Tęsknota za chłopakiem w więzieniu. - Netkobiety.pl

Do Matt87

Można być niezłym gnojem- a nie być skazanym, więc ja bym nie oceniała ludzi tylko po pozorach. Nie masz prawa nazywać mnie patologią ani zabraniać tworzenia rodziny. Zakładasz z góry, że one też będą patologią? A skoro z nas ma się narodzić patologia, to jak wytłumaczysz fakt, że z normalnych ludzi rodzi się człowiek, który w dalszych latach zostaje skazany? Niestety ale w więzieniach nie siedzą tylko ludzie z marginesu społecznego.Jasne że są tacy, którzy po wyjściu z kryminału wracają tam ponownie. Ale są tacy, którzy nauczyli się czegoś i chcą w życiu coś osiągnąć. I gwarantuje Ci że na ulicy nawet nie rozpoznał byś mnie jako dziewczynę skazanego, ani mojego chłopaka jako kryminalistę. Nikt nie ma tego napisanego na czole.

Mery90  ma całkowitą racje. Mało kto rozumie naszą sytuacje. Życzę powodzenia i szczęścia w związku

Polecam film "pokusa"...

To jest podstawowy problem. Dlaczego uważasz, że taka osoba bardziej doceni Twoją miłość? To trochę brzmi tak, jakbyś chciała ją do siebie tym przywiązać - był w więzieniu, jestem najlepszym, co mu się mogło przytrafić, teraz już nie odejdzie, doceni to. Syndrom KKZB. Kobiety, które nie mają facetów w więzieniu, nie potrzebują najczęściej dodatkowego "spojenia" związku w postaci jego oczekiwanej wdzięczności - znają swoją wartość i wiedzą, że nawet dla "normalnego" (wybaczcie, skrót myślowy, nie chce mi się tworzyć eufemizmów) mogą być tą jedyną, wymarzoną, mimo że inni się od niego nie odwrócili i mógłby przebierać. Wiedzą, że on nie ma za co być wdzięczny w sensie obdarzenia uczuciem, bo to u nich działa w dwie strony, na zasadzie partnerstwa, żadna strona nie jest lepsza/gorsza, nie potrzebują poczucia, że ta druga strona jest do nich niejako przywiązana.

I KKZB mają to samo w wielu sytuacjach, to nie musi być facet z więzienia, tylko coś, co akurat będzie uważane powszechnie za "gorsze" (znowu z braku lepszego słowa). Jedna sobie znajdzie narkomana i uzna, że jak mu pomoże wyjść z nałogu, to on to - znowu - doceni, inna przemowca, którego przecież nauczy wyrażać emocje inaczej niż strzałem w buźkę i on - znowu - to doceni, inna znajdzie piotrusia pana, pomoże mu dorosnąć, wytłumaczy, a ten oczywiście zrozumie jej rolę i doceni.
Przykładów jest multum, wszystkie łączy to, że kobieta w jakiś sposób się poświęca/pomaga, chcąc pokazać mu swoją miłość i licząc, że jak on to zobaczy, to już nie odejdzie, bo gdzie znajdzie tak wspaniałą, która by... A to bujda. W zdrowych związkach nikt nikomu niczego nie musi udowadniać w ten sposób, a kobiety, które tego potrzebują, zazwyczaj mają zaniżone poczucie własnej wartości. Nie twierdzę, że żaden taki związek nie może się udać, ale jeśli ktoś to traktuje jako "ja poczekam, a on to doceni...", to jest coś zdecydowanie nie w porządku.

Och, ale ja napisałam, że nie wszystkie takie związki skończą się źle. Tyle że śmieszy mnie niesamowicie, jak dziewczyny mające facetów w więzieniu oburzają się, jak to można ich uważać za gorszy rodzaj faceta, a jednocześnie usilnie starają się pokazać, że to ci na wolności są gorsi, bo nie docenią, nie coś tam... Pewnie, jak szukać ideału, to tylko za kratkami. Cała reszta o miłości nie ma pojęcia.

Ja również nie dziękuje Mery90. Mój D. ma do uregulowania jeszcze odszkodowanie. Jeśli nie zdąży w wyznaczonym terminie... wiadomo co się stanie. Musze być dobrej myśli chociaż dziś łapie się na zamartwianiu. Termin się zbliża wolnymi krokami - co się stanie czas pokaże.

