CIĘŻKA depresja ? POMOCY !!!!!!!!!!!!! - Netkobiety.pl

Jesteśmy blisko.
Nie jest gejem-to 100% hetero.

Brak przyczyny. On jest tego świadom, ze nie ma powodu....

To może być jakaś postać depresji...

Mam kogoś bliskiego, kto choruje na depresję, leczoną od lat - tylko że objawy sa inne.
Brak decyzji, bezwolność, bezczynność, niechęć do jakiegokolwiek wysiłku, brak starań, bezruch...niechęć do podejmowania jakichkolwiek decyzji, nawet najprostszych - co zjeść, co założyc na siebie...Strach!

Tutaj to wygląda inaczej, bo on mówi o bezsensie, ale pracuje, działa...
Myślę, że konieczna jest konsultacja u psychiatry...i włączenie jakiegoś leku "rozweselającego".

Psychiatra nie ma doświadczenia??? Przeczytaj jeszcze raz - napisałam o lekarzu

Nie, nie, zupełnie nie o to mi chodziło. Chodzi o to, że jeśli ktoś nie ma doświadczenia z psychiatrami i lekami, to nie powinien polecać tego innym. Oczywiście nie wiem, czy tego doświadczenia nie masz, ale z tego co piszesz, wywnioskowałam że nie.

Mam doświadczenie z różnymi psychiatrami, psychologami i lekami - żeby nie było, jest to doświadczenie własne, leczyłam się na depresję. To, co napisałam o lekach, piszę tylko i wyłącznie z własnego doświadczenia (i bliskich mi osób, które również się leczyły). I po rozmowach z lekarzami wiem również, że nie ma "cudownego leku", który rozwesela. Leki bardzo "znieczulają" i bierze się je tylko wspomagająco do terapii, nie można brać tylko leków i zrezygnować z terapii u psychologa (podkreślam: psychologa, nie psychiatry).

Aha - i nie wątpię w wiedzę lekarzy, a wręcz opieram się na tym, co od nich usłyszałam i co sama przeżyłam.

To ma ogromny związek. Przez to żyje w stresie, a jeśli dodatkowo jest mało odporny na stres, to go to wykańcza psychicznie. Zresztą sądzę, że do depresji trzeba mieć "predyspozycje".
Poza tym wszystkim - wiadomo nie od dziś, że problemy sercowe świetnie przyczyniają się do rozwoju depresji.

Powtórzę się - wyślij go do psychologa, niech pójdzie chociaż na jedno spotkanie, porozmawia, zobaczy czy mu to odpowiada. Czasem warto odwiedzić więcej niż jednego psychologa.

Są też psychologowie, którzy przyjmują w ramach NFZ. Poszukajcie w internecie.

według mnie to ewidentna depresja.piszę to dla tego że po 1 sama miałam depresję, a po 2 trochę się uczę o chorobach natury psychicznej.Bardzo ważna jest konsultacja ze specjalistą psychologiem a jeszcze lepiej psychiatrą bo w ciężkim przypadku depresji niezbędna jest farmakoterapia.Dodam jeszcze że nie można bagatelizować takiego "obniżonego" nastroju jeśli utrzymuje się dłużej niż 2 tygodnie.Jedyna rada to specjalista-bo nie chcę cię straszyć ale spory odsetek osób cierpiący na depresję ma próby samobójcze bo około 15 %

Użalanie sienad sobą nic nie da. A jak się spotka parę takich użalających się osób ze sobą to dół się pogłębia.
Nic czyli co?
Co nie ma sensu?
Praca, miłość?
Konkretnie.
"Wszystko" to mało precyzyjna odowiedź.
Obawa...
Czyżby dla niego te przeżycia z dawnych lat były aż tak silne?
Może zainicjować spotkanie z psychologiem nie mówiąc mu kto to jest i potem porozmawiać co i jak?
Hmm..lecz jak ma mu przypisać leki.
Nie wiem jak mu wytłumaczyć, że wizyta u psychologa nie oznacza, że jest się wariatem.
Może mu potowarzyszyć i powiedzieć, że też się chodzi do psychologa w jakiejś sprawie i potem zapytać:  "czy uważasz, że jestem wariatką, jestem nienormalna jak ze mną teraz rozmawiasz? Widzisz? Wizyta nie zmienia jeszcze w wariata.".

Jeśli on nie chce sobie pomóc i woli narzekać, niż faktycznie coś spróbować zmienić na lepsze, to Ty już tu nic nie zdziałasz niestety. Nie zmusisz go przecież, żeby zaczął cieszyć się życiem. To trochę tak, jakby osoba chora na grypę upierała się, że nie pójdzie do lekarza, rozwijało się u niej zapalenie płuc, a Ty próbujesz pomóc tej osobie tak, by uniknąć jakiegokolwiek leczenia, czekając, aż przejdzie samo.

