Grzechy mniejsze i większe czyli hierarchia grzechów. - Netkobiety.pl

Przeoczyłam ten wątek jakoś, nadrabiam.

Ze strony www.teologia.pl na podstawie nauczania Kościoła Katolickiego:

Św. Jan pisze: ?Każde bezprawie jest grzechem, są jednak grzechy, które nie sprowadzają śmierci? (1 J 5,17). Śmierć duchową sprowadzają te grzechy, które całkowicie niszczą miłość lub wiarę. Kto bowiem powoduje zniszczenie miłości lub wiary, ten pozbawia się daru usprawiedliwienia, czyli daru życia Bożego. Grzech ciężki całkowicie niszczy miłość lub wiarę, grzech lekki natomiast tylko w jakimś stopniu je narusza. I tak np. niszczy wiarę w sobie ten, kto ją świadomie odrzuca, stając się ateistą z wyboru, kto oddaje się bałwochwalstwu itp. Kto natomiast gromadzi wielkie bogactwa, nie niszczy wprawdzie całkowicie wiary w Boga, jednak jego zatroskanie o sprawy doczesne objawia pewien brak zawierzenia Mu. Niszczy miłość w sobie ten, kto świadomie i dobrowolnie kieruje się nienawiścią do Boga i do ludzi. Kto zaś nie miłuje - jak poucza św. Jan ? ?trwa w śmierci? (1 J 3,14). Trudno natomiast mówić o całkowitym zniszczeniu miłości, czyli o grzechu śmiertelnym, zwanym także ciężkim, w przypadku, gdy ktoś np. troszczy się o chorą matkę, jednak - poniesiony chwilowym zdenerwowaniem ? unosi się od czasu do czasu gniewem, albo też gdy miłujący się małżonkowie posprzeczali się ze sobą, a potem zaraz pogodzili, czy też ? gdy dobrze wychowująca swoje dziecko matka, w zdenerwowaniu, niesłusznie je skrzyczała.

Różnica między grzechem ciężkim i lekkim polega na stopniu wewnętrznego, świadomego i dobrowolnego zaangażowania się człowieka w zło. Grzech ciężki, czyli śmiertelny, polega na tak świadomym i dobrowolnym opowiedzeniu się człowieka po stronie zła, że całkowicie zostaje zniszczona jego miłość, wiara albo obydwie te cnoty razem. Grzech lekki polega na tym, że człowiek czyni wprawdzie jakieś zło, jednak jego wewnętrzne zaangażowanie się w nie jest zbyt powierzchowne, by mogło doprowadzić do niewiary lub do zniszczenia miłości. To częściowe wewnętrzne opowiedzenie się po stronie zła - czyli grzech lekki - ma miejsce wtedy, gdy człowiek działa wprawdzie zupełnie świadomie i dobrowolnie, jednak dopuszcza się zbyt małego zła, by mogło ono zrujnować jego miłość lub wiarę, np. ktoś świadomie dopuszcza się drobnego kłamstwa, grzeszy łakomstwem lub osłabia swoją wiarę przez sporadyczne opuszczanie modlitw. Nie grzeszy ciężko i ten, kto popełnia wprawdzie wielkie zło, jednak niezupełnie świadomie lub niezupełnie dobrowolnie, np. ktoś w przypływie nagłego szału zabił człowieka. Grzech ciężki wyraża się w wewnętrznym zdeprawowaniu serca, w pełnym, świadomym i dobrowolnym przylgnięciu do wielkiego zła. W ten rodzaj grzechu nigdy nie popada się ?przypadkowo? ani ?niechcący?.

