Przygotowania do małżeństwa ludzi wierzących. - Netkobiety.pl

Rozmowa.
I koniecznie mieszkanie ze sobą przed ślubem. Bo wtedy o człowieku można dowiedzieć się najwięcej.

Też tak uważam.

seks przed ślubem tez nie jest akceptowany przed ślubem,a mało która para zachowuje czystość do tego momentu
zgadzam się z Cyniczną i Iceni odnośnie mieszkania ze sobą

Jak dla mnie nie o mieszkanie ze sobą tu chodzi. I nie mówcie mi tu że czasy się zmieniają a Kościół się zatrzymał na średniowieczu. Tu chyba jest ten problem że czasy się zmieniają a ludzie nie przykładają wagi do świętości małżeństwa, żyją tu i teraz, a że rozwód jest na wyciągnięcie ręki to zamiast się porządnie zastanowić przed ślubem, czy też rozwiązać problem w małżeństwie, lepiej się rozstać i być znowu wolnym...

I dla mnie to rozmowa jest najważniejsza, spędzanie ze sobą czasu, poznawanie drugiej osoby, jej wad i zalet... I miłość prawdziwa zwycięży wszystko.

a w domu mam ładny przykład rodzice, 35 lat razem, ślub przez "wpadkę", bez mieszkania przed ślubem. ewentualnie jeszcze brat i bratowa szczęśliwi, nie mieszkali przed ślubem, po ślubie 6 lat, dzieciaki są i im się układa bardzo dobrze

doszły mnie też słuchy że parom które mieszkały przed ślubem razem "coś" się po ślubie zaczęło psuć... czyżby w końcu zrozumieli, że już nie ma odwrotu?

a seks to tam wiadomo... zakazany owoc smakuje najlepiej

btw, z tego co wiem, to jak młodzi przed ślubem ze sobą nie mieszkają to idą do spowiedzi "klasycznie" 3 razy przed zawarciem związku małżeńskiego, natomiast ci co mieszkają ze sobą idą tylko raz (jak wiadomo z powodu nie otrzymania rozgrzeszenia) - no i niech mi ktoś teraz powie że kościół się nie dostosowuje do czasów

Tak się zastanawiam nad tym co piszecie odnośnie konieczności zamieszkania razem przed ślubem.

Może żyję w jakieś bańce nieświadomości ale co innego jak para zna się rok czy krócej i bierze ślub, albo ich związek był "nietypowy" (nigdy razem nie wyjeżdżali, nie odwiedzali się w domach, nie poznali rodziców, nie spędzili razem bez przerwy więcej czasu niż na randce) - no to rozumiem, można się rozczarować. Ale dlatego, że się razem nie mieszkało, czy dlatego, że się właściwie nie znali?

Z moim chłopakiem spędzaliśmy masę czasu razem: w swoich domach, na imprezach, na randkach, na uroczystościach, wycieczkach itp. Po 2 latach zamieszkaliśmy razem i obyło się bez rozczarowań, rewolucji, bicia talerzy kłótnie jakieśtam były, bo były zawsze. Po prostu dobrze się znaliśmy.

Tak więc nie generalizowałabym, że każda para powinna razem zamieszkać przed ślubem. Ale na pewno powinni się dobrze poznać, a mieszkanie wcale nie jest do tego konieczne.

i to i to chyba że mieszkanie ale nie w sposób "małżeński". jeśli para mieszka ze sobą jak małżeństwo podchodzi to już pod cudzołóstwo. więc mieszkanie razem, z osobnymi łóżkami wchodzi w grę

to może trafiłaś na "lajtowego" księdza bo u mnie w rodzinie była sytuacja, że ksiądz odmówił chrztu z powodu tego że matka chrzestna mieszkała za granicą z chłopakiem, więc rozgrzeszenia by nie dostała oczywiście nie w dniu chrztu tylko przy załatwianiu formalności

A ja tam się w małżeństwo bez małżeństwa bawił nie będę.

wariografem:P

http://www.youtube.com/watch?v=ix22i1qoE5c

http://www.youtube.com/watch?v=6TySofOD9_A

A skąd przypuszczenie, że kłamałam? Że nie żałowałam? I że mi pasowała taka sytuacja? Szczegóły mojej sytuacji i mojej spowiedzi... to już chyba moja sprawa ;-)

Cat, jeśli to pasuje tej parze, to dlaczego nie ;-).
Podziwiam takich ludzi.

