Trudna sztuka wybaczania - Netkobiety.pl

Nie chodzi oczywiście o rozstrzyganie, kto jest gorszy a kto lepszy, bardziej o to, która z tych postaw daje człowiekowi ukojenie. W przypadku, który przytoczyłam, bo zrobił na mnie duże wrażenie, kobieta walcząca o pozostawienie tych ludzi w więzieniu cały czas pełna jest złości i goryczy. Od tej zbrodni minęło ponad 40 lat, jedna ze sprawczyń już nie żyje, ale nawet gdy była już obłożnie chora i z całą pewnością nie stanowiła dla nikogo zagrożenia, siostra Sharon Tate uważała, że nie ma ona prawa umrzeć na wolności. Jeszcze pragnienie sprawiedliwości, czy już tylko pragnienie zemsty? Z kolei druga z kobiet, ta która postanowiła wybaczyć mordercy, zostawiła już to za sobą, oczywiście że nie zapomniała, ale nie angażuje więcej w sprawę apelacji i w sumie robi wrażenie szczęśliwej, choć może lekko nawiedzonej . I tak się zastanawiam... z jednej strony trudno wybaczyć, ale z drugiej o ile łatwiej żyć, gdy już się to zrobi. W porównaniu z niezmienną od 40 lat, bezkompromisową postawą Tate to prawie pójście na łatwiznę. Przypomina mi się fragment "Przesłania Pana Cogito": "i nie przebaczaj zaiste nie w twojej mocy/ przebaczać w imieniu tych których zdradzono o świcie". No właśnie, czy przebaczenie można traktować jako oportunizmu?

Jeżeli (za Kopalińskim): oportunizm to "konformizm, ugodowość, rezygnacja z zasad dla doraźnych korzyści; reformizm, uchylanie się od walki" to ja jestem oportunistka NIE WYBACZAJĄC
Tak MI lepiej, wygodniej, bezpieczniej - bo boję się powtórnego zranienia, nie chcę walczyć. NIE i już.

Kika, wysłałam Ci maila z całym artykułem - autor to Bogusław Włodawiec. Pozdrawiam

Nie ma wyjścia. Jak wybaczyć to tylko łącznie z pogodzeniem się i akceptacją. Jeśli już wybaczam (bo nie jestem taka doskonała i radykalna, żeby tego uniknąć całkowicie) - jest to JEDEN JEDYNY RAZ. Nie ma mowy o recydywie. Wtedy, za tym drugim razem jest to już nieodwracalne i niewybaczalne, nie ma pomiłuj

To może inaczej, z innej strony tematu dot. wybaczania : CO NIE JEST WYBACZANIEM.

"...Wiele z tego, co powszechnie uchodzi za wybaczanie, ja nazywam pseudowybaczaniem.
Zjawisko to, któremu brak autentyczności, jest tylko ładnie zapakowanym osądem o skrywaną urazą. Brak tu chęci przebaczenia, a świadomość ofiary nie tylko się nie zmniejsza, ale wręcz umacnia. Jednak wyznaczenie granicy między pseudowybaczaniem, a zwykłym wybaczaniem może być trudne.
Przykłady pseudowybaczania.
Poniższe przykłady zostały ułożone w kolejności od najbardziej oddalonego id tradycyjnego wybaczania do najbardziej do niego zbliżonego.
Wybaczanie z poczucia obowiązku:
- całkowicie nieautentyczne, chociaż wielu ludzi tak postępuje. Uważamy, że wybaczanie jest słuszne lub wręcz duchowe. Sądzimy, że  n a l e ż y wybaczać.

Wybaczanie płynące z poczucia racji:
- całkowite przeciwieństwo wybaczania. Jeśli wybaczasz ludziom, ponieważ sądzisz, że to ty masz rację, a oni są głupi, albo budzą w tobie litość, jesteś po prostu arogancki.

Obdarzanie wybaczaniem lub przebaczanie:
- oszukiwanie samego siebie w czystej postaci. Nie mamy mocy obdarowywania nikogo wybaczaniem. Kiedy to robimy, odgrywamy rolę Boga. Nie sprawujemy kontroli nad wybaczanie- następuje, jeśli tego pragniemy.

Udawanie wybaczania:
- utrzymywanie, że się nie gniewamy, choć w istocie przepełnia nas złość, nie prowadzi do wybaczania, lecz do zanegowania gniewu, czyli jest swego rodzaju poniżaniem samego siebie. Kiedy tak postępujemy, inni nie będą nas poważać. Takie zachowanie ma na ogół źródło w lęku przed nie umiejętnością wybaczenia, porzuceniem lub też w przekonaniu, że wyrażanie gniewu jest naganne.