2. Jakimi zasadami kierować się przy określaniu stopnia naszej winy?

Wielu wiernym, w praktyce, trudno przychodzi odróżnić grzechy ciężkie od lekkich. Mają wątpliwości co do tego, czy popełnili wielkie zło, czy działali zupełnie świadomie i dobrowolnie. Oto kilka zasad pomagających ocenić stopień naszej winy osobistej, czyli ciężar grzechu:

a. Jeśli popełniliśmy jakieś niewielkie zło, nawet zupełnie świadomie i dobrowolnie, nie dopuściliśmy się grzechu ciężkiego.

b. Lekko grzeszy ten, kto wprawdzie dopuszcza się wielkiego zła, jednak popełnia je albo niezupełnie świadomie, albo niezupełnie dobrowolnie, np. pod wpływem nagłego uczucia oburzenia, strachu, w półśnie itp.

c. Nie popełnia grzechu ciężkiego ten, kto przed czynem nie zdawał sobie w pełni sprawy z powagi zła, którego wielkość pojął dopiero po dopuszczeniu się go.

d. Grzech był raczej lekki, jeśli nie został przez nas zaplanowany, a wynikł raczej z nieprzewidzianej sytuacji, z niewiedzy, jak należało postąpić w zaskakujących okolicznościach, z nagłego przypływu silnych uczuć, np. przerażenia, osłupienia, zdenerwowania, radości, wzburzenia, namiętności itp. Planowanie zła ?na chłodno? obciąża nasze sumienia, np. obmyślanie planu zemsty i systematyczne realizowanie go.

e. Popełniliśmy grzech lekki lub w ogóle nie popełniliśmy żadnego grzechu, jeśli w chwili pokus ? np. w czasie odczuwania niechęci do kogoś, zazdrości, uczucia nienawiści, pokus przeciwko czystości itp, ? modliliśmy się, odczuwali niezadowolenie z powodu narzucającego się zła, usiłowaliśmy czynić dobro, np. modlić się za osoby, którym czegoś zazdrościliśmy, do których odczuwaliśmy niechęć, starać się im w czymś pomóc itp.

f. Nie popełnia grzechu ciężkiego ten, kto dopuścił się nawet wielkiego zła, jednak nie wynikło ono ani z lekkomyślności, ani ze złośliwości, lecz z bardzo zawiłej sytuacji życiowej, w której ? pomimo szczerych chęci i pragnienia dobra ? nie wiadomo było, jak należało postąpić.

g. Najprawdopodobniej nie dopuściła się grzechu ciężkiego osoba, która - bezpośrednio po dokonaniu złego czynu - zaczęła szczerze żałować, naprawiać zło, przepraszać, wynagradzać krzywdę, np. ktoś ? po gwałtownej kłótni ? zaraz żałuje swego czynu, dąży do zgody i usiłuje być bardzo miły.

h. Grzech raczej nie jest ciężki, jeśli pojawia się w życiu człowieka na zasadzie ?wyjątku?. Jeśli zatem człowiek odznacza się uczciwością, stara się żyć zgodnie z nakazami sumienia, widać u niego wielką troskę o dobro, o kontakt z Bogiem, jeśli prowadzi intensywne i regularne życie sakramentalne, a mimo to w jakiejś jednej dziedzinie zdarzają mu się upadki ? raczej nie popełnia grzechu ciężkiego. Gdyby bowiem odwrócenie się tego człowieka od Boga było całkowite ? a tylko takie jest grzechem ciężkim - musiałoby się ono ujawnić także w innych dziedzinach życia.

i. Według zdania wielu teologów, jeśli stopnia swojej winy nie potrafi dokładnie określić osoba starająca się żyć zgodnie z sumieniem, zastanawiająca się nad sobą, jej budzący wątpliwość grzech nie był ciężki. Sam fakt nieumiejętności określenia ciężaru grzechu, stopnia świadomości i dobrowolności działania świadczy, że grzechu ciężkiego nie było. Świadome i dobrowolne zaangażowanie się w zło nie było zbyt wielkie, skoro człowiek, zamiast pewności grzechu ciężkiego, ma wątpliwości.

j. Chociaż grzech wątpliwy nie musi być ciężki, lepiej go wyznać w spowiedzi. Nie tyle jednak z obawy przed nieważnością tego sakramentu, ile w celu uniknięcia przeżywania różnych niepokojów w przyszłości, np. czy spowiedź nie była świętokradzka. Dopóki jednak człowiek nie dojdzie do pewności, że popełnił bez wątpienia grzech ciężki, może przystępować do Komunii św. Powinien jednak szczerze żałować za wszystkie swoje przewinienia, wynagradzać Jezusowi za popełnione zło i dziękować Mu za to, że przychodzi do grzeszników w gościnę (por. Mt 9,10-13). Miłość do Chrystusa i chęć uzyskania Jego pomocy do walki z grzechem i do rozwijania dobra powinny być motywem przystępowania ? pomimo wątpliwości ? do Komunii św.