Razem 2 lata i 4 miesiące. Wcześniej czekałam trzy lata. Wyjechał do Niemiec do pracy, pierwszy miesiąc kasa była a później różnie. Oby tym razem wrócił z kaską w kieszeni. Nie ucieknie, tego jest świadom, że tylko sobie pogorszył by sytuacje. A nawet gdyby to zawlokę go sama jak będzie trzeba pod bramę.

Współuzależnienie to zaburzenie osobowości charakteryzujące się chorobliwą skłonnością do związków, w których partnerzy są w relacjach patologicznego uzależnienia od siebie, nie respektują swoich granic, niejasno się komunikują, biorą na siebie nadmiar odpowiedzialności za partnera i / lub zrzucają na niego własne problemy?  Najtrudniejsze jest to, żeby spróbować zacząć myśleć o sobie, bo jeśli całe życie kreci się wokół partnera i jego problemów to łatwo ?zgubić siebie? trzeba swoje potrzeby odłożyć kiedy jest tyle ?pracy? przy innej osobie. Współuzależnienie to przystosowanie do życia z osobą uzależnioną, jest szczególnym rodzajem więzi, paradoksalnie często nawet silniejszym niż inne więzi małżeńskie. Dlaczego zły związek jest zły? Dlatego, że jest w jakiś sposób niezaspokojony, nie zostają zaspokojone potrzeby emocjonalne, fizyczne lub inne kobiety, a jednocześnie trudno jest jej z niego wyjść. Niestety złe związki zle się również kończą. Każdy chociaż raz słyszał podobną historie: żyli ze sobą prawie czterdzieści  lat. Kobieta umiera i starszy pan po upływie roku ponownie się ożenił. Rodzina może sobie pomyśleć ze on to tej żony chyba nie kochał, skoro tak szybko ułożył sobie życie. Po roku nowa żona. Tymczasem paradoksalnie jest to najlepszy dowód, na to że on swoją żonę bardzo kochał. A to dlatego że razem potrafili stworzyć dobry związek, on umiał się z tym związkiem pożegnać. Dobre związki dobrze się kończą. Człowiek umie przyjąć jego koniec, potrafi przeżyć żałobę. Żałoba może być bardzo krótka, choćby pół roku. Potem wchodzi w kolejny związek z nadzieją, że będzie tak dobry jak poprzedni. Tymczasem patologiczne związki nie kończą się szybko i dobrze. Dziwne to prawda? Związek z osobą skazaną z problemami jest bardzo trudny. To związek w którym wiele oczekiwań i emocji pozostanie pominiętych, niezaspokojonych. Zawsze wchodzimy w związek, z nadzieją że będzie szczęśliwy. Jak z zakończenia pięknej bajki ?żyli długo i szczęśliwie?. Ona sobie myśli. ?Chcę założyć rodzinę, chcę w tym związku być kochana, szanowana, chcę razem z mężem iść przez życie, wybudować dom mieć dzieci, razem te dzieci wychować. Chciałabym, żeby mąż mnie wspierał, chciałabym być wsparciem dla niego? Mało kto wchodzi w związek myśląc że będzie zle. Jest się pełnym nadzieji, że będzie w najlepszym związku na świecie, szczęśliwy, partnerski, spełniającym wszystkie oczekiwania. W złym związku a przecież związek z np. alkoholikiem taki  jest, te oczekiwania pozostają niespełnione. Kobieta oczekuje wsparcia i go nie dostaje, oczekuje że związek zapewni jej miłość, szacunek i akceptację, ale tego nie otrzymuje. Ale jak to, dlaczego tak? Przecież ona go kocha, wspiera. Dlaczego w zamian niczego nie dostaje? Zaczyna więc myśleć, jeśli jeszcze bardziej się postaram, wtedy dostane to, czego pragnę.  I inwestuje w ten związek jeszcze więcej i więcej i więcej? Bez jakiego kolwiek rezultatu. Jednak ciągle jeszcze wierzy i ma nadzieje na zmiane, bo jak to, przecież tyle zainwestowała.To nie możliwe, żebym nie otrzymała niczego w zamian. Przecież zainwestowałam tyle czasu i emocji, tyle zaangażowania i wiele lat stawania na głowie, przecież to się musi kiedyś zwrócić. Na pewno się zwróci!  