Wybacz i zapomnij:
- to po prostu negacja. Wybaczyć nie znaczy wymazać z pamięci. Mądrzy ludzie wybaczają, ale nie zapominają. Starają sie docenić dar zawarty w konkretnej sytuacji i zapamiętać płynącą z niej naukę.

Usprawiedliwianie:
- kiedy wybaczamy, często towarzyszą temu wyjaśnienia lub usprawiedliwianie osoby, której wybaczamy. Na przykład: " Mój ojciec mnie bił, ponieważ jego rodzice go bili. Postępował najlepiej jak umiał". Kiedy wybaczamy, uwalniamy się od przeszłości, nie pozwalamy, by miała nad nami władzę. Jeśli wyjaśnienie w tym pomaga, to do pewnego stopnia dobrze, jednak nadal pozostaje przekonanie, że stało się coś złego, czyli w najlepszym wypadku może dojść tylko do tradycyjnego wybaczania.
W wyjaśnieniu ukryte jest także pewne przekonanie o własnej racji, co może maskować gniew. Z drugiej strony zrozumienie motywów czyjegoś postępowania i empatia do tej osoby kierują nas ku własnej niedoskonałości i otwierają drzwi współczuciu i miłosierdziu, dwóm cechom prowadzących do wyższej wibracji tradycyjnego wybaczania, ale ciągle jeszcze nie do Radykalnego wybaczania.

Wybaczanie osobie , ale nie darowanie zachowania:
-takie, głównie intelektualne, podejście udaje tylko wybaczanie, ponieważ nadal jest osądem i opiera się na przekonaniu o własnej racji. Występują tu także problemy praktyczne i semantyczne: jak oddzielić mordercę od morderstwa?

Zacytowałam fragment z książki pt. " Radykalne wybaczanie" autor: Colin C. Tipping
Czy zgadzacie się z przeprowadzoną przez niego powyższą analizą?
Ponadto autor rozgranicza i wykazuje różnicę pomiędzy tradycyjnym, a radykalnym wybaczaniem i uczy sztuki prawdziwego wybaczania.
Naprawdę warto ją przeczytać.

@ żyworódka: fajnie, że wstawiłaś ten fragment, bo na pewno sporo w nim rzeczy do przemyślenia. Wydaje mi się, że takie pseudowybaczanie ma chyba miejsce wtedy, kiedy nie robimy tego dla siebie, tylko dla innych albo na pokaz. Taki w sumie typowe i znane od dzieciństwa "przeproś siostrę, daj jej buzi i już się nie kłóćcie". To chyba w ogóle zjawisko, które najczęściej można zaobserwować w rodzinach - skrywane nieraz przez całe życie urazy. Niby rodzina się spotyka, łamie opłatkiem na Wigilię, aż tu nagle przychodzi jakiś trudniejszy moment, jakieś nieporozumienie i się zaczynają wylewać żale, począwszy niemalże od tego, jak jedna ciocia drugiej cioci w piaskownicy przyłupała łopatką w ucho. I się okazuje, że takie często naprawdę durne sytuacje pamięta się przez lata i pielęgnuje się tę urazę.
Nie zgadzam się natomiast z tym, że usprawiedliwienie nie wiąże się z prawdziwym wybaczeniem. Bo moim zdaniem ono właśnie ułatwia spojrzenie na drugiego człowieka nie jak na wroga, który chciał nas skrzywdzić, tylko jak na człowieka, ani lepszego ani gorszego niż ja. Wydaje mi się, że to co najbardziej utrudnia wybaczanie, to właśnie przekonanie, że ta osoba jest jakimś potworem, robi to wszystko specjalnie, z premedytacją, planuje że nas skrzywdzi itp.

Do mnie ten podział na tradycyjne i radykalne wybaczenie nie do końca przemawia. Dla mnie to jedna z tych "jedynych słusznych" teorii, do których ja nie mam zaufania. Choć książki nie czytałam, z tego co wiem, chodzi o to, że radykalne wybaczenie to założenie, że wszystko co się wydarzyło ma jakiś cel, że było nam do czegoś potrzebne i nie jesteśmy ofiarą, bo tak naprawdę nie dotknęło nas nic złego. Dla mnie trochę to sekciarskie. Poza tym nawet jeśli przyjmiemy taką wizję świata (bo to już nie sposób na wybaczanie a sposób na życie) to i tak pozostaje nam za każdym razem zmagać się z poczuciem zranienia, upokorzenia, krzywdy, bo one są ukryte w nas głębiej, niż teorie o życiu.

