony a chrześcijanie pożyteczni dla otoczenia, gdy zaspokajają jego palące potrzeby. Wskazują nimi jednocześnie na Boga, który ich do tego przysposobił. Lepiej, gdy chrześcijanie mniej mówią, a więcej czynią. Czyny "mówią" też czasami więcej i mocniej niż słowa.

Uważam też, że wiara pozbawiona uczynków nie jest autentyczna i nie prowadzi do zbawienia. Przykład: Jeżeli mężczyzna zapewnia kobietę, że ją kocha, ale nie ma dla niej czasu ani nie okazuje jej uczuć, to jego twierdzenia są gołosłowne.

Ateista może nie wierzyć w Boga, ale nie znaczy to, że nie ma on zasad moralnych. Potrafi je on również przestrzegać, ponieważ to najlepsze, co może zrobić zarówno dla siebie jak i dla całego społeczeństwa.

Papież stwierdził nie tak dawno że  ?i wszyscy mamy obowiązek czynienia dobra?. Skąd wynika ten obowiązek? Wedle papieża zasadza się na tym, że ?Pan stworzył nas na swoje podobieństwo, jesteśmy obrazem Boga, On czyni dobro i każdy z nas ma przykazanie w sercu czynić dobro i nie czynić zła". Człowiek ma możność poznania i czynienia dobra, co należy do jego natury.

Czyli jest za zło odpowiedzialny. A w ogóle to uciekanie się do logiki jest kiepskim pomysłem, bo wiara ma wiele momentów nielogicznych. Nie można bezustannie zmieniać reguł w trakcie gry. W ten sposób można udowodnić absolutnie wszystko, jak i równie dobrze nie da się udowodnić absolutnie niczego.

Jak najbardziej Bóg się ukrywa, ponieważ religia chrześcijańska polega na akcie wiary. Stąd objawienie jest krzywdą wyrządzoną ludziom którzy "uwierzyli bo zobaczyli", z drugiej strony jest bez wartości poznawczej bo może być halucynacją. Jednocześnie dureń nieświadom istnienia takich zjawisk, będzie wierzył "bo widział", czyli został pozbawiony łaski wiary i oszukany jednocześnie.

To jest z mojego punktu widzenia kompletny skandal. Najpierw nas stworzył, potem posadził przy drzewie z którego nie wolno zrywać owocu, chociaż wiedział że nie posłuchamy, potem ukarał. To ma być łaska? To tak jakby powiedzieć że wrzucono mnie do frezarki z zamiarem zamordowania mnie, a wyciągnięcie mnie z niej w ostatniej chwili to niezasłużona łaska. Tymczasem to będzie łaska z mojej strony, jeżeli ja po takim incydencie nie wniosę oskarżenia o próbę morderstwa. Poza tym głoszenie że zbawienie jest dziełem łaski to prosta droga do upadku moralności, bo co by człowiek nie zrobił, jego zbawienie i tak zależy wyłącznie od łaski.

Powiem jak inaczej: Jak zawieram z kimś umowę, to dotrzymuję słowa, bo społeczeństwo wiarołomców nie jest w stanie funkcjonować. Staram się czynić dobrze, bo nie chcę żeby mnie krzywdzono i chcę być dobrze zapamiętany oraz mieć poczucie własnej wartości. A jak nazista wjeżdża mi do miasta i zaczyna strzelać to go rozwalam i cieszę się że zrobiłem dobry uczynek bo zabijając go, uratowałem ileśtam osób.

Przykład chybiony, ponieważ uczynki nie świadczą i intencjach, a okazywanie uczuć jest jak mowa (tyle że w innej formie) i nieokazywanie ich może świadczyć np. o niezdolności do okazywania uczyć, a nie do ich braku.

Ateizm jak i teizm są wynikiem wpajanego od dziecka światopoglądu rodziców. Może być on później przez to dziecko (dorastające lub dorosłe) na podstawie własnych przeżyć odrzucony lub nie. Religijne migracje ludzi są rzeczą normalną bo każdy szuka takiego światopoglądu z jakim czuje się najlepiej.
Nie ma tu do rzeczy żaden bóg co daje łaskę wiary lub nie.

Nie wiem czy mnie dobrze zrocumiałeś ale chodziło mi o to, że poglądy ludzi kształtują się na podstawie własnych przeżyć (doświadczeń).

A po co nam ksiązki, artykuły, opracowania, fora i blogi na których piszą rózni mądrzy ludzie i specjaliści w danej dziedzinie?

Pytanie i temat wg mnie pelne sprzecznosci bo pyta sie o ateizm jednoczesnie piszac o 'bogu' i to z duzej litery, sugerujac ze istnieje choc jak wiadomo to tylko kwestia (slepej) wiary:/
W takim polaczeniu jasne ze kazdy niewierzacy bedzie odwolywal sie do religii niz mowil o swieckosci zycia i jak sobie tlumaczy wszystko, skad bierze nadzieje oraz sens zycia.

A po co w ogole cos niby stworzyl? Z nudow albo by zdobyc wiedze tyle ze praktyczna rzucajac nic nie wiedzacych o zyciu w swiat materii i wielu problemow ktore wynikaja ze skomplikowania natury oraz rownie zlozonej ludzkiej psychiki.
Dzis czesto pada bardziej dojrzale pytanie - po co sa religie i jak to mozliwe ze tyle czasu sie uchowaly??