"potępia" to może nie do końca właściwe słowo. Proponuję w chwili wolnych trzech kwadransów odsłuchać nagranie z pierwszego linka.

Na samo mieszkanie razem bez seksu, z tego co mi wiadomo, "Kościół" też nie patrzy przychylnie, bo to może prowadzić do nieczystych myśli, pokus. Nie wiem tylko co w sytuacji jeśli para nie uprawia seksu i ich to w ogóle nie interesuje

rycerzowa, prawisz tu jak ostoja moralności, a w innym wątku podejrzewasz ciąże Nie zrozum mnie źle, ja mam do tych kwestii raczej luźne podejście. Ale skoro tak się bronisz przed mieszkaniem razem i twierdzisz, że to Ci nie jest potrzebne i w ogóle nikomu też, to z jakich powodów? Bo nie chodzi widocznie o zachowanie czystości do ślubu.

I będziecie brać ślub kościelny?Zastanawiam się bo u mnie sytuacja jest odwrotna,mój narzeczony wierzy. Ja nie chcę ślubu kościelnego,on tak,moi i jego rodzice też są wierzący.Czy w takiej kwestii ślub kościelny ma w ogóle sens?

xYxAngelxYx według mnie ma. Dla jednej strony jest to ważne. Poza tym, według prawa kanonicznego ślub z ateistą jest możliwy, tak samo jakby to była osoba innej wiary. Jeśli nie wierzysz, po prostu nie mówisz końcówki przysięgi "tak mi dopomóż Panie Boże...", chociaż słyszałam przypadki gdzie jeśli był to ślub konkordatowy jedna osoba mówiła przysięgę kościelną, a druga cywilną. Dlaczego KK miałby Ci odbierać prawo uzyskania sakramentów, tylko dlatego że kochasz osobę innej wiary czy też właśnie ateistę? No i oczywiście, nic na siłę. On Cię do tego nie zmusi, ale warto w związku szukać kompromisów w każdej sprawie, nawet takiej.

Gorzej jest w przypadku chrzcin i wychowywania dzieci w wierze, bo z tym mamy problem. Mój chce żebym wychowała dziecko w wierze, natomiast nie chce go ochrzcić, związane to jest z jego doświadczeniami z dzieciństwa, jak i z tym, że z tego co się dowiedziałam rodzic niewierzący musi podpisać coś w KK że nie będzie się wtrącał w wychowanie w wierze własnego dziecka, ale mogłam coś pokręcić.

A ja czekam, aż wypowiedzą się osoby wierzące, może nawet niewierzące co do przygotowania do małżeństwa.  :)Jak się można do tego przygotować tak naprawdę?
Jak osoby wierzące wybierają kogoś na współmałżonka?

Narzeczony chce konkordatowy,czyli ja mówiłabym przysięgę cywilną w takim razie.Mam szacunek do ich wiary(TŻ,rodzice)dlatego zgodziłabym się na taki ślub,pod warunkiem że nie musiałabym nic przysięgać ich Bogu.

Dzieci nie planuję,ale jeżeli by coś w tej kwestii uległo zmianie(różnie w życiu bywa)nigdy nie zgodziłabym się na chrzest,wiedzą to już wszyscy z mojej jak i TŻ rodziny.

To ja się wypowiem jak przygotowujemy się do małżeństwa jako ta niewierząca z wierzącym
Podstawa-rozmowa o wszystkim i o niczym
Mieszkamy razem-chyba to jest najważniejsze,my znaliśmy się już na tyle że żadnych zdziwień nie było.Ważną kwestią jak dla mnie jest też seks przedmałżeński,nie mogłabym wyjść za mąż jeżeli nie miałabym pewności że w łóżku też jesteśmy w 100% spójni Nie chciałabym poczuć się rozczarowana,jak pewnie miało wiele osób ,którzy czekali do ślubu z pierwszym razem.

