Pierwsza Komunia Święta - sacrum i profanum - Netkobiety.pl

Ja, jako ówczesna Katoliczka przystępowałam do Komunii i było to dla mnie hiper ważne wydarzenie: przyjmuję Jezusa, wow... to jest coś! Prezentami się raczej nie zajmowałam, bo ksiądz nam mówił, że nie na prezentach mamy się koncentrować, tylko na Jezusie zatem gdy tylko poruszałyśmy- my, dzieci temat ewentualnych prezentów, zawsze znalazł się mały głos rozsądku, który przypominał o tym, co powiedział ksiądz
Dla mnie zatem było to przeżycie niezwykle duchowe, byłam całkowicie skupiona na Jezusie tamtego dnia.

Organizacja przyjęcia komunijnego w restauracji, to wygoda. Nie trzeba stać przy garach na 3 dni wstecz, i nie trzeba potem tego wszystkiego zmywać. Zamiast krążyć podczas przyjęcia między kuchnią a salonem, spędza się czas z bliskimi, czyli tak jak powinno być. Mój kuzyn miał organizowane przyjęcie komunijne w mieszkaniu, i tak naprawdę wszyscy się męczyli. Siedzieliśmy ściśnięci, gorąco jak w saunie, babcia zziajana tym całym pichceniem,  wieczorem angażowała wszystkie panie do zmywania, bo już nogi odmawiały jej posłuszeństwa.

Z roku na rok widzę, co raz większą paranoję. Rodzicom co raz częściej myli się pierwsza komunia z weselem. Wynajmują co raz wyślniejsze restauracje  i nie wiadomo co jeszcze. Potem tylko się dziwią, że dzieci chcą co raz więcej i wymuszają wiele rzeczy. Nie uwierzę że barierą są warunki lokalowe. Moje dwie kuzynki obiad dla rodziny po ich pierwszej komunii miały w mieszkaniu mierzącym 32 metry, a gości było około dwudziestu. Jakoś się dało. Dla mnie to było  o wiele normalniejsze.

Kiedy przystępowałam do swojej Pierwszej Komunii Świętej, dziwne to były czasy - czas kryzysu, kiedy to z trudem udawało się zakupić materiał na sukienkę, białe buciki, rożaniec czy świecę, a Kościół darował żywność, której w sklepach przecież nie było. Moje przyjęcie było jednak duże, raczej wystawne, w domu, prezenty w normie, bez wielkiego przepychu, ale też nie bardzo skromne. Pamiętam cały dzień dokładnie, różnież chwile spędzone podczas mszy, ale kompletnie nie pamiętam swoich odczuć - tego, czy było to dla mnie wielkiej wagi duże duchowe przeżycie, może stres, czy było mi to raczej obojętne.

Kilka lat temu role się odwróciły i to ja zajmowałam się organizacją i oprawą I Komunii, bo z kolei mój syn przystępował do sakramentu. W tamtym czasie należeliśmy do wspaniałej Parafii Ojców Franciszkanów, którzy mieli do wszystkiego bardzo zdrowe, ludzkie podejście - przyznaję, że zrobili na mnie ogromne wrażenie. Oczywiście nie stanowiło już problemu zakupienie wszystkich potrzebnych rzeczy. Nieduże, bo tylko na 16 najbliższych nam osób, przyjęcie zorganizowaliśmy w góralskiej restauracji, w cichej okolicy, niedaleko stadniny koni - właśnie po to, aby można było wyjść na spacer i zamiast skupiać się na jedzeniu (alkoholu oczywiście nie było), siedząc wyłącznie przy stole, to naprawdę ze sobą trochę pobyć. I to był strzał w dziesiątkę! Zrobiłam wszystko, aby tego dnia syn czuł się wyjątkowo, nie skupiał na prezentach, ale na tym, że te wszystkie osoby i to przyjęcie jest z powodu czegoś, co właśnie się wydarzyło.

Uważam, że takie spotkanie rodzinne w restauracji może być naprawdę udane, jednak to też zależy od miejsca. Ważne, żeby takie spotkanie wciąż miało taki domowy klimat. Ja nadal pamiętam zmęczenie mojej mamy po całej imprezie (mam dużą rodzinę = dużo gości = dużo gotowania).

Wiesz,jakby się tak zastanowić to nie wiem skąd się wzięły takie wypasione prezenty. Na pewno istota wydarzenia to zapoczątkowała, ale skoro teraz na prezenty są laptopy, tablety, skutery, nawet quady i inne gadżety, to już jest lekka przesada...

A mnie, jako "komunistkę", mniej interesowały prezenty. Jednak nie pochwalę się, że przeżywałam to ogromnie duchowo. Takie odczucia miałam bardziej przy spowiedzi. Podczas komunii natomiast najbardziej pochłaniał mnie strój i to nie chodzi o sukienkę - chciałam białej, z satyny czy jakiegoś podobnego, śliskiego materiału, ale większych wymagań nie miałam. Najbardziej przejmowałam się butami. Do dzisiaj mama się ze mnie śmieje, że "mają być białe, stukające i z dwoma paskami!" - podobno powtarzałam to jak mantrę ekspedientkom w każdym kolejnym sklepie. Nie wiem, co mnie tak wzięło na te buty, skoro spod sukienki ich nie było widać, ale po długich trudach znalazły się jakieś białe, stukające, z 2 paskami i na mój rozmiar, więc komunia była uratowana.

