doswiadczenia z kontaktu z psychologiem - Netkobiety.pl

ja tam niewiem,bo nigdy nie byłam a może powinnam....niektórzy podobno wybierają ten zawód dla łatwego zarobku a to jest bez sensu.psycholog powinien pomóc rozwiązać problemy,dać nam jakieś wsparcie czy" wykryć" co nam jest.podobno lekarze nadużywają swojej władzy w psychiatrykach a to nie etyczne i tak nie powinno być.powinien ogólnie przede wszystkim pomagać ludzią...nie byłam więc niewiem z czym mi się kojarzy wizyta,ale przyjaciółka była i podobno ta psycholog zamykała drzwi od wewnątrz...masakra

hmm, to te doswiadczenia nie sa na szczescie takie zle. Rozpoczelam ten watek, bo kilka razy jakos mi przemknelo, ze kojarzy sie ten zawod z tym, ze ktos sobie wygodnie siedzi i slucha i tyle. Jednak, jak wlasnie tak probowalam podpytac mojego meza to dal mi dobra metafore. To siedzenie i sluchanie dla terapeuty jest jak dla stolarza drewno. Jest to material, ktory potem dlugo analizuje, "przetrawiam", zeby dowiedziec sie dlaczego tak sie dzieje i co zrobic, zeby pomoc. Dziekuje bardzo za te wypowiedzi i bardzo jestem ciekawa co mysla jeszcze inni

wlasnie jednym z celow tego temaru bylo zmierzenie sie ze stereotypami o psychologach i wizycie u nich. Mysle, ze decyzja o terapii jest bardzo trudna a tymbardziej, ze czesto po prostu boimy sie niezhanego. nie wiemy co czeka nas na spotkaniach, kogo wybrac itd.
jesli moge w czyms pomoc, odpowiedziec na pytania to bardzo chetnie.
no i ciekawa jestem dalszych opinii.

Czym się kierować szukając dobrego psychologa? Bo chyba nie pierwszy lepszy gabinet psychologa?

Ja potrzebowałam pomocy i nie wiedziałam że jest kilku u nas psychologów,a wybrałam tego przy powiatowym centrum pomocy rodzinie. Mają tam specjalistów rodzinnych ,z dużą praktyką.
Za darmo i atmosfera była odprężająca miła.
Nie wybrzydzałam że to facet potraktowałam go jak lekarza od duszy i byłam szczera mimo iż nie łatwo kopać w głowie szukać czemu i dla czego.

Jezeli chodzi o znalezienie dobrego psychologa to wazne, zeby byl on takze psychoterapeuta. Ja przyznam, ze po zakonczeniu studiow psychologicznych nie czulam sie na silach prowadzic terapii, pomimo, ze dyplom daje takie pozwolenie. Po stufiach kazdy psycholog badz lekarz moze podjac 4letni kurs psychoterapii. Tam dopiero tak naprawde mozna nauczyc sie technik.
Oczywiscie sa rozne nurty psychoterapii i to juz jest indywidualna kwestia co komu pasuje. Wiadomo, ze w zaleznosci od tego w jakim sie wyszkolimy ten wydaje sie najlepszy. Badania pokazuja, ze jeden nurt jest bardziej efektywny niz drugi, jednak wg mnie najwazniejsza jest motywacja i chec do pracy i zmiany.
Poza tym czyms trudnym do opisania i ujecia w jakiekolwiek ramy jest czynnik leczacy, jakim jest kontakt z terapeuta. Po prostu, jak z kazdym innym czlowioekiem, jednego lubimy drugiego nie. Takze to rowniez jest kwestia specyficzna.

Moje relacje z psycholożką przypominają trochę przypływy i odpływy:podchodzę, cofam się...

Dla mnie praca w gabinecie i na grupie to "krew pot i łzy", bo pomimo sporej samoświadomości, mam dość silne mechanizmy ucieczkowe.
Poczatkowo oczekiwałam, żeby psycholog mnie wymęczył, wymaglował...i naprawił. Wręcz chciałam, żeby było mi źle przez tą godzinę w gabinecie. Chciałam czuć się jak na dentystycznym fotelu.

Od lat zawsze problemem było dla mnie to, że usiłowałam sprostać oczekiwaniom psychologów-jakkolwiek absurdalnie to brzmi.
Dlatego tym razem, już na samym wstępie powiedziałam, że tak robię-że mój wewnętrzny cenzor zajmuje czasem tak wiele miejsca, że nie jestem w stanie dostrzec co TAK NAPRAWDĘ czuję. Obawiałam się jej oceny, a co za tym idzie odrzucenia.
Nie dała mi powodu bym tak się czuła...a jednak czułam (bo sama siebie odrzucałam).
Uczę się rozpoznawać uczucia-choćby złości jaką wzbudza we mnie czasami moja terapeutka Fajnie jest powiedzieć "jestem na panią zła, bo...". Często łapię się na tym, że oczekuję od mojej terapeutki nadludzkuich umiejętności:czytania w moich myślach, "naprawiania" mnie, wróżenia z fusów...
Chyba powoli nabieram do niej zaufania i mówię o rzeczach tak bardzo dla mnie intymnych i trudnych...choć wcale dobrze się z tym nie czuję. Ale wiem, że to ważne.
Wcześniej starałam się wywierać jakieś wrażenie-ślizgałam się po pozorach, zakładałam maski...teraz mi do niej bliżej-a więc i trudniej.

