Mam koleżankę, ma ona 14 lat i przeżywa ona ciężką anoreksję i początki depresji.Nie jest to kolejna rozpuszczona nastolatka, którą nie interesują się rodzice, czy nieszczęśliwie się zakochała. Znajdowała się w pół roku szpitalu dla osób z anoreksją, lecz pobyt tam nie przyniósł żadnych rezultatów. Kilkakrotnie próbowała podciąć sobie żyły, czy zażyć jakiekolwiek tabletki. Rozmawiała już z niejednym psychologiem, ale to też nie przyniosło skutków. Paulina (bo tak właśnie ma ona na imię) , wyobraża sobie całą swoją chorobę, jako biedną, małą, zagubioną dziewczynkę, dziewczynkę która bez niej umrze. Kiedy Paulina chudnie, każdy zrzucony kilogram dodaje tej dziewczynce sił i pomaga jej. Z każdym wieczorem, choroba przychodzi z coraz większą siłą, przed którą Paulina nie potrafi się już bronić. Ona boi się tego co zrobi, ale nie umie nad tym zapanować. Napisałam tutaj bo chciałabym się dowiedzieć w jaki sposób można pomóc takiej osobie, do jakich źródeł sięgnąć, by już nie musiała cierpieć.
- happylife33
- Niewinne początki
- Nieaktywny
- dziewczynka zzapalkami
- Powoli się zadomawiam
- Nieaktywny
witaj, truno powieziec. Paulina jest na etapie ze to jest silniejsze od niej. moim zdaniem powinna pojsc do psychologa ktory leczy zaburzenia na tle anoreksji. albo na nowo pojsc o szpitala. nie znam sie na tej chorobie ale widzialam kiedys program i jest to bardzo ciezka praca. obejrzyj program ewy drzyzgi na ten temat. moze cos pomoze.pozdrawiam
- Vian
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Napisz, proszę, coś więcej o koleżance - o jej rodzinie, o charakterze. Anoreksja nigdy nie bierze się z niczego, podejrzewasz, jakie mogą być przyczyny tej konkretnie?
- happylife33
- Niewinne początki
- Nieaktywny
Napisz, proszę, coś więcej o koleżance - o jej rodzinie, o charakterze. Anoreksja nigdy nie bierze się z niczego, podejrzewasz, jakie mogą być przyczyny tej konkretnie?
Tak, w sumie chodziło o to, że rodzice wcale się nią nie interesowali, a zaczęli dopiero gdy Paulina rozpoczęła walkę z chorobą. Później rodzice cały czas się nią zajmowali, ale gdy choroba na jakiś czas ustąpiła znowu ją olali. Paulina cierpi strasznie. Boję się, że jeżeli w najbliższym czasie nie podejmiemy jakichkolwiek działań, to ona sobie coś zrobi. Byłaby może możliwość kontaktu poza tym forum ? Nie wiem, e-mail, gg? To dla mnie naprawdę ważne.
- piosenka
- Mój jest ten kawałek podłogi
- Nieaktywny
Dziewczyna chodzi do szkoły, w której musi być pedagog chociaż, jeśli nie psycholog. Powiadomić jak najszybciej. Wymusić skierowanie do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Zaciągnąć. Przynajmniej jedno z rodziców musi się ruszyć. Chociaż tyle.
A ze strony koleżeńskiej - dbać o samoocenę Pauliny i nie uzależniać tej oceny od jedzenia. Komplementy walić, chwalić, zalety podkreślać.
Bo na razie to ona widzi siebie jako problem dla świata i próbuje zniknąć.
To nieładnie ze strony rodziców, że uwagę poświęconą dziecku uzależniają od jej problemów z jedzeniem. To może być taki podświadomy sposób na przyciągnięcie ich zainteresowania.
- Vian
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Byłaby może możliwość kontaktu poza tym forum ? Nie wiem, e-mail, gg? To dla mnie naprawdę ważne.
Wysłałam Ci mail z namiarami na siebie.