@elam1: Moim zdaniem wybaczamy przede wszystkim dla siebie, choć można też powiedzieć, jeśli jesteśmy wierzący, że dla Boga, bo pielęgnując złość oddalamy się od Niego. Dobrze, że napisałaś o Modlitwie Pańskiej. Warto odpowiedzieć sobie, czy chcemy, aby Bóg przebaczył nam w takim stopniu, w jakim my przebaczyliśmy innym. A jak się ma do późniejszych relacji, to chyba zależy od sytuacji, od tego jakie są zależności. Dlatego właśnie takim dobrym przykładem jest rodzina, bo o ile z przyjacielem, drogi mogą się zwyczajnie rozejść, o tyle w rodzinie trzeba wypracować sposób na odbudowanie takich relacji.

O, a to mnie się nasunęło jeszcze jedno pytanie, kiedy czytałam, czy możliwe jest wybaczenie osobie, która absolutnie nie wykazuje skruchy, czy wręcz jest dumna z krzywdy, którą wyrządziła?

Ja natomiast przyjmuję tę tezę za prawdziwą.Tak właśnie postępowałam w stosunku do bliskiej osoby z mojej rodziny, osoby samotnej. Wszelkie drobne czy większe animozje jakie pojawiały się między nami przypisywałam, że są one wynikiem jej życia w osamotnieniu- co prawda z wyboru, ale jednak oraz trudnego dzieciństwa. Usprawiedliwiałam ją przed samą sobą. Mimo, że wewnętrznie czułam , że mam rację, to często nie starałam się tego dowieść, żeby nie robić jej przykrości. Zawsze uważałam, że mam w życiu lepiej, los okazał się dla mnie łaskawszy i przez to żyłam jakby w poczuciu winy, które ta osoba umacniała we mnie.
Myślałam o niej w kategorii osoby, której należy pomagać, współczuć i że ją takim moim postępowaniem w pewien sposób uszczęśliwiam. To był mój błąd.
Z czasem obróciło się to przeciwko mnie, bo okazało się , że tak naprawdę uszczęśliwiam ją niekiedy " na siłę".

Książkę tę kupiłam jakieś dwa lata temu... i dopiero z osiem miesięcy temu zaczęłam ją czytać.
Przeczytałam już dwukrotnie i jeszcze myślę, że będę zaglądać. Do wniosków w sprawie tej konkretnej osoby też doszłam niedawno, dopiero jak mi się poukładało wszystko w mojej głowie porównawczo z tym co wyczytałam.
Wiesz AGNIESZKO, że od tej pory czuję się wyzwolona, jakbym zrzuciła z siebie jakieś brzemię nacisku wewnętrznego, które sama sobie narzuciłam, bo jej postępowania już NIE USPRAWIEDLIWIAM.
Pozdrawiam.

Ile można wybaczać,
nawet gdy ktoś kto rani czasem przeprasza. Dobrze wie że rani.

Przeprasza (albo i nie), bo uświadamia sobie że zrobił krzywdę, ale za chwilę robi to samo.
Osoba zraniona żyjąca w takim związku męczy się...... więc po chrześcijańsku zapomina o urazach, przebacza........sytuacja znowu się powtarza, życie toczy się dalej .......i co dalej?

Ile można wybaczać???
Jak stworzyć granice - dotad możesz, ale tu juz mnie ranisz, robisz mi krzywdę

Co robić jak nie chce zrozumieć, nie stara się nawet .............bo wie że przebaczę, zapomnę?
Po co więc się starać?

Dużo teorii cytujecie, a praktyka? Zycie szare codzienne nadal jest umęczone bo jak "oprawca" sam nie zechce się zmienić to pozostaje znosić razy, potem wybaczać echhhhh

elam1

jestem właśnie po ciekawej rozmowie z profesjonalistą
Osoba która rani nie zdaje sobie sprawy że jest chora. Prawdopodobnie traumy pochodzą z dzieciństwa i to się przenosi na dorosłe zycie tak jak u DDA. Potrzebna jest jej terapia.

Przebaczając ciągle wcale jej nie pomagamy.........ani sobie.
Należy postawić granice i ich strzec ........i zadbac o siebie, a to przełoży się na zachowanie i stosunek do nas tego ktory rani.

Potrzebne są metody - jak tego dokonać? Rad tez należy szukać u profesjonalisty a potem wdrazac je w zycie. Zająć się sobą przede wszystkim, siebie zacząć zmieniać.