Sprawa dość klarownie wyjaśniona z punktu widzenia katolickiego.

Jak Biblia mówi, jedynym najcięższym grzechem jest odrzucenie Ducha świętego.

Hm... zamykanie się na ....sumienie.

Z ciekawości - jak do tego się mają psychopaci?

Część ksiąg Starego Testamentu ma specyficzny wydźwięk, warto przy ich lekturze nie brać części opisów dosłownie a najlepiej rozważać ST z komentarzem, teraz są Biblie z takimi 'ułatwieniami'

To to się chce można brać dosłownie, a to co nam nie pasuyje jako alegorię?

Dla mnie nie. Grzech to dla mnie stan ducha, a nie konkretny czyn. Człowiek grzeszy, bo taka jest jego natura, a nie jest grzeszny dlatego, że grzeszy. To protestancka interpretacja grzechu. Według katolickiej, bardziej optymistycznej, człowiek jest ok. tylko grzech sprawia że staje się grzeszny.  Niby mała różnica, ale sprawia, że u protestantów np. wyliczanie grzechów nie ma sensu, więc spowiedź uszna taka jak u katolików odpada.  Nie mam hierarchii grzechów, bo istotą grzechu jest dla mnie oddzielenie od Boga, bez względu na to czy jest to morderstwo czy obgadanie koleżanki.

"te powszednie złagodzi sama komunia świeta" - ja sądzę, że grzechy może pokonać jedynie sam grzesznik to znaczy: mieć szczerą chęć zwalczenia grzechu nie dlatego, że boi się kary, ale dlatego, że nie chce by cokolwiek stanęło na drodze jego kontaktowi z Bogiem.

Co do samej hierarchii, Biblia mówi tak:
"Ktokolwiek zachowa całe Prawo, a uchybi w jednym, stanie się winnym wszystkiego, bo Ten, który powiedział: Nie cudzołóż, powiedział też: Nie zabijaj; jeżeli więc nie cudzołożysz, ale zabijasz, jesteś przestępcą Prawa." (Jak. 2:10-11)

Grzech jest ciężki jeżeli został popełniony z pełną świadomością i umyślnie, celowo. Pewnie zaraz mnie się zapytacie jak to ocenić - ja uważam, że sumieniem i rozumem. Po popełnieniu takiego grzechu tracimy stan łaski uświęcającej - aby odzyskać ten stan, należy przystąpić do sakramentu pokuty i pojednania / sakramentu spowiedzi i wyznać ten grzech (grzechy) oraz mieć świadomość, że był to grzech (patrz Warunki sakramentu pokuty) - a w przyszłości będziemy dążyć do jego unikania albo całkowitego wyeliminowania z naszego życia.
Jeżeli mamy wiele wątpliwości (np. czy popełniony grzech jest ciężki czy powszedni (lekki)), to myślę że należy przystąpić do sakramentu spowiedzi. I nawet jeżeli uważamy, że mamy na sumieniu tylko grzechy lekkie to raz na pewien czas (np. raz na miesiąc) warto jest przystąpić do sakramentu spowiedzi - możemy się przecież mylić w ocenie naszych grzechów.

Zwróćcie jeszcze też uwagę, że na początku każdej Mszy Św. przepraszamy Pana Boga za nasze grzechy i prosimy Go o przebaczenie. Poprzez ten akt dostępujemy odpuszczenia wszystkich grzechów lekkich popełnionych przed Eucharystią, w której uczestniczymy.

allegra90 też zaprezentowała dużo informacji; piszemy od strony katolików.

@brzydulla
Przeczytaj dla przykładu z Księgi Ezechiela fragment 23, 1-49, albo 24, 1-14 i przemyśl jeszcze raz to co napisałaś, czy oby na pewno wszystko należy brać dosłownie i jaki to ma wtedy wpływ na stopień zrozumienia czytanego tekstu.