Wyjście z takiego związku wymaga przede wszystkim pożegnania się z nadzieją. Trzeba sobie szczerze powiedzieć: ?Już nie dostane tego co bym chciała, wszystkie moje oczekiwania i nadzieje, które mam wobec męża, pozostaną niespełnione?. Paradoksalnie jest to najtrudniejsze, dlatego właśnie czasem kobiety trwają w toksycznych związkach po kilkanaście lub kilkadziesiąt lat, ponieważ myślą że ?Pewnego dnia wszystko się zmieni na lepsze? Jedna ze współczesnych koncepcji współuzależnienia mówi o tym, że jest ono niczym maszyna do grania, taki jedno ręki bandyta. Hazardzista zaczyna grę z pewną ilością pieniędzy lub żetonów do gry, wrzuca je jeden po drugim do maszyny. I myśli że ?Teraz  wygram!?. Wrzuca każdy żeton z nadzieją i  przeświadczeniem, że tym razem na pewno się uda. Przegrywa raz, drugi, trzeci ale nadal wrzuca, wrzuca, wrzuca? I właśni w taki sam sposób kobieta inwestuje w swojego toksycznego mężczyznę. Inwestuje bardzo dużo bo emocje,  zaangażowanie, czas, rodzi dzieci dba o nie i o dom i tak dalej. Inwestuje, inwestuje, inwestuje? Gracz w pewnym momencie ma tych żetonów już coraz mniej. A jeszcze niedawno było ich tak dużo. Współuzależniona kobieta myśli: ?Mam już tak niewiele, a nadal nie wygrałam. Zainwestowałam w tego mężczyznę wszystko albo prawie wszystko co tylko  miałam, i ciągle nie jest dobrze.? W takim razie co mam robić w takiej sytuacji? Kobieta myśli czy: ?Ryzykować do końca i zainwestować tę resztę tego co mi zostało, czy odejść?? Ale jak mogę  odejść? Hazardzista nie odchodzi od maszyny bo wierzy że jeszcze jeden żeton i zacznie wygrywać. Bo cóż innego może zrobić w tej sytuacji? Zostawić tę maszynę, szukać innej i w tę inną inwestować to co pozostało? Już za bardzo nie ma czego inwestować. Żetony się prawie  skończyły. Ten mechanizm wyjaśnia dlaczego kobiety często pozostają w związkach toksycznych. Zostają i godzą się, że już  nic dobrego z tego nie będzie,  nie otrzymają od mężczyzny tego, co by chciały dostać. Zostają, bo brakuje im już siły, aby być z kimkolwiek innym, i zaczynać wszystko od nowa. Nie mają chęci ponownie ryzykować i inwestować, wiedząc że rezultat może być niepewny. A więc zostają. Złe związki zle się kończą. Ze złego i patologicznego związku dużo trudniej wyjść niż ze zdrowego. Dobry i zdrowy związek można sobie poukładać. W zdrowym związku dużo rzeczy jest powiązanych na zasadzie przyczyna ? skutek. W złym związku jest inaczej, wiele rzeczy jest poprzekręcanych dlatego, nie są takie, jakie powinny być. W dobrym związku jest jasna zasada, skoro pokłóciliśmy się, to trzeba się pogodzić. Skoro pokłóciliśmy się, ktoś musi pierwszy wyciągnąć rękę na zgode. W złym związku niekoniecznie musi tak być. Tam jest możliwa kłótnia za kłótnią. W patologicznym związku już następnego dnia mąż będzie się zachowywał tak, jak gdyby nic się nie stało. W zdrowym związku, gdy kobieta jest zła na męża, daje mu to do zrozumienia  lub mówi: ?Obraziłam się na Ciebie, i wykluczone , żebym gdzieś z Tobą  poszła?. Żona współuzależniona nie okaże że jest zła i zrobi wszystko co jej się każe i pójdzie gdzie mąż zechce. Będzie obrażona i bardzo zawzięta, ale oczywiście pójdzie. Związek z mężczyzną toksycznym, nie opiera się na logice. Jedną z cech związku z osobą nałogowo pijącą alkohol jest jego nieprzewidywalność oraz niespójność. Na przykład jednego dnia, gdy żona ubierze zieloną sukienke, pijący mąż powie jej komplement i pochwali jak ładnie wygląda. A już następnego dnia powie, że w zielonej sukience wygląda fatalnie i brzydko. W takim związku nigdy nie można mieć pewności, co zostanie odebrane dobrze, a co zle. Z powodu braku precyzji, żony uczą się zgadywać, co dzisiaj według męża będzie dobre, a co mu się nie spodoba. Kobieta skoncentrowana na mężczyźnie i