Wierzący (RYGORYSTYCZNI) mogą mieć nie lada kłopot(mieszkać razem nie mogą,o seksie nie ma mowy),bo albo po zamieszkaniu razem po ślubie okaże się że do siebie nie pasują,albo na tle łóżkowym sobie odpowiadać nie będą.Wtedy dopiero może być zdziwienie.

Heh...

Ja myślę, że do tego nie można się przygotować. To czy jesteśmy w stanie stworzyć udane małżeństwo zależy od wielu czynników, ale  w największym stopniu zależy od nas samych, i od tego czym się kierujemy wybierając partnera życiowego.  W sferze wiary można prosić Boga o pomoc w rozeznaniu, czy dana osoba jest dobrym wyborem na współmałżonka oraz o siłę, wytrwałość i mądrość w przezwyciężaniu trudności, które trafiają się w każdym małżeństwie. Sądzę też, że im bardziej jesteśmy nastawieni na dawanie, a nie na ciągnięcie w swoją stronę za każdą cenę, tym większe mamy szanse na stworzenie udanego małżeństwa. Małżeństwo to ciągłe budowanie, ale i sztuka szukania kompromisów. Biorąc pod uwagę, że małżeństwo trwa w założeniu kilkadziesiąt lat i przechodzi przez różne etapy życia człowieka- młodość, posiadanie dzieci, przekwitanie, starość nie sposób wszystko przewidzieć i się na wszystko przygotować. Jednak jeśli człowiek zdaje sobie z tego sprawę, wie, jak trudna czasem bywa sztuka życia z drugim człowiekiem, na pewno łatwiej będzie mu zbudować trwały związek.
Moim zdaniem chyba bardziej do tego przygotuje wspólne mieszkanie pod jednym dachem, niż najlepsze nauki przedmałżeńskie, chociaż kłuci się to z zakazem pozamałżeńskiego seksu. No cóż, czasem trudno rozeznać, co jest na prawdę słuszne.

O, a ja całkiem niedawno przeczytałam dość ciekawy i na pewno jeśli go tu zarzucę: kontrowersyjny tekst na ten temat Posłuchajcie:

"Niemniej jednak to, ze zakochalem się w mojej najlepszej przyjaciolce nie przeszkodzilo w pojawieniu sie w mojej glowie wielu lękow i niepokojow na temat ślubu. Im bliżej Kim i ja zbliżalismy się do podjecia decyzji o zawarciu małżeństwa, tym bardziej wypelnial mnie paraliżujący strachu. Czy jestem gotów? Czy jestem w stanie dokonać właściwego wyboru? Czy Kim jest odpowiednią osobą do zawarcia małżeństwa? Czy ona mnie uszczęśliwi?

W koncu pewnego pamiętnego wieczoru, podzieliłem sie tymi myślami i wątpliwościami z moim tatą.

Być może każdy z nas ma chwile w naszym życiu, kiedy wydaje się nam, jakby czas spowolnil. Powietrze staje się ciezkie i wszystko wokół daje nam do zrozumienia, ze to bedzie ten moment, ktorego nigdy nie zapomnimy .

Kiedy mój ojciec zbieral sie do odpowiedzi, dla mnie to był taki wlasnie moment.

Z delikatnym uśmiechem powiedział, ?Seth, zachowujesz sie jak wielki egoista. Odpowiem ci wiec w bardzo prosty sposob? ?Małżeństwo nie jest dla ciebie. Nie żenisz sie aby sie uszczęśliwic. Żenisz sie, aby uczynic kogos innego szczęśliwym. Powiem więcej, małżeństwo nie jest dla ciebie. Małżeństwo jest po to aby stworzyc rodzine. Nie tylko dla teściów i tych wszystkich zwiazanych z tym bzdur, ale dla twoich przyszłych dzieci. Kto bedzie ta osoba, ktora chcesz zeby pomogla ci je wychowac? Kto bedzie miec na nie wplyw? Małżeństwo nie jest dla ciebie. Tu nie chodzi o ciebie. W małżeństwie chodzi o ta osobe z którą się ożeniłeś.?" (Internet)

Co o tym sądzicie?:)

Powiem Ci, że w pewnym momencie związku uświadomiłam sobie, że w tym wszystkim nie chodzi tylko o mnie. Banał, ale o ile łatwiej jest żyć z drugą osobą, budować relacje, jeśli stara się o tym pamiętać.

