Moje zycie to pomylka. - Netkobiety.pl

Dlaczego nie chcesz porozmawiać z psychiatrą? Przecież on może i chce Ci pomóc.

Do tego słuzy forum by miedzy innymi ponarzekac i wyzewnętrznić się, takze pisz śmiało co lezy Tobie na duszy. Zachęcam

Pewnie macie racje , napewno. Ale po mimo rodziny jestes z tym sama to nie tak latwo walczyc z ta choroba. Czasmi jest mi wszystko jedno i wystarczy skrecic kierownica na drugi pas i koniec ulga. Ale mam dzieci i to mysli o nich trzymaja mnie przy zdrowym mysleniu. Kocham zycie, dzieci ale tak trudno jest wierzyc w siebie ,ze jestem cos warta.

Dlaczego. Pewnie jestem slaba psychicznie albo .... Przez cale zycie zawsze bylam porownywana do kogos do siostry , bo lepiej sie uczy, do znajomych bo maja lepszy porzadek w domu, ( bez dzieci) wiem nie moge sie usprawiedliwiac, uzalac inni maja gorzej , choroby itd. a ja narzekam.

Objawy, zdenerwowanie bez przyczyny, placz na zawolanie , obojetnosc na wszystko, lekarz powiedzial mi ze to depresja poporodowa nie leczona , plus problemy w pracy i mobing plus jakby to nazwac bledy w wychowaniu wszystko dalo stan maniakalno-depresyjny. Boje sie wszystkiego , ze umre,cos zlego spotka moje dzieci,a z drugiej strony chcialabym zeby cos zlego mnie spotkalo, czasami mysle ze jestem chora psychicznie.

Moim zdaniem tabletki pomagaja na poczatku, daja taki oddech od tych strasznych odczuc i sa pomocne by zaczac terapie. Depresja sama z siebie raczej nie znika i ma tendencje do nawrotów. Nie wiem czy mozna ja całkowicie wyleczyc, ja osobiscie w to wapie, ale mozna z pewnoscia poprawic swoje samopoczucie i tym samym swoje zycie. Błedem jest polegac na samych tabletkach i w sumie czy na pewno chcemy brac je do konca zycia? Terapia jest z pewnoscia najlepszym rozwiazaniem, czytanie ksiazek na ten temat, rozmowy z innymi chorymi i ta wewnetrzna nasza własna walka. Warto rowniez zaczac sie rozpieszczac, pomyslec o sobie, nie brac wszystkiego na swoje barki, prosic o pomoc. Czasami trzeba zrobic plan, nie brac za duzo na siebie, nie starac sie uszczesliwic wszystkich zapominajac o sobie. Nie mysl czasem o samobójstwie bo nie warto i pamietaj, ze to tylko choroba takie mysli podsuwa, one nie sa tak na prawde Twoje, masz wiecej siły niz Ci sie wydaje

Opowiedz swoja historie, w jakim domu byłas wychowana, jaki był stosunek rodziców do siebie nawzajem, do Ciebie, napisz wiecej o siostrze. Jak potoczyło sie Twoje zycie, zastanów sie nad tym i napisz jak na prawde sie czułas, czego Ci brakowało.

Skąd wiesz? Wróżka jesteś? Czy tam wróż?

Tez mam 44 lata i moje życie jest całkowicie nieudane, marzenia nie spełnione, na wszystko co mam w życiu musiałam cholernie ciezko pracować  i  gdy już dostawałem upragnione rzeczy przestawaly mnie cieszyć bo walka o nie była zbyt długa. Nie chce mi sie już żyć . Czy ktoś może wie jak popełnić samobójstwo , skutecznie i bezboleśnie

44 lata to trudny wiek dla kobiety. Nie piszesz autorko wątku czy taki stan był zawsze czy dopiero teraz?