Czy mężczyźni poważnie traktują związek z samotną mamą? - Netkobiety.pl

Sama wychowuję synka i z tego co zauważyłam to jest bardzo różnie zależy od mężczyzny, od charakteru, od jego patrzenia na świat jeżeli jest samolubem to nidy rydy jeżeli pojawi się miłość, ale mówię o takiej prawdziwej niekoniecznie takiej wspaniałej ale szczerej, to nie będzie mu przeszkadzało dziecko jak już tu raz pisałam na tym forum "choćby skały srały, a mury pękały jak komuś zależy..." i mam na to przykłady ze swojego życia byłam z pewnym facetem ja go bardzo kochałam on chyba mnie troszkę mniej i nie mógł zaakceptować mojego dziecka, oczywiście się rozstaliśmy ale od jakiś 2 lat mam przyjaciela, który coś niby do mnie czuje i on mi powiedział, że dziecko kochałby jak swoje tu nie ma reguły
Musi być to co najważniejsze, czyli miłość  
Aaaaa jeszcze jedno powiedzmy sobie szczerze w tych czasach bardzo dużo związków się rozpada, więc ciężko znaleźć później dziewice orleańską (tu bez obrazy, ale nie róbmy z siebie świętych bo w tym wieku nikt nie jest no może są wyjątki, ale to bardzo dobrze świat musi być różnorodny
Reasumując, bo wybiegam poza temat ważne jest jaki to mężczyzna i czy jest szczera miłość
Pozdrawiam samotne, ale za to dzielne matki

Mężczyzn jest baaaardzo duźo , trudne bardzo trudne pytanie . Niektórzy na początku tak , ale póżniej , to rożnie z tym bywa . Ale nie ma się , co zraźać  w szukaniu . Czasem gorzej jest z dziećmi , bo nie które potrafią być bardzo zazdrosne o mamusie . Przepraszam weszłam w paradę , a teraz doczytałam się , że pytanie jest do Panów .

Popieram hansa

Jako mama-sama musze powiedziec coś. Otóż owszem moje dziecko jest moim oczkiem w głowie, ale zdaję sobie sprawę, ze trudno będzie mi je wychowac samej, zwłaszcza, że jego ojciec siedzi sobie za granicą ze swoją pania i czeka na narodziny córki. Dlatego męskie wsparcie jest mile widziane. W moim przypadku, jezeli zdecydowałambym się na związek, to brałabym pod uwage zdanie partnera jesli chodzi o wychowanie dziecka, w końcu jesli mamy tworzyć rodzinę, to wiadomo, że coś do powiedzenia miec musi. I uważam też że kazdy ma prawo do popełniania błędów więc dlaczego zaraz bym miała out robić? No chyba ze by bił, katował maltretował albo znęcał się w jakiś inny sposób, to wiadomo. i bardziej niż o dziecko w takim związku obawiałabym się o zazdrość partnera o ojca dziecka, który jakby nie patrzec w większości przypadków będzie się przez to życie przewijać, czy to komunia, czy urodziny czy jakas inna okoliczność.

edit
To wygląda jak ogłoszenie matrymonialne, ale nim nie jest

W takim związku jest trudniej, bo jest więcej zmiennych.
Bo co zrobić jeśli dorośli bardzo chcą być ze sobą, a dziecko/nastolatek nie akceptuje nikogo nowego w życiu matki. Nie każdy również poradzi sobie z wychowywaniem i obecnością w życiu nie swojej pociechy. Poza tym może dochodzić zazdrość o ojca tego dziecka, który przecież w jego życiu jest obecny, a konkretnie o kontakty matki i ojca. Bardzo wiele czynników i tyle...
A odnośnie pytania tytułowego, zdarzają się przecież egzemplarze, które w ogóle kobiet nie szanują, więc odpada tu kwestia ich "dzieciatości".

Ja mysle, ze duzo zalezy od ilosci dzieci,od wieku dzecka /dzieci oraz do tego jakie podejscie ma ex np inaczej bedzie to wygladac przy kobiecie z trojka malych dzieci(w tym jedno to niemowle, a zupelnie inaczej z kobieta,ktora ma np jedno dziecko 14 letnie)... ja akurat na brak powodzenia nie narzekalam i nie narzekam. Bylam w dwoch powaznych zwiazkach

Czy są takie dni w których macie łącznie 5 dzieci w domu?
Czy jego dzieci mieszkają z Wami?
Jak jeździcie na wakacje Ty ze swoimi dziećmi i mąż czy jego dzieci też zabieracie?
Jak partycypujecie w kosztach? Każdy za siebie w swoje dzieci czy jakoś inaczej. Domyślam się że w takim układzie to skomplikowane

Nie, moze po 40tych albo 59tych zmniejsze kryteria.

