Związki z ludźmi zaburzonymi. - Netkobiety.pl

Tomek, masz pewnie jakieś plany, może marzenia, ale nie jesteś w stanie wykonać nawet kroku? Paraliżuje Cię myśl o porażce, o tym, co będzie, jeśli się nie uda, o tym, co pomyślą inni. Wizja czarnych scenariuszy uniemożliwia Ci podjęcie działania. Chciałbyś, ale się boisz. Bo może się przecież nie udać. Mimo starań, może nie być efektu, możesz nie osiągnąć tego, co zamierzyłeś. I co wtedy? Co będziesz myśleć o sobie? A inni? Jak będziesz się czuć? Umysł podpowiada Ci, że lepiej nie ryzykować, że to co znane, jest lepsze, bo bezpieczne, przewidywalne. I tak w obawie przed stratą, przed porażką, przed rozczarowaniem, kompromitacją tkwisz w miejscu, nie podejmując działania.
I choć obecna sytuacja wcale Cię nie zadowala, to w jakiś sposób jest swoja, więc lepsza.

Myślisz, że Inni nie czują strachu?

Patrząc na innych, którzy wydają się spełnieni, pojawiają się refleksje. Realizują się, mają dobrą pracę, pasjonujące zajęcie, może własny biznes, udaną relację, kompetencje, przyjaciół etc. Przychodzi myśl, że „im się udało”. Im tak, ale mi wcale nie musi. Oni na pewno nie mieli wątpliwości, nie czuli strachu. Byli w innej sytuacji. Zapewne mieli od początku pewność, jasność, gwarancje sukcesu.

Otóż nie do końca tak jest.

Przede wszystkim działanie.

Aby czegoś dokonać, zawsze trzeba podjąć działanie. Nic nie przychodzi samo. To jak np. z nauką języka obcego – nikt nie podejmuje decyzji, że od jutra włada biegle angielskim i to się wydarza. Po podjęciu decyzji, następuje akcja. W tym wypadku zapisanie i uczestniczenie w kursie, nauka, czytanie książek, oglądanie seriali po angielsku, itd. I dokładnie tak jest z innymi rzeczami.
Ci „którym się udało” to przecież też ludzie. Oni także mieli swoje obawy, scenariusze, ale mimo to ich marzenie, wizja celu były silniejsze. Silniejsze niż lęk.
Odwaga to nie brak strachu, ale działanie mimo niego!
To, że odczuwasz jakieś obawy oznacza, że masz także racjonalny umysł bo generalnie wątpliwości, strach są normalnymi stanami. Dobrze, że je odczuwasz. Nie powinny Cię jednak oddalać od realizacji tego co dla Ciebie ważne.
Tomek, odwaga to nie brak obaw, ale działanie pomimo nich.

właśnie się fajnie rozwija

Droga Ósemko, ale jak do się odnosi do tego co o sobie pisałem? Gdzie widzisz moje niespełnione marzenia (których nota bene nie mam wcale)?

pierwsze z brzegu, niespełnione odrzucane, wypierane, można by rzec że ich niema, a wybijają się spod spodu, jak grzyby po deszczu

a tu jeden z powodów tego niespełnienia

nasuwa się pytanie, skoro siebie znamy i z założenia chcemy jak najlepiej dla siebie, to czemu sobie to robimy?

bo to sami sobie to robimy tak naprawdę,

Chapeu bas za wnikliwe czytanie moich postów ;-). Sęk w tym, że to nie są moje marzenia. Ja "chcenie" bycia lubianym, czy kochanym uważam za "chcenia neurotyczne" i chciałbym je z siebie wykorzenić. Nie mogę pozwolić na to, by były jakimś motorem napędowym w moim życiu. Być może kiedyś odkryję w sobie jakieś marzenia, jakiś cel który uznam za wartościowy i który będzie miał odpowiednią siłę napędową, żeby pobudzić moją wolę działania. Na razie nic takiego w sobie nie zauważam, prócz neurotycznej potrzeby, żeby mieć święty spokój.