Może ktos z psychologów zaglądających na forum pomoże, poradzi jak tego dokonać, od czego zacząć?

wybaczanie nie jest łatwe, ale myślę, że nie można potępiać osób, ktore mają tą umiejętność. co do przypadku, który opisujesz to myślę, że dobrze, że ta kobieta wybaczyła mordercy (wierzę, że przez to łatwiej jej się żyło), ale nie uważam, że z tego powodu morderca powinien zostać zwolniony z więzienia, bo nie wiadomo, czy nie wyjdzie z niego i nie zacznie od razu mordować. czytałam ostatnio o technice Radykalnego Wybaczania - ponoć są kursy, gdzie można się tego nauczyć! słyszałyście coś o tym?

A ja nie umiem wybaczac. Nie wybaczam ale i nie angazuje sie w zemste. Po prostu odchodze od czynnika raniacego mnie i staram sie byc jak najdalej. Ale jak taki ktos przez przypadek wejdzie mi w droge to juz inna sprawa. Dlugi nalezy splacac i takie niestety jest zycie. Nie bede ani siebie ani nikogo innego oszukiwac robic dobra mine do zlej gry. Ktoras osobka na forum w opisie ma takie zdanie: Nie czyń samego siebie przedmiotem kompromisu, bo jesteś wszystkim co masz. Z tym sie gleboko zgadzam. Jak wybacze to wybacze sama nie wiem kiedy. ale ja mnie cos za bardzo zabolalo to nie bede skladac ze swojego cierpienia ofiary.

To o czym piszesz to Pracownia Kreatywności p. Aneta w Sopocie na ul. Mickiewicza. Prowadzi warsztaty o różnej tematyce.

Zaprosiła mnie tam koleżanka...dla mnie zbyt uduchowiona atmosfera...nudziłam się.

lepiej się odgryźć niź wpędzać sie w sztuczne wybaczanie
wybaczajacy zawsze stawia sie w roli pana sytuacji, czyli ze to on biedny i pokrzywczony
a skoro jest pokrzywdzony to i musi być krzywdzacy
ja juz to gdzieś pisałam ze ludzie lubia przywdziewac róznego rodzaju maski na potrzebe chwili

ten wpis mi sie bardzo spodobał
jeśli juz mówić o wyczaniu to jako o czyms naturalnym a nie ubierac wybaczania w bo, dlaczego a po co a na co...
przeciez jak własnie bylismy dziećmi o czym wspomniałaś to nie uwarunkowywaliśmy tak jak teraz gdy jesteśmy dorośli
w naturalny sposób mowilismy o tym co nam sie podoba a co nie i sie nie nazywało tych emocji one po prostu w naturalny sposób były i przemijały...
w przedszkolach w jeden dzień dzieci potrafia sobie dac kuksańca zeby przyjsć na drugi i sie kochać jak nigdy wcześniej,
fajnie jest nie pielegnowac złej pamieci
ale ego jest za silne, wzystko chce ponazywac i nadac odpowiednia range.

To nie prawda, że zemsta jest domeną Bogów, zemsta serwowana powoli na 'zimno' smakuje równie dobrze jak mocno spieczony na zewnątrz ale krwisty w środku stek. Z zemstą jest jak z trucizną nie wolno się w niej babrać bo samemu zostanie się ofiarą, zgodnie z zasadą WCzK.: ...zimny umysł, gorące serce, czyste ręce...
No i przede wszystkim nie wolno marnować sił i energii na jakieś tam bzdety i duperele tylko na najcięższe obrazy.

Zemsta dodaje skrzydeł...nie gołębich bynajmniej

Dla jednych chęć zemsty jest cierpieniem, ale dla innych może być siłą. Jeśli człowiek podejmuje sie zemsty, to jego sprawa. Jak mówią dwa przysłowia chińskie"Z mordercą swego ojca nie będziesz żył pod tym samym niebem" i  "Człowiek honoru mści się nawet po dziesięciu latach". Nie uważam, że to człowiek słaby chce zemsty. Według mnie to właśnie chęć wybaczenia pokazuje że mamy tego dość, że chcemy zapomnieć, uciec i więcej o tym nie wiedzieć. Dla czystego sumienia mu wybaczymy ale czy tak naprawdę można się poczuć przez to lepiej? Trzeba naprawdę uwolnić się od wszelkich emocji, po prostu się z nich wyprać żeby powiedzieć mordercy "wybaczam". To tak jakby nic się nie stało. Zabrałeś mi ukochaną osobę, moje serce, wyrwałeś je, zburzyłeś mój świat, ale co tam, wybaczam ci - to się kupy nie trzyma.

"Sukces jest największą ludzką zemstą"
Autor: Nie ja

Bo nie ma takiej potrzeby.