Moze tez tak byc. Ja pisze ze swojego doswiadczenia, ze jak corka byla mala to nie mialam duzo zainteresowania ze strony facetow. Dopiero jak miala 8 lat to bylam w drugim powaznym zwiazku. A teraz jak pisze ile lat ma corka, ze ma 11 jak sie mnie pytaja na profilu randkowym,bo napisalam, ze mam jedna 11 letnia corke to duzo facetow do mnie pisze. Nastolatka moze i sie buntuje, ale ma juz swoj swiat, para moze wiecej czasu spedzic ze soba, a tak to kobieta ciagle  przy dziecku siedzi i ma obowiazki przy nim ,co tez rzutuje na nowy zwiazek.

Oczywiście, że ma i to bardzo duże.

Czas skończyć z tym stereotypem, że samotna matka to pijawka, rozejrzyjcie się dookoła - to najczęściej mega ogarnięte kobiety - uwaga: dobrze zarabiające, często lepiej od mężczyzn.
To są fakty, często-gęsto kobieta lepiej sobie radzi sama finansowo. Jak jest gospodarna, pracowita bez dwóch zdań.

Mają takie szanse ale znacznie mniejsze niż kobiety bez dzieci. Po pierwsze już co najmniej jeden poważny związek im się rozpadł, więc istnieje duża szansa, że z taką kobietą coś jest nie tak. Po drugie taka kobieta zawsze na pierwszym miejscu będzie stawiać swoje dziecko a nie faceta. Po trzecie będzie oczekiwać aby inwestował on w nie swoje dziecko czy to finansowo czy czasowo. Często samotne mamy są w czarnej D z pieniędzmi, więc potrzebny im jest bankomat. Po czwarte dziecko będzie ją ograniczać czasowo. Po piąte w tle jest jej były i potencjalne konflikty z nim w tle. Więc w takiej relacji dla faceta jest bardzo dużo minusów. Aby taki związek był warty świeczki potencjalna wybranka musiałaby w innych aspektach bardzo mocno rekompensować te wady facetowi. Na przykład osobowością, dbaniem o niego, super seksem itp. Dzisiaj jednak duża część pań wyznaje zasadę "mi się należy", więc ciężko będzie trafić na taką co wskazane wady zrekompensuje.

Nie obstawiaj lepiej bo po pierwsze można przegrać a po drugie hazard uzależnia

Julka ale temat jest o czym innym. Jak faceci postrzegają wartość matrymonialną samotnych matek i czy chcą się z nimi wiązać.

Samotne matki nie powinny odstraszać mężczyzn, bo panowie poniekąd nie mają wyboru. Matek w wieku 40-50+ jest o wiele więcej niż kobiet bezdzietnych, nie wiem, jakie to dokładnie proporcje, ale myślę, że matki są w zdecydowanej większości. Poza tym należy spojrzeć na to z szerszej perspektywy. Nie chodzi tylko o to, czy kobieta ma dziecko i czy facet je zaakceptuje czy nie. Faceci przecież są ojcami i kobieta z dzieckiem jest o niebo lepszą partnerką niż ta bez.
W każdym razie temat jest złożony.
Czy facet zaakceptuje dziecko, czy kobieta wychodzi z założenia „pomagać, ale nie wymagać”, czy oboje potrafią znaleźć balans między dzieckiem a sobą, jaki charakter ma dzieciak, w jakim wieku jest dziecko, jeśli małe, to czy będzie miała czas dla partnera, ile dzieci ma etc.
Dla mnie jako ojca samotna matka ma pierwszeństwo, bo rozumie, czym jest rodzicielstwo. A cała reszta to już zupełnie inna historia.