Przepraszam, ale opowiadasz epickie głupoty. Psycholog może dużo pomóc, a żaden dobry lekarz nie będzie stosował farmakoterapii bez upewnienia się, że pacjent chodzi na terapię. Branie prochów bez terapii jest jak - znowu użyję obrazowego porównania - łykanie tabletek na odchudzanie bez stosowania diety i ćwiczeń.

No właśnie też tak uważam, ale według mnie nie można tak po prostu iść do psychiatry, tak jak napisałaś, omijając psychologa. Psychiatra nie prowadzi terapii, on tylko "bada grunt" i wypisuje recepty na leki. Przepraszam, może jestem za bardzo wyczulona na tym punkcie, ale po prostu mam nieprzyjemne doświadczenia związane z tym wszystkim i nikomu bym nie radziła brania samych prochów, bo to nie leczy, to tylko ewentualnie wspomaga przez jakiś okres czasu.

A fakt faktem - to banał, ale prawdziwy - jeśli on nie będzie chciał sobie pomóc, to nikt mu nie pomoże.

Jeśli lekarz jest również psychoterapeutą (tzn. ma nie tylko wykształcenie medyczne, ale i psychologiczne), to rozumiem - jak najbardziej. Ale to się rzadko niestety zdarza i najczęściej trzeba korzystać oddzielnie z pomocy i psychologa, i lekarza psychiatry. A nawet jeżeli wybiera się tylko jedno, to już lepiej chodzić tylko na terapię, niż tylko brać leki.

Okazało się , że moja przyjaciółka ma ojca psychiatre. Rozmawiałam z nim i on powiedział, że ten chłopak nie ma depresji, jedyne co robi to rozczula się nad sobą. Mówił coś o pigułkach rozweselających czy coś takiego. Poza tym mówił, że trzeba mu dać czas.
Wczoraj było z nim lepiej. Cały dzien był aktywny i uśmiechniety. Ale pod wieczór znów złapał doła... zaczynam wątpić w tą jego "depresje"

Gadałam z moim innym przyjacielem który jest na psychologii i się oburzył słowami tego psychiatry. Powiedział " To pewnie jakaś stara szkoła"...
Powiem wam jedno, wczoraj spędziłam z NIM 3 godziny. Ani razu nie wspomniał o swojej "depresji". Z tego co mi wiadomo miał cały dzień dobry humor. Dziś jednak... do południa tylko. Zaraz ma przyjść na "kawe" (czyli wieczorną sesje ze mną ... ech...) Zobaczymy co tym razem siedzi mu w głowie...

Nie masz racji niestety. W depresji można mieć też chwile, kiedy wydaje się, że będzie dobrze, a potem wszystko wraca do przykrej "normy". Mało tego - w depresji zazwyczaj istnieje zróżnicowanie samopoczucia w ciągu dnia: bywa, że rano człowiek czuje się nieźle, a wieczorem go dopada "dół", albo odwrotnie - budzimy się niezdolni do wstania z łóżka i normalnego funkcjonowania, a z nadejściem wieczora czujemy przypływ energii i siły.

Tak czy inaczej, nie można tylko polegać na poradach osób z forum, trzeba chodzić na terapię, nie ma innej rady.

Informację czerpię z własnej choroby i ponaddwuletniej terapii u psychologa oraz psychiatrów, a także ze swoich studiów - studiuję psychologię. Choroba afektywna dwubiegunowa to nie to samo co depresja, jest jej odmianą, ale o wiele rzadszą i dającą nieco inne objawy.
Tak czy inaczej - ja też wiem, o czym piszę.

Szybko polecam książkę   SEKRET   autorstwa Rhonda Byrne    polecam i to szybko jak najszybciej zanim umysł zagubi się na całego.......

Wszyscy macie racje... a co jeśli ów depresja nagle minęła. A ja wiem, że wróci. Znam nawet dokładną date jej powrotu. Nadejdzie z dniem gdy On wróci do swojego domu (bo obecnie jest na studiach zaocznie i na dwa tygodnie pojechał tutaj do dziewczyny). Powróci do codzienności i szarości zycia jakie wiedzie w rodzinnym miescie i znów wrócą doły.
Sama nie wiem, czy ta terapia jest konieczna... On ma zbyt wielkie wahania nastroju. Już 4 dzień jest bardzo dobrze. I jeszcze tak z tydzien niecały, a potem... potem wiem już co będzie...

MCRka - a co jeżeli nie masz sie przed kim wyżalic, wypłakac, albo tak jak ja wstydzisz się opowiedziec swojej partnerce o tym co musiałeś przeżyc, zobaczyc. mam dosc

Zawsze jednak lepiej najpierw wybrać się do psychologa, bo to on nas diagnozuje i decyduje, czy potrzebujemy dodatkowo wsparcia farmakologicznego, czy też nie.