Można powiedzieć, że ja z moim chłopakiem przygotowujemy się powolutku do małżeństwa, ale nie wiem czy jest w tym coś wyjątkowego ze względu na naszą wiarę. Chcemy się jak najlepiej poznać, ale bez mieszkania razem, oboje jesteśmy katolikami,choć ja jestem bardziej zaangażowana religijnie. Obgadujemy właściwie wszystkie, nawet najdrobniejsze sprawy. Poza tym, ze nie będziemy mieszkać przed ślubem i nie będziemy uprawiać seksu, to wiele się chyba nie różni w przygotowaniach. Z tego względu kładziemy nacisk na rozmowę, skoro nie chcemy się testować to musimy więcej spraw omówić. No i dużo się modlę za mojego

Co do mieszkania razem - problem w tym, że ludzi którzy mieszkali ze sobą przed ślubem jakoś częściej się rozwodzą niż Ci co nie mieszkali. Nie wiem dlaczego - ale tak jest.

Nawiasem mówiąc jako zatwardziały zwolennik wolności unikam związku i małżeństwa jak diabeł święconej wody. Jedne ksiądz mi nawet kiedyś zaproponował bardzo ciekawą koncepcję objaśniającą moje obiekcje.

MAŁŻEŃSTWO TO ŚMIERĆ MOJEJ INDYWIDUALNOŚCI - CZŁOWIEK BOI SIĘ ŚMIERCI RÓWNIEŻ TAKIEJ - tyle, że jego zdaniem w swoich kombinacjach zapomniałem o jednym - śmierć jest warunkiem sine qua non zmartwychwstania.

Adam, ja sądzę, że wynika to z prostej przyczyny: ludzie, którzy zdecydowali się nie mieszkać ze sobą ze względów religijnych, są skłonni "walczyć" o związek, widzę sens w tym, są bardziej zaangażowani religijnie.
No i na odwrót

A po co mi badania amerykańskich naukowców. Wystarczą mi spostrzeżenia sędziów Wydziału I Cywilnego Sądów Okręgowych. Obawiam się, że w tej sprawie mają do powiedzenia znacznie więcej niż amerykańscy naukowcy.

W sumie to dość logiczne, jeżeli zważyć na to co mi kiedyś opowiadała stara zakonnica. Jej bratanica przyszła do niej i mówi tak:
- Ciociu nie mogę sobie poukładać z facetami. To już 17 ja dałam mu wszystko a on odchodzi, dlaczego?
A siostrzyczka jej odpowiada:
- Dlatego.

Wiesz co do badań amerykańskich naukowców to najszerzej zakrojone badania (przebadano z tego co pamiętam 1/3 populacji) nad tymi tematami pokazały jednoznacznie, że katolicy i żydzi stosujący się do zaleceń swojej wiary:

1. tworzą najbardzej trwałe związki,

2. osiągają najwyższy poziom satysfakcji seksualnej,

jak się Bill Clinton z tymi wynikami zapoznał w połowie prowadzonego badania to od razu dotację wycofał, bo badania miały potwierdzić wyniki Kingsleya a tu d....pa

Wybacz ale to było najbardziej rzetelne badanie w sprawach ludzkiej seksualności. Badanie zostało zainicjowane przez administrację B. Clintona i miało potwierdzić tzw. raporty Kingsleya. Było to jedyne badanie na temat ludzkiej seksualności, które nie było prowadzone na ochotnikach i obejmowało 1/3 populacji USA. Jak znajdę wyniki - gdzieś jest to w pdf - to dam namiar.

Co do "zakazów" technik - skąd Ty wzięłaś?? Kościół kładzie nacisk na relację między partnerami aktu seksualnego a nie na techniki zaspokajania. Dość dobry wykład etyki seksualnej Kościoła Katolickiego znajdziesz w: Miłość i odpowiedzialność.