Pokuta to inaczej skrucha. Chrystus umarł za nasze grzechy, dał nam zbawienie, ale ten dar trzeba jeszcze przyjąć. Chrystus tak powiedział w Ewangelii Łukasza (24, 47): "Macie głosić w moim imieniu pokutę i odpuszczenie grzechów między wszystkimi narodami". Gdy się przed Bogiem ukorzymy, żałujemy i pragniemy być lepszymi, on nam w swojej miłości i łaskawości odpuszcza, a ksiądz nam to tylko oznajmia (czy to w formie katolickiej czy to w formie protestanckiej).

Zgadza się, gdyby nikogo nie posłał, to nie wiadomo czy ktoś by przekazywał dalej Dobrą Nowinę.

Po pierwsze tłumaczenie tego fragmentu nie jest zbyt dokładne, kiedyś czytałam oryginalny tekst i jego dosłowne tłumaczenia  w różnych wersjach.  Generalnie sens jest taki, że to Bóg odpuszcza grzechy, a nie posłani przez Jezusa uczniowie. Nawet w Kościele katolickim ksiądz jest tylko "uchem" Boga, mówi "Pan  odpuścił ci twoje grzechy".

Co do prymatu Piotrowego nie chcę się rozpisywać. Osobiście nie mam nic przeciwko temu, że Piotr został wybrany przez Jezusa jako podwalina pod budowę Kościoła Chrystusowego, aczkolwiek sporo o tym czytałam i różni tłumacze różnie interpretują słowo petra i petrus. Nawet jeśli Chrystus faktycznie przekazał Piotrowi misję budowy Kościoła, to nic nie wspomniał o następcach.

Przekazał kompetencję ODPUSZCZENIA grzechu w SWOIM czyli Boskim imieniu jak już coś i tak też czynią protestanci i katolicy, tylko w różnej formie. Nic nie wspominał o konieczności wysłuchania konkretnego grzechu przez danego upoważnionego.

Ten fragment dotyczy nauczania  o niepokutujących miastach, które były "ślepe" na cuda czynione przez Boga za pośrednictwem 72 posłańców i nie nawróciły się. To do tych posłańców Chrystus powiedział "kto was słucha...". Ale nawet jeśli by to zdanie rozszerzyć na innych uczniów Jezusa, to przecież każdy chrześcijanin powinien wsłuchiwac się w nauczanie o Ewangelii i tak tez nauczają wszystkie Kościoły chrześcijańskie chociaż różnią się w interpretacjach tejże Ewangelii.

Słuchanie  nauczania tych, którzy zwiastują Ewangelię jest tym co dla mnie jest słuchaniem tych, których Jezus posłał. Chrystus jest z nami  - wierzącymi cały czas, z tym też się zgadzam, jednak z mojego - protestanckiego punktu widzenia to Kościół katolicki jest tym, który się od czystej właściwej wiary w pewnym momencie odwrócił poprzez dodawanie do Ewangelii nauczania wynikającego z Tradycji. Chrystus jednak był ze swym Kościołem i dał nam możliwość nawrócenia się w stronę czystej wiary dzięki reformacji. Nie wszyscy chrześcijanie przyjęli tę możliwość i niektórzy nadal poszli w kierunku Tradycji (rozumianej jako dodatek do Ewangelii) pozostając wierni rzymskiemu Kościołowi. Jednak dla mnie tym właściwym kontynuatorem ewangelicznego nauczania jest protestantyzm, a katolicyzm jest odłamem, który nie skorzystał z możliwości odnowy i oczyszczenia.

Bóg przebacza grzechy, nie ksiądz. On jest pośrednikiem. My jako ludzie możemy sobie nawzajem wybaczać winy.

Wówczas ciągnęły do niego Jerozolima oraz cała Judea i cała okolica nad Jordanem. Przyjmowano od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając przy tym swe grzechy. (Mt 3,5-6) Chodzi tu o Jana Chrzciciela oczywiście. Wyznawano swoje grzechy i do tego publicznie.