Też się uśmiałam

Dlatego moim zdaniem dzieci nie powinny przystępować do komunii świętej, tak samo jak nie powinno się chrzcić dzieci.

Mnie ten tekst podłamał... Na przykładzie luc widać, że można inaczej Nawet gdy dzieci nie chodzą do katolickich szkół.

Mimo że mam dopiero niecałe 22 lata, to od czasu mojej Pierwszej Komunii wiele się zmieniło. Wtedy, prezenty raczej nie były tak kosztowne i właśnie wydaje mi się, że oprawa duchowa była ważniejsza, tzn wiadomo, że dla dziecka może nie było to bardzo duchowe wydarzenie, ale jednak swoją wartość miały. Dostałam rower to fakt, ale przecież dzieci dostają teraz dużo droższe prezenty. Oprócz tego dostałam np radio, medalik, nic kosztownego, a i tak byłam zadowolona Od mamy miałam taki komunijny album, w którym wpisywałam niektóre informacje, np o patronie naszego kościoła, o mojej Komunii, mama, siostra wpisały mi tam bardzo ładne życzenia. No i to jest dla mnie prawdziwa wartość, coś co się pamięta

A nie tak, jak teraz tablety, najdroższe rowery czy laptopy. W tym roku u nas w rodzinie jest komunia i faktycznie rodzice chcą kupić coś droższego, bo wiedzą jakie czasy i nie chcą zawieść dzieci.. ale wiem, że tak nie powinno być. No, ale to nie ja kupuje te prezenty Kupują rower, a wiadomo jakie teraz rowery drogie.

Właśnie wróciliśmy z komunii u mnie w rodzinie... Uff... Było nawet miło, myślałam, że będzie gorzej
ale szczerze, dla mnie te spędy 50-osobowe, imprezy w hotelach ze spa czy drogich restauracjach to jakieś nieporozumienie...

I dla mnie to żaden argument, że "teraz takie czasy i się tak robi". Bzdura. Robi się jak się chce. Wszystko zależy od podejścia rodziców... a od ich podejścia zależy podejście ich dzieci...

Ustaliliśmy z Mężem, że kiedy nasze dziecko będzie miało komunię, to po kościele zapraszamy tylko chrzestnych i dziadków na godzinkę do domu na kawę i tort, potem goście do domu, a my z dzieckiem wsiadamy w samochód i jedziemy na wycieczkę np. do Częstochowy lub w inne podobne miejsce kultu...
Mam nadzieję, że to dla całej naszej trójki będzie super niezapomniana duchowa przygoda i przeżycie...

Myślę, że to o wiele lepszy pomysł (i nawet dużo tańszy) niż fundowanie dziecku takiego samego przyjęcia jakie ma 30 dzieci w klasie i wszystkie te imprezy na jedno kopyto...

A prezenty? ta wycieczka będzie właśnie prezentem od nas, czyli od rodziców... a co od innych gości dostanie (i czy w ogóle coś, bo nie czuję przymusu, że "musi" coś dostać), to już od nich zależy, nie będziemy w to ingerować, ale wolelibyśmy żeby to były prezenty związane z tym dniem, a nie laptop czy komórka...

Moja komunia również odbyła się w domu, a nie w restauracji i bardzo fajnie wspominam okres przygotowań, ponieważ we wszystkim mogłam uczestniczyć i "pomagać". Natomiast co do samego pobytu w kościele i przeżycia duchowego - pamiętam jedynie gryzącą albę, ogromny stres przed publicznym wystąpieniem i wielkiego focha na mamę. O prezentach w ogóle nie myślałam. Dwa dni przed Komunią mama wpadła na głupi pomysł, by pomimo braku mojej zgody ściąć mi włosy "na chłopaka" (przez całe dzieciństwo miałam włosy do pasa). Do tego katechetka zmusiła mnie, aby podczas mszy przeczytać czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa. Nauczyłam się tego na pamięć i pamiętam całe do dziś. Przez pół mszy stresowałam się, że mam to jeszcze przed sobą, a kiedy miałam już z głowy, odczułam taką ulgę, że cała reszta była mi obojętna.

W tym roku do Komunii przystąpi dwójka dzieci z mojej rodziny, więc sporo na ten temat słyszę i niestety widzę, że impreza oraz wiążące się z nią prezenty przysłaniają wszystko. Syn mojego kuzyna mówi wprost, żeby wkładać do koperty tysiąc złotych. Fantazjuje czego to sobie nie kupi. Ani razu nie usłyszałam od dzieci czegoś, co wiązałoby się z duchowym przeżyciem. Dużo emocji budzą koperty, quady, drony itp.