Czuję się w tym małżeństwie tak, jakby mnie w ogóle nie było :( - Netkobiety.pl

Piszesz, że jesteś w 7 miesiącu ciąży i 2 miesiące po ślubie - nasuwa mi się pytanie, czy wzięliście ślub z powodu "wpadki"? Ogólnie nie ma w tym nic złego, ale jeśli ciąża była jedynym powodem ślubu, to może w tym tkwi przyczyna. Ile macie w ogóle lat?

Niestety faceci często mają zamiłowanie do komputerów natomiast nie mają zamiłowania do porządków Wiem to po mim mężu i z opowiadań koleżanek. Tylko, że u mnie nie przeszło by takie nicnierobienie mojego faceta. Przestań sprzątać, prać jego ubrania itd., niech sam dojdzie do wniosku, że musi ruszyć swoje szanowne cztery litery. Jak zauważy, że coś jest nie tak jak zwykle wtedy pewnie sam zacznie z Tobą o tym rozmawiać.

Może się to wydawać głupie, ale naprawdę działa - wypróbowałam No chyba, że Twój mąż jest zupełnie niereformowalny...

Nie złość się, myśl o Dzidziusiu, jesteś w ciąży i to on powinien się Tobą zajmować a nie Ty nim. Głowa do góry

Brutalnie napiszę, że tak często wyglądają małżeństwa zawierane z powodu "wpadki". Ty jesteś bardzo młoda, on pewnie też - myślę, że żadne z Was nie było i nie jest gotowe na tę rolę.

Zamiast skupiać się na sprzątaniu - skup się na budowie bliskości między Wami. Powiedz mu czego oczekujesz w tym względzie, że, mimo, że jesteście małżeństwem, Ty masz nadal takie same potrzeby bliskości, czułości. Nakazy i awantury nic Ci nie dadzą. Albo będzie sam chciał Ci pomóc w domu, żeby sprawić ci przyjemność, albo wcale nie pomoże. Z kolei mała jest motywacja do robienia przyjemności kobiecie, która ma wieczne pretensje. Zamiast czepiać się o odkurzanie - idź lepiej do niego, przytul się i powiedz przymilnie, że teraz byś chciała się poprzytulać, potem byś chciała, żeby on poodkurzał, a potem może sobie siedzieć do rana ze swoimi zabawkami. Niestety ten sposób może okazać się pomyłką tak samo jak pomyłką jest Wasze małżeństwo...

EDIT:
internet mi działa tak wolno, że nie widziałam Twojej odpowiedzi przed dodaniem postu. Cofam więc tekst o "wpadce", podtrzymuję, że za młodzi jesteście do małżeństwa. Niestety może być tak, że Twój mąż zawsze będzie za młody. Trudno Ci będzie coś zmienić. Rozmawialiście kiedyś na temat jak to będzie jak dziecko przyjdzie na świat? Jak on widzi się w roli ojca? Czy jego plany odnośnie udziału w wychowaniu dziecka ograniczają się do planów "będę grał z nim w piłkę" ?

Ja myślę, że on popełnił klasyczny błąd pod tytułem: o żonę nie trzeba się już starać, bo już jest moja.

Ile byliście razem przed ślubem?

Rok to bardzo mało. Nie skreślam was, bo są przypadki udanych i szczęśliwych małżeństw, które wzięły ślub już po 3 miesiącach bycia razem, ale jednak teraz może być wam ciężko.
Opadła zasłonka romantyzmu i zakochanie i brutalnie wychodzi jacy jesteście. Musisz go uświadomi, że małżeństwo to praca nad związkiem OBYDWOJGA i jak się dziecko urodzi, to nie będzie łatwiej, tylko CIĘŻEJ. Musicie popracować nad dialogiem i bliskością.

Powiem ci z własnego doświadczenia: my też chcieliśmy już po roku razem brać ślub. Gdybyśmy mieli pieniądze to byśmy to zrobili. No, ale nie dało się, więc dopiero za rok się pobieramy, czyli to będzie prawie po 4 latach bycia razem. Patrząc z tej perspektywy wiem, że gdybyśmy wtedy się pobrali to mógłby to być błąd. Wtedy patrzyliśmy na siebie jeszcze idealizując siebie wzajemnie, nie mieliśmy pojęcia o wielu swoich przyzwyczajeniach. W momencie zamieszkania razem jako małżeństwo byłoby właśnie takie brutalnie zderzenie z rzeczywistością.
A w tej chwili obydwoje z pełną świadomością wiemy na co się decydujemy. Wiem, że on wcześnie chodzi spać i wcześnie wstaje, a ja lubię zarywać noce i potem długo odsypiać. Wiem, że on jest trochę takim pantoflarzem i jest mało spontaniczny, a ja mam trochę władczy charakter i właśnie stawiam na spontaniczność. On wie, że miewam humorki i już nauczył się, że wtedy lepiej dać mi spokój, bo samo mi wtedy szybko przechodzi.

To wszystko lepiej poznać PRZED, bo wie się z czym przyjdzie się zmierzyć. A nie "ale ja nie wiedziałam, ze on taki jest".

No, to w takim razie "wiedziały gały co brały".

Musisz pogadać spokojnie z mężem i wyjaśnić mu jak obecnie widzisz wasze małżeństwo i jakie masz oczekiwania na przyszłość. Niech on powie ze swojej strony jak wszystko widzi uświadom go, ze niestety już za duży jest by bawić się w małżeństwo i teraz musi naprawdę to małżeństwo i rodzinę współtworzyć. Musi chłopak mieć świadomość, że jego rola nie kończy się na zapłodnieniu i przynoszeniu kasy.