Oczywiście jak każdy rynek działa prawo popytu i podaży jednak Sobsonpl jesteś na razie osamotniony w poglądzie

Nie jest aż tak osamotniony, ja odpowiedziałbym dość podobnie. Z tego co widziałem i słyszałem o takich związkach to właśnie to co wymienił Robsonpl ma tu największe znaczenie. Ja bym jeszcze dodał do tego pewną pogardę ze strony innych mężczyzn w stosunku do faceta wychowującego nie swoje dziecko. Do takiego faceta przylepiana jest łatka najwyższego poziomu przegrywu, kogoś kto wziął "ochłap" po innym i jeszcze wychowuje nie swoje geny. Oczywiście to jest niesamowicie błędne i stereotypowe myślenie ale wciąż istniejące. No i tak jak Rob napisał na samym początku dość ważną kwestią jest powód zostania samotną matką i to powinno być w pierwszej kolejności wyjaśnione. Niestety jeśli chodzi o rynek matrymonialny to z tego co chociażby się czyta w internecie fakt bycia samotną matką jest dużym minusem i trzeba równie dużo by go zrekompensować.

bardzo duże

Przecież taka jest współuzależniona. Potrzebuje terapii, a nie związku.

Przecież to pokazuje jak ona "rozwiązuje" swoje problemy. Dlaczego miałaby mnie nie zdradzać, gdy pojawią się jakieś trudne sytuacje?

Jeden wielki stereotyp.
Nie widzisz tego, że to znacznie częściej mężczyźni odchodzą od kobiety, dzieci, obowiązków?
Nie czuję, że jest ze mną coś nie tak, bo rozpadło mi się małżeństwo - to mój pierwszy mąż biorąc ze mną ślub robił to drugi raz w życiu, a mimo to rozstaliśmy się w zgodzie, stosunki mamy poprawne, rozprawa trwała 20 minut bez adwokatów, alimenty "podniosłam" mu o symboliczną kwotę pisząc na WhatsAppie po 5 latach od jego wyprowadzki.
Jakie inwestycje jak mamy swoje pieniądze? Mamy dobre PENSJE, 800+ i alimenty, mój obecny mąż też ma dzieci z I małżeństwa i rozumiem, że z nim jest wszystko ok, skoro małżeństwo mu się rozpadło? Ludzie się rozstają, kobiety są niezależne, więc nie będą dźwigały krzyża do 60tki, z facetem z którym okazuje się po latach się nie dobrali.
Dzieci rosną i coraz mniej ograniczają czasowo, to chyba logiczne. Czy dzieci są najważniejsza? Owszem, na tej samej równi ja sama dla siebie jestem najważniejsza, dzielimy wszystko po równo, jak dojrzali ludzie.

Nie uważam, aby tylko osoby których ex został uznany/a za wyłącznie winnego rozpadu związku mają prawo do nowego związku.
Bardziej przeraża mnie ten stereotyp, że samotna matka to pasożyt.
Z jednej strony mówicie że potrzebuje bankomatu, ale tak szczerze to nie znam przypadku w którym to samotna matka z dziećmi wprowadziła się do faceta, ale odwrotne już tak, co za zbieg okoliczności. Czyż nie jest to z perspektywy tego faceta wręcz oszczędność. Biorąc pannę musiałby coś wynająć kupić a tu po prostu się wprowadza, w dużym mieście realnie 3 - 4 tys jest do przodu.

Jak patrzę po moich kolegach (czy niektórych byłych partnerach) to mam wrażenie, że ci wprowadzający się faceci to są mężczyźni, którzy nie mogą liczyć na bezdzietną singielkę.

Oczywiście że ma.
Wszystko zależy czy facet szuka sobie kobiety do patrzenia czy do życia.
Ja spotkałem swoja zone gdy miałem 30 lat, ona 25, i miała 5 letnie dziecko.
To co sprawiło ze zdecydowałem sie na nią, świetnie opisała Zielony_Domek, pomimo młodego macierzyństwa i tragedii w postaci śmierci męża, zdołała ogarnąć studia, i stać sie niezależną i samowystarczalna kobieta.
Od naszego ślubu mija 7 lat, i jest to mój najszczęśliwszy czas w życiu.
Czuje sie pewnie, bezpiecznie, zapomniałem co to uczucie niepokoju i niepewności.

Tak, było trochę ciężko,gdy wprowadzili sie do mnie, bo trzeba było zgrać nagle dwa kompletnie inne światy, inne rutynę/zwyczaje/ rytuały dnia codziennego.
I trudno było mi sie przedstawić z mieszkania w domu w którym jestem tylko ja i cisza, do sytuacji gdzie słychać innych ludzi.
Ale na szczęście nie trwało to długo, kilka tyg.
I wypracowaliśmy pełen kompromis, nikt do nikogo nie musiał sie dostosowywać.

