Interesują mnie tylko faceci, którzy mnie nie chcą co ze mną nie tak? - Netkobiety.pl

Nie przeżyłam żadnej traumy, nie przeżyłam rozwodu, jestem panną, nie byłam bita, jedyne co mogę podejrzewać to to, że mam i miałam jako dziecko bardzo wymagającego wobec mnie tatę, który zawsze był ze mnie niezadowolony, dla którego zawsze byłam niedoskonała, zawsze znaleźli się ludzie, którzy byli lepsi ode mnie, więcej osiągali, a ja cokolwiek bym nie robiła, jak bardzo się nie starała, zawsze coś było nie tak, zawsze można było więcej...na każdym polu...bo ja miałam być ta absolutnie najlepsza, ale nigdy tych oczekiwań nie spełniałam i tata był zawsze niezadowolony, a ja zawsze tak bardzo chciałam, żeby był ze mnie dumny. całe życie do tej pory, a mam już prawie 30 lat jest ze mnie niezadowolony, całe życie wytyka mi wady, błędy, które raz popełnione ciągną się za mną latami...nawet jeżeli z obiektywnego punktu widzenia bardzo mało znaczyły...podejrzewam, że cała wina leży w tym...

Nie jesteś atrakcyjna, bo jesteś zdefektowana. Niezdolna do nawiązania prawidłowej relacji. Wynika to wprost z relacji z ojcem - szukasz w mężczyznach podobnego do ojca zachowania. Być moze długotrwała psychoterapia częściowo wyzwoli Cię od wpływu potworów. Niestety zawsze będziesz podatna na patologie w związku (a nawet będziesz je inicjować).

Dzięki za odpowiedz, tak czy inaczej zamierzam się z tego wyleczyć. Mam nadz, że dobry psycholog, ogromna chęć z mojej strony prawidłowego/zdrowego myślenia, kilka wizyt i miejmy nadzieje wtłoczenia do głowy innych schematów i może się uda. Antejos wiem o czym mówisz, tzn jeśli chodzi o tych facetów, którzy o nas zabiegają, że zazwyczaj takie osoby nas nie pociągają, ok ale ja mam już prawie 30tke, jestem emocjonalnie dojrzała, nie jestem nastolatką, i z jednej strony wiem, co jest dla mnie dobre, co rokuje na przyszłość, co jest warte z mojej strony, żeby to pokochać, a z drugiej strony moja psychika robi mi psikusa (nad czym nie potrafie zapanować) i każe mi odejść od tego bo to jest złe, nie dla mnie (tak to przynajmniej odczuwam). I wiem doskonale, bo troche już znam się siebie, że nie chodzi tu o tą osobą, chodzi tylko o schemat jej zachowania względem mnie... czyli, że ktoś mnie chce pokochac taką jaką jestem i zaczynam mi to doskwierać, nie potrafie się w tym odnaleźć, bo podejrzewam, że ja po prostu nie znam takiego schematu...
Zresztą ja mam tak w każdej dziedzinie życia w pracy, wszędzie, że musi być coś mi uświadamia, trzyma mnie w przekonaniu, że coś jest ze mną nie tak, że tu mam taką wadę, a tu takie ograniczenia, bo gdyby tego nie było no to byłabym fantastyczna, no ale to jest więc nie mogę taka być... Mało tego moja psychika posuwa się do takich skrajnych rozwiązań, że kiedy nie jest w stanie się uczepić niczego no bo np wszystkie realne wydarzenia wskazują, że jest dobrze tzn. jestem inteligentna, ładna itd. i nikt temu nie zaprzecza, to ona jest w stanie wymyślić jakieś kompletnie absurdalne ułomności, tak żebym zawsze wiedziała, że coś jest nie tak w ten sposób moje wewnetrzne ja czuje się chyba bezpieczne, ale moje racjonalne ja nigdy nie może być szczęśliwe. dzięki

Czesc! Wiem, ze odgrzebuje bardzo stary post ale jestem w dokladnie takim samym polozeniu jak wtedy Lena - Lena jezeli wchodzisz jeszcze na forum i czytasz - napisz mi prosze czy ostatecznie poszlas do psychologa, czy z tego wyszlas, jak wyglada teraz Twoje zycie?

Jezeli chodzi o mnie - oto wlasnie rozpadl sie moj kolejny zwiazek z facetem ktory generalnie niby mnie kochal ale zawsze upewnial sie zeby bardziej kochac prace czy nawet obowiazki domowe ;/ , mam 28 lat, zaczelam znajomosc z milym przystojnym wlochem i podobnie jak autorka juz mam go dosyc bo cos za bardzo jest we mnie zapatrzony. Ja tak samo jak Lena mialam i mam ojca, ktory nigdy nie byl ze mnie zadowolony, a wrecz wrogo nastawiony... A najgorsze jest bledne kolo typu - wybieram sobie partnerow zimnych, nieco zdystansowanych, malo zainteresowanych jednak w zwiazku ciagle czepiam sie ich czemu bardziej nie okazuja ze im zalezy. A jak mam kogos komu zalezy to zrywam znajomosc juz w pierwszych tygodniach - przeciez wszyscy, ktorzy mnie lubia musza miec jakas wade ktora ja juz im zaraz odnajde.... Lena, napisz jezeli jeszcze tu wpadasz prosze.

No tak powszechnie znany jest ten mechanizm ale w naturze ale gdy dochodzi do sytuacji, ze kazda osoba ktrora jest nami zainteresowana powazniej jest 'meeh' a zlewajaca i ponizajaca jest 'ahhh' to dochodzimy do sytuacji gdzie dzialamy na wlasna niekorzysc pod wzgledem czysto nawet biologicznym. Zgadzam sie, ze element gonitwy jest interesujacy ale kobieta ogolnie nie powinna czuc potrzeby by zdobywac faceta.

Wiesz co, owszem, trudno się z Tobą nie zgodzić w tym zakresie - faktycznie facet, którego opisałeś wydaje się tu bardziej 'alfa'... Ale mądra kobieta nie powinna gonić za tego typu samcami bo dokładnie jak powiedziałeś, ich standardowe podejście jest takie jak uwypukliłeś powyżej "jest wiele innych kobiet z ktorych moge wybierac" i to podejście się u nich raczej nie zmienia - nieważne czy związek trwa miesiąc czy dwa lata. Jest to bardzo krzywdzące dla kobiety. Taki mężczyzna nigdy nie będzie dobrym partnerem. Osobiście wybieram terqaz partnerów, którzy są bardziej zainteresowani mną niż ja nimi. Może nie czuję tej znanej adrenaliny pobudzającej zauroczenie ale wiem, że niosą z sobą dobrą perspektywę na przyszłość. Wielu 'alfa' ostatecznie zostaje samych poprzez swoją niemożliwość wyboru. PRzepraszam za lekkie zboczenie z tematu.