Tomek, gdzie ja widzę Twoje niespełnione marzenia? Piszesz o nich, tym samym wypierając je ze swojej świadomości.
Być może jedno lub kilka bolesnych doświadczeń spowodowało u Ciebie ogromną niechęć do wszelkich sytuacji, które nawet w minimalnym stopniu mogłyby sugerować, że jesteś osobą zależną.
W podświadomości wyparłeś lub stłumiłeś uczucia, stworzyłeś blokadę, która steruje Tobą i osiągnęła już bardzo głęboki wymiar wpływający na Twoje myślenie.
Jednym z wielu mechanizmów obronnych, które wytworzyłeś jest unikanie bólu. Bólu czyli sytuacji, w której Twoje ego nie ma kontroli nad przeżywanymi przez Ciebie uczuciami ani nad tym, co się dzieje na zewnątrz.
Zbudowałeś ścianę w sobie w obronie przed innymi, którzy mogliby mieć wpływ na Ciebie lub w jakiś tam sposób kontrolować.
Twoje kompleksy lęki,  myślokształty stworzyły fałszywą świadomość, która zniekształciła postrzeganie rzeczywistości.
Boisz się uspołecznić, wejść w relację. Stworzyć wspólnotę "moje - twoje" a to może okazac się najwspanialszym uzdrowieniem dla Ciebie.
Ale to tylko moje skromne zdanie z którym oczywiście nie musisz sie zgadzać.

Amethis, masz niesłychany talent w przekazie kobiecych myśli na męski punkt widzenia.

Masz rację. Reaguję alergicznie na wszelkie sytuacje, które by świadczyły o mojej zależności od kogoś. Zależność jest dla mnie upokarzająca. Obawiam się relacji i wszelkich wspólnot. Co w nich miałoby być dla mnie ozdrowieńcze?

żeby wygrać trzeba przegrać

musiałem

Dalej jestem w kropce. Napisałaś, że silna osobowość ma wysoką samoocenę i jest niezależna. Z drugiej strony napisałaś, że dla dobrego samopoczucia psychicznego potrzebna jest akceptacja i aprobata ze strony innych, czyli przejaw zależności od innych. Jak to pogodzić, że z jednej strony taka silna osobowość jest niezależna, a z drugiej zależna? Nawet jeden z jej atrybutów, czyli wysoka samoocena jest zależna od  innych ludzi (pozytywne doświadczenia, akceptacja, dobre relacje itp.) A może silna osobowość, to taka, która widzi swoją zależność/zależności, godzi się na nie i je akceptuje, w końcu człowiek nie jest samowystarczalny, więc jest zależny, albo raczej współzależny od innych ludzi?

Tak Tomek, tak właśnie myślę. Niezależność oznacza to, że wiesz czego chcesz w życiu, znasz swoje wartości i cele oraz masz odwagę bycia sobą bez względu na okoliczności. Takie osobiste przywództwo gdzie nie dajesz się prowadzić przez kogoś tylko sam wyznaczasz sobie kierunek. Gdzie mówisz prawdę sobie i innym zamiast tego co jest wygodne albo czego inni od Ciebie oczekują. Świadomy wybór mówi  - mogę chcieć ale nie muszę - i to jest wolność. Wolny i samodzielny oznacza niezależny od bodźców zewnętrznych dlatego, że sam stajesz się bodźcem czyli działasz od wewnątrz.
Osiągniecie niezależności, czyli zwycięstwa nad sobą otwiera bramę do świadomej współzależności.
Jesteśmy zależni od wielu czynników: w pracy od pracowników, pracodawcy, klientów, sytuacji gospodarczej, konkurencji, z kolei w domu od obowiązków rodzinnych: od dzieci, małżonka, rodziców,  ich potrzeb, nastrojów oraz stanu zdrowia.
Aby pogodzić te wszystkie interesy trzeba często godzić się na kompromisy, trzeba poświęcić trochę własnego czasu, poświęcić część samego siebie. Zostaje Ci mniej czasu na własne przyjemności, na własne ego i na realizację obranych celów. Może to oznacza i mniej niezależności ale wśród wykonywanych codzienne czynności jest tylko niewiele takich, które sprawiają nam prawdziwą satysfakcję, reszta to często obowiązki i konieczności.
Dlatego uważam, że niezależność to po prostu czerpanie radości z wyborów.
Bo jeżeli potrafisz znaleźć przyjemność zarówno w swojej wolności, jak i obowiązkach, jeżeli potrafisz znaleźć wartość w tym, że czasem trzeba zrobić coś dla kogoś innego, to właśnie wtedy twoja niezależność nabiera innego znaczenia.
Natomiast jeśli robisz to co chcesz, nie zwracasz uwagi na innych, nie liczysz się z nikim i realizujesz wyłącznie swój plan to po prostu jesteś egoistą. Oznacza to, że jeśli chcesz mieć towarzystwo to inni muszą dostosować się Ciebie a Twoja wolność oznacza brak wolności (niezależności) innych.
Alternatywą jest samotność.
Tomek, wybór zawsze należy do Ciebie.