Nie idzie mi na studiach, wszystko się wali. - Netkobiety.pl

Z góry przepraszam, jeżeli podobny wątek gdzieś tu już jest.
Moja sytuacja zaczyna mnie przerastać. Studiuję prawo, aktualnie jestem na czwartym roku. Zawsze byłam taka elokwentna, pracowita, nie miałam problemów na uczelni. Jeden egzamin mi się nie udał, nie wyrobiłam się w letniej sesji. Poprawkę oblałam, choć uczyłam się ponad 2 tygodnie, także i na praktykach w prokuraturze, ale profesor jest znany z oblewania, bo ktoś się zająknął, czy jakoś dziwnie odpowiada... Odesłanie mnie na warunek mnie przybiło, przez 2 tygodnie grałam w strzelanki i piłam. Potem zaczął się październik, zaczęłam ryć ostro do warunku, po miesiącu pojawił się termin - zdałam, ale kosztem przedmiotów z nowego semestru. Oblewam wszystko, jak leci, choć minęły już ponad 3 tygodnie. Nic nie udało mi się poprawić. Uczę się prawie w dzień w dzień, bo jedno, dwudniowa przerwa nie pomaga mi. Trafiłam do nowej grupy, gdzie wszyscy się poznajemy i oni niestety traktują mnie jak... sama nie wiem, ale przypadkowo usłyszałam, że niektórzy mają mnie za tępą. Owszem, w ostatnim czasie uważam, że jestem kretynem. Nic mi nie wchodzi do głowy, nawet nie mogę jeździć samochodem, nie kojarzę znaków, nie pamiętam przepisów...
Nie wiem czy pogorszenie mojego stanu psychicznego i fizycznego jest spowodowane tylko tym zmęczeniem i stresem. Boję się, że jestem na coś chora. Prawie nic nie jem, ciągle gdzieś latam, a tyję, mam okrutne wzdęcia i wieczne uczucie sytości. Zawsze miałam rewelacyjny metabolizm. Mam omamy wzrokowe. Jest mi zimno. Czuję się, jakbym się ostro posunęła w czasie. Wypadają mi włosy, mam opuchnięte górne powieki, ciągle chcę spać, ograniczam rozmowy przez telefon, bo gorzej słyszę. Czasami nie dosłyszę co nam zadają na zajęciach, siedzę w bliższych ławkach, żeby usłyszeć i widzieć, jak są jakieś slajdy i prezentacje, tak mi się wzrok pogorszył, że musiałam zmienić soczewki o pół jednostki mocniejsze. Jestem totalnie zmęczona,ciągle ryczę i mam sporo myśli, żeby rzucić studia, żeby uciec, nawet ostatecznie... Próbowałam się żalić mamie i chłopakowi, ale oni uważają że przesadzam, że przecież się często śmieję. Nawet mały sukces, że coś dobrego ugotuję sprawia, że zaczynam być pełna energii, ale na chwilę. Nie wyrabiam tej huśtawki nastrojów.
Pojutrze idę do lekarza, chcę zrobić porządne badania. Obawiam się, że stracę ten rok. Zastanawiam się, czy nie wziąć dziekanki. Ciągle są nowe kolokwia, wejściówki, zanim coś poprawię, oblewam następne... W grudniu będą najcięższe koła, w styczniu powinnam uczyć się do sesji, z tych przedmiotów, z których na ćwiczenia chodzić nie muszę, bo już je miałam w szerszym zakresie na administracji, którą kiedyś studiowałam równolegle. Nie rozumiem nic także z przedmiotu, z którego kiedyś na administracji byłam dobra i zdałam w elitarnej grupie 30 osób na 200, a zakres jest delikatnie różny. Sypie mi się życie rodzinne, osobiste, oddalam się od przyjaciół, nie wierzę, że mogę coś zrobić, co się uda. Jeszcze parę tygodni temu starałam się chociaż widywać ze znajomymi, z chłopakiem, zająć się na chwilę czymś innym, poczytać dla rozluźnienia to forum, ale wcale mi to nie pomogło, bo i tak oblałam co mogłam. Ogólnie zbrzydłam i stałam się zgryźliwa. Jeszcze kilka miesięcy temu byłam wesołą dziewczyną, ale to już obca osoba. W dodatku codziennie ktoś mówi o aplikacji, słyszę, że nie nadaję się na radcę prawnego, którym kiedyś chciałam być. Teraz chcę skończyć studia, pracować gdziekolwiek, byle mieć za co zjeść i było ciepło.
Cierpię chyba na jakiś przerost ambicji, ale czy to normalnie, że człowiek staje się w tak krótkim czasie kretynem?