Dlaczego mimo tylu kompromitacji i zbrodni nadal sie je kultywuje, az tak wielu boi sie smierci, nie umie zyc bez wylozonych dogmatycznie zasad i odpowiedzi - by samemu nie zadac sobie trudu pomyslec:/?
Ludzka ulomnosc, wpojona od dziecka (niewolnicza) uleglosc to mysle sa te powody i potem cale pokolenia tlucze sie te tematy, przerzuca slabymi argumentami i cytatami z watpliwych zrodel..
To wszystko co ich nurtuje jest bez sensu bo zapomina sie ze chodzi w zyciu jedynie o uczciwe, dobre podejscie do siebie i innych - cos co humanisci baaardzo dawno odkryli i nie potrzeba im do tego dziwnych obrzedow, imion i "faktow" ktore po wiekach zalatuja staroscia bo swiat zmienil sie (na szczescie) juz calkiem od tego czasu.

To co jest dyskusyjne etycznie to "sliskie" tematy jak genetyka do celow leczenia czy ulepszania, sytuacje ingerowania w narodziny i smierc i wybor mniejsze zlo badz czy isc na calosc: czarne lub biale jak lubia robic (czy mowic) religijni choc przy okazji wylewaja dziecko z kapiela:(...

Logika argumentów prosto z ambony.
To właśnie ludzie wierzący bardziej boją się śmierci a za życia utrzymywani są w bojaźni przed Bogiem i karą za nieposłuszeństwo wobec niego.

Zapoznaj się z poniższym tekstem.

"Naukowcy Dana-Faber Cancer Institute przeprowadzili badania, które jasno pokazują, że to właśnie wierzący, niezależnie od wyznawanej religii, szczególnie mocno bronią się przed śmiercią. Instytut przyglądał się 345 pacjentom w terminalnym stadium raka. Marcowy Journal of the American Medical Association, który opublikował badania donosi, że najbardziej wierzącym i praktykującym najtrudniej było pogodzić się ze śmiercią. To oni tworzą grupę, która bezwzględnie żąda podjęcia wszelkich możliwych działań podtrzymujących życie, łącznie z resuscytacją. Świadomi, że niektóre zabiegi znacznie pogorszą ich stan i związane są z ogromnym fizycznym i psychicznym cierpieniem, nie godzili się na ich zaprzestanie. Tego typu desperacka i skazana na przegraną walka to również umieranie w niezwykle niekomfortowych warunkach, zwykle w obcej, szpitalnej przestrzeni i na oczach obcych ludzi. Kwestia jest o tyle zaskakująca, że powszechnie wiadome jest, iż wierzący łatwiej i lepiej psychicznie znoszą chorobę niż ateiści. Skąd więc to nagłe odwrócenie? Co sprawia, że w spokój i pogodzenie towarzyszące chorobie wierzących nagle ingeruje niezwykle agresywna medycyna, podczas gdy ciężej radzący sobie z nowotworem niewierzący, gotowi są odejść w spokoju, unikając drastycznych środków?"

Warto na podstawie Twojej wypowiedzi zwrócić uwagę na różnice pomiedzy bojaźnią a lekiem. Ty tu dobrze napisałeś słowa "boi się". Mówi się, że ludzie wierzący odczuwają bojaźń Bożą, to znaczy boją się spotkania z Bogiem. Jednocześnie ta bojaźń połaczona jest z nadzieją (a nawet pewnością), spotkania kogoś miłosiernego rozumiejącego nasze problemy, kogoś kto chce i już nam pomógł. Na kim się nie zawiodą. Źle jest gdy człowiek wierzący odczuwa lęk przed spotkaniem z Bogiem, bo lęk wyklucza nadzieję.
Jesli chodzi o ateistów, to przyznam, nie jestem w stanie sobie tego wyobrazić. Przed smiercią mogą odczuwać lęk, bo nie ma nadziei na nic, to jest po prostu koniec. Trudno mi sobie wyobazić śmierc bliskiej osoby, nie wiem bez mojej wiary ciezko by mi było sobie z tym poradzić.

Z moją wypowiedzią nie można polemizować na poziomie tego czy człowiek wierzący odczuwa strach czy nie, bo to zostało stwierdzone w badaniach Dana-Faber Cancer Institute. Ktoś o ogromnych kwalifikacjach mógłby powtórzyć te badania żeby je sprawdzić, natomiast dla nas sprawa jest zamknięta. Ja zaproponowałem jedynie wyjaśnienie zaobserwowanego faktu naukowego. Możesz zaproponować inne wyjaśnienie ale polemizowanie ze strachem jest skazane na niepowodzenie.

W przeciwieństwie do ciebie, nie uważam życia za jakąś totalną wartość z którą rozstanie jest czymś potwornym. Mój lęk przed śmiercią ma podłoże instynktowne, i jest to po prostu system obronny organizmu. Z relacji ludzi którzy otarli się o śmierć, wiem że ten strach wyłącza się, gdy nie może już pełnić swoich funkcji. Martwemu jest już dokładnie wszystko jedno, jego nie ma. Natomiast śmierć jako zdarzenie w życiu ma także pewne plusy. Wyłączenie bólu, znudzenia życiem i wszelkich dyskomfortów związanych z tym co nas spotyka albo nam się nie podoba. Jednocześnie, jestem elementem wielkiego wszechświata. Moja śmierć wynika z jego reguł, pogodzenie się z nią to najlepsze wyjście. W gruncie rzeczy śmierć jest powrotem do stanu który w moim jednostkowym przypadku obowiązywał już wcześniej i obowiązuje przez większość czasu trwania wszechświata.

Bog stworzyl czlowieka z wolna wola i rozumem.Niech czlowiek szuka prawdy o Bogu,a ja znajdzie.