Teraz co do problemy co jest ważniejsze stosunek osoby do osoby czy techniki. Podaję za A. Kępińskim w Z psychopatologii życia seksualnego: Poszukiwanie coraz to nowych form współżycia, nowych technik jest wyrazem znudzenia się partnerem, którego już dawno przestało się kochać. Technicznymi manipulacjami nie zastąpi się stosunku osoby do osoby, można powiedzieć, że usiłowania takie są nieudolne....Wiec chyba stosunek oralny, analny itd....nie ma aż tak wielkiego wpływu.

Co do trwałości związków muzułmańskich: rozwodzę się z Tobą, rozwodzę się z Tobą, rozwodzę się z Tobą i po problemie.

Odrobinę wiedzy z seksuologii i wnioski nie powinny dziwić.

Dalej nikt nie przytoczył żadnego źródła. Nie piszę tego złośliwie, na prawdę jestem ciekawa.

W mojej opinii wszystkie wywody w tematyce: mieszkanie razem przed ślubem - rozwód, mają złe założenie. Otóż czy jest tak, że każda para, która nie mieszkała razem przed ślubem nie uprawiała też przed ślubem seksu? I jeżeli nie mieszka się razem, a seks uprawia w samochodzie to czy ma się większą szansę na stały związek?

Za dużo tu dla mnie generalizowania.

Ale na pewno zgodzę się ze spostrzeżeniem, że pary katolickie są bardziej skłonne do naprawiania problemów/walki o związek.

ALE na pewno jest też podobnie wśród par, których rodzice (niekoniecznie katolicy) nie rozwiedli się, dbają o związek, dają dobry przykład.

jeśli mi odpowiadasz to przynajmniej przeczytaj dokładnie co napisałam, proszę. Wybacz, ale nie wierzę na słowo forumowym specjalistom.

Może rozjaśni ci moje słowa przykład: nie będę podawać nazwy użytkowniczki tego forum, ale jej poglądy przedstawiają się tak, że jest bardzo przeciwna mieszkaniu razem przed ślubem, bo to źle wpływa na związek. Ale nie przeszkadza jej to współżyć przed ślubem. Czy jej związek jest przez to mniej lub bardziej zagrożony rozwodem w przyszłości? Moim zdaniem ani bardziej, ani mniej. Statystyki to jedno, a życie to drugie - każda relacja rządzi się własnymi prawami i wrzucanie wszystkich do jednego worka nie jest odpowiednie.

Przy okazji, co sądzicie odnośnie osób, które mieszkają przed ślubem z drugą połówką i jest to dla nich obojga pierwsza taka sytuacja. A co o osobach, które mieszkają z kimś, kto jest dla nich 3-4 partnerem i za każdym razem mieszkają razem bez ślubu?

Dla mnie nie wszystko jest czarno-białe.

Adam12, Współczuje bardzo takiego podejścia ("od dupy strony" ... ).

Nie koniecznie. Znam parę, która zaczęła od tego, że jak się poznali, to poszli ze sobą od razu do łózka i są ze sobą.....ponad 30 lat, to moja ciotka i wujek . Taki temperament mają oboje, że zaczęli od seksu, a szaleją za sobą do dzisiaj chociaż mają oboje po 60 - tce. Różnie to bywa jak widać.

Z jednej strony nie wiem czy jest sens przytaczania przykładów, powoływania się na statystyki i inne dowody, bo każda relacja jest inna, ale też znam jedną taką ciekawą historię:

kuzynka mojej mamy poszła w tango na dyskotece z bliżej nieznanym tancerzem. Kiedy okazało się, że jest w ciąży, to jej rodzice odnaleźli gościa i jego rodziców i dosłownie kazali im wziąć ślub Aktualnie są małżeństwem z 25-letnim stażem, mają trójkę dzieci i są przeszczęśliwą rodziną, aż miło popatrzeć. A przecież od "dupy strony" zaczęli.

Ale chyba trochę z tematu schodzimy. Przecież przygotowania do małżeństwa to nie tylko kwesta seksu/braku seksu!