...a jako człowieka też ją lubię - mamy za sobą kontakt praktycznie codziennie (jestem w trakcie terapii) i obserwuję ją w róznych okolicznościach i tak sobie myślę, że fajna z niej babka

Bianko wystarczy że pójdziesz i u pani w okienku powiesz że chcesz umówić się na wizytę w sprawie terapii z panią psycholog.

Gdy pani zapyta o cel wizyty to nie denerwuj się i powiedz ogólnie ze czujesz się bardzo przybita, nie śpisz i nie dajesz sobie rady z emocjami .Pani nie będzie wścibska tylko po prostu każdy z tych psychologów może mieć inną specjalizacje i dlatego musi wiedzieć gdzie cie zapisać.

Są np psycholog terapeuta- ci są najlepsi.
Psycholog od terapii z praca nad uzależnieniami.
Psycholog dziecięcy i różni dlatego żeby iść do właściwego podpowiedz pani z rejestracji o co chodzi.

Nie bój sie tam na pewno nikt cie nie skrzywdzi.

Hmmm no to pozostaje odkryć się trochę.W końcu wszyscy tam są po to żeby pomagać.Ja poszłam z wielkim strachem, płakałam i bałam się jak diabli.
Ale nie mogłam już żyć i byłam u kresu zostało tylko to by albo umrzeć albo się ratować.
Udało się, żyje i dziękuje temu człowiekowi uratował mnie wtedy.

no tak ale jak jest siedem az naraz psychoterapeutek to co isc do pierwszej z brzegu czy cos? czy co w poradni powiedziec bo jak juz gadac to z psychoterapeuta no w poradni przeciez nie streszcze im bo by troche zeszlo :D:D

Chodziłam do psychologa 5 lat, byłam zła bo zachodziłam i rozmawialismy o niczym. Jestem skryta osoba i siedzac z człowiekiem nie umiem z nim rozmawiać, nie ufam nikomu i nie wierze ze moze mi ktos pomoc. Ale chodziłam bo wierzyłam i myślałam ze skoro sie ktos tego uczył to sie domysli wielu rzeczy, chociazby widzac moje zachowanie. Potrafiłam siedzieć przez godzinę i nie powiedzieć ani słowa tylko płakać. Pani psycholog stwierdziła, że zbudowałam gruby mur ktorym sie odgrodziłam i nie umie do mnie dotrzec. Wiec przestałam do niej chodzic. Jestem na forum od kilku dni i wiecej o sobie tutaj powiedziałam niż przez całe życie komukolwiek. Może dlatego ze was nie znam. Dziekuje. I pozdrawiam.

Ja poszłam do psychologa w szpitalu bo dostałam "skierowanie" od mojego doktora. 2 lata temu miałam straszne problemy ze zdrowiem, nikt nie wiedział co mi jest. W kółko badania, lekarze (również prywatni), każdy inna diagnoza, lub stwierdzenie ze jestem zdrowa. Ale nie byłam. To ci się wtedy ze mną działo na pewno nie było normalne. Już zaczeli podejrzewać, że może mam coś z sercem, białaczka? Różności. Byłam u neurologa- może coś z głową? Nie. Ale i tak postanowili wysłać mnie do psychologa na rozmowę.

Pani była miła. Porozmawiała ze mną, zadała mi pytania (od razu zauwazyła ze jestem nieśmiała), spytała się co lubię robić. Powiedziałam że kocham czytać książki, ku mojemu zdziwieniu potępiła to. Powiedziała, ze nie można żyć tylko fantastycznym światem. Spytała się "czemu taka jestem" a ja się poryczałam. To moja wina że jestem inna? Uspokoiła mnie. Zrobiłyśmy testy. Takie na inteligencje, na predyspozycje zawodowe. Umówiłyśmy się na kolejne wizyty. Ona powiedziała, ze to nie wina mojej psychiki, ale że wizyty moga mi pomóc.

Potem spotkania juz nie było, bo nigdy nie miała czasu. Nawet nie dowiedziałam sie co wyszło w tych testach. Próbowałam sie umówić z 5razy ale nic

Mam doświadczenia z dwoma psychologami a trzecia osoba to psychiatra/psychoterapeuta.
Powiem tak-do jednej pani trafiłam jako nieszczęśliwie zakochana nastolatka,nie radząca sobie z tym że chłopak z którym byłam zaczął pracować ponad 100 km ode mnie,zaczęła się tkz. miłość na odległość (niby banalna sytuacja,nic strasznego)-ta pani psycholog traktowała mnie jak gówniarę która nie ma czym się martwić i nie wiadomo czego tak to przeżywa.Wierzcie mi czułam się okropnie ale pomocy odpowiedniej od niej nie otrzymałam.
Innym razem trafiłam do kogoś innego gdy właśnie ten facet o którym pisałam wyżej mnie zostawił po kilku miesiącach zdradzania.Pani psycholog ćwiczyła ze mną tylko metody relaksacji,żadnej wspierajacej rozmowy a ja miałam naprawdę ciężką depresją z którą sama rok się zmagałam.
  Trzecia pani psychiatra/psychoterapeuta jest w porządku chodzę do niej bo miewam ataki lęku,kobieta która umie słuchać,dodać pozytywnej energii-jedyny za rzucik to nie mówiła mi w jaki sposób sob ie radzić z napadami lęku.
Moje zdanie jest takie że bardzo trudno o dobrego psychoterapeutę.

ute.

Może podświadomie byłam za bardzo "obolała" tym ,że nikt mnie nie słucha i nie rozumie ale  pomocy chciałam na pewno.
Może gdyby ta Pani psycholog ,która  skierowała mnie do psychiatry , zajmowała się terapiami to pomoc bym uzyskała.