I mimo że miałem wybór, moglem wybrać sobie na żonę bezdzietna singielke.
To wolałem ją, obrotna/rezolutna/pracowita babę.
Bo wiem, że gdyby cos mi sie stało, jakaś choroba czy wypadek, to mogę na niej polegać, nie umrzemy śmiercią głodowa, bo umie coś więcej niż leżeć i pachnieć.
A jednocześnie nie jest zapatrzana w siebie karierowiczka.

No właśnie - śmierci męża. Gdyby w obrazku był jej eks, to palcem byś nie kiwnął, bo to zabawa w trójkąt. Ty, ona, jej dziecko i eks-mąż, a ojciec dzieci, z którym wszystko trzeba ustalać, bo nie miałbyś żadnych praw do dziecka i mógłbyś najwyżej sobie pod nosem pomarudzić. Za to on mógłby cię ustawiać po kątach, bo to jego dziecko i jego prawa rodzicielskie.

Nie ma ex, nie ma problemów z dzieciakiem, które ciągle mówi: nie jesteś moim ojcem.
Nie ma odbierania dziecka, nie ma problemów z kontaktami z dzieckiem, z alimentami, z potajemnymi wiadomościami/spotkaniami z ex.
Nie ma kłopotów z teściami, bo oni wiedzą, że córka miała szczęście, że kogoś znalazła.

Ma po prostu łatwiej, bo sytuacja jest inna.

To dlatego w przypadku samotnych matek wdowy stanowią wyjątek.

Dokładnie tak to wyglada.

Nie zawsze, ale to częsty obrazek.

Patologie to margines. Ludzie się rozstają, jak im się przestaje układać i ich cele życiowe i oczekiwania się rozmijają.

To też nie o to chodzi. Po prostu siłą rzeczy inne są życiowe priorytety jak masz dziecko i jak tego dziecka nie masz.

No naprawdę? Dyrektor w dużej firmie spedycyjnej, który faktycznie wypracował swoje stanowisko (a nie było mu dane po rodzinie) z kaloryferkiem na brzuszku to dla ciebie taki sam jakościowo partner co Czesiek z magazynu z bojlerem, co widuje swojego pisiora jedynie w lustrze?

Chyba przerzucę się ze studentek, na młode matki

Taki Pan dyrektor jest ok 40 bo jeśli sam zapracował to nie ma lat 28.

Akurat branże TSL znam dość dobrze i niewielu dyrektorów jest zainteresowanych 35 menadżerka z  korporacji dla której jedynymi domowymi obowiązki jest zamówienie kateringu a tematem do rozmowy są tabelki w exelu. Do niedawna myślałam że poprostu młódki ale po kilku ostatnich zawodowych spotkaniach mocno się zdziwiłam że raczej niekoniecznie panie z którą dzieli ich jedno pokolenie.
Nie oszukujmy się kobiety 35 plus bez żadnej relacji są skupione na życiu zawodowym i bardzo trudno z nimi zbudować relacje związkowa nawet towarzyska.
Mam kilka koleżanek w takim wieku bezdzietne panny i szczerze wolałbym 40 z 3 dzieci niż je, bo poziom egocentryzmu przerósł już Himalaje

Na co pozwolic? Na egocentryzm? Bo sa ladne? Czy na co?

Kiedy czytam te opisy bankomat, problem z ex, mam wrażenie, że są to w stylu programu z lat '90 997 samotna matka z 3 dzieci i jej konkubent.

Od tego czasu minęło 30 lat.

Znaczna część rozstań dziś to ludzie którym nie wyszło kiedy się wiązali byli przed 30 dziś są w okolicach 40 i mają zupełnie inne potrzeby.
Te kobiety to nauczycielki, lekarki, wykładowcy akademiccy, księgowe. To nie są tylko osoby które pracują za minimalne.
Na szczęście okres "tatusiów" którzy nie płacą alimentów powoli mija, zwłaszcza w dużych miastach, gdzie sądy już nie wierzą w brak pracy. Coraz więcej więźniów - alimenciarzy jest wysyłana do pracy.
Nie bez znaczenia też pewnie jest 800+ które w mniejszych ośrodkach na prawdę potrafi pomóc.

A dlaczego nauczycielki, lekarki czy ksiegowe sa najbardziej problematyczne?