Chrześcijaństwo:
"Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim. I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje.
Lecz kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą we Mnie, temu byłoby lepiej kamień młyński zawiesić u szyi i utopić go w głębi morza."
"Bracia, nie bądźcie dziećmi w myśleniu, ale bądźcie w złem, jak niemowlęta, natomiast w myśleniu bądźcie dojrzali."
"Przynosili Mu również dzieci, żeby ich dotknął; lecz uczniowie szorstko zabraniali im tego. A Jezus, widząc to, oburzył się i rzekł do nich: ?Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego?. I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je."
"Dzieci, bądźcie posłuszne rodzicom we wszystkim, bo to jest miłe w Panu. 21 Ojcowie, nie rozdrażniajcie waszych dzieci, aby nie traciły ducha."
Judaizm:
Są uważane za dar od Boga, a nie własność rodziców, a ich posiadanie jest niemal obowiązkiem. Do tego stopnia, że pary niepłodne traktuje się jako dotknięte Bożą karą. Dzieci należy wychowywać w karności, ale sprawiedliwie: ?Człowiek nigdy nie powinien dziecku grozić, lecz natychmiast je ukarać lub nie mówić nic? (Semachot 2:6) i ?Człowiek nigdy nie powinien obiecywać dziecku, że coś mu da i nie dotrzymywać obietnicy, bo w ten sposób uczy je kłamstwa? (Suka 46b). Kładzie się nacisk na wykształcenie i obeznanie z świętymi księgami od najmłodszych lat.
Islam:
Wyznawcy islamu zobowiązani są odnosić się z szacunkiem do wszystkich istot, w tym do dzieci. Bóg w Koranie surowo potępił panujący w pogańskiej Arabii zwyczaj zabijania córek, stwierdzając, że posiadanie dzieci jest zawsze błogosławieństwem.
Prorok Mahomet słynął z czułości w stosunku do dzieci, chętnie spędzał z nimi czas i bawił się z nimi. Ponieważ każdy muzułmanin jest zobowiązany naśladować sunnę (czyny Proroka), oznacza to że muzułmanie są zobowiązani dobrze traktować dzieci.
Prorok był tolerancyjny nawet wobec niegrzecznych dzieci.
Myślę, że w większości wyznań dzieci są traktowane nieco inaczej od dorosłych.
I właśnie, stąd moje pytanie, na ile te zasady przekładają się na rzeczywistość?
I z drugiej strony, czy pamiętacie swoje doświadczenia wiary z dzieciństwa? Czy przekazujecie wiarę (bądź niewiarę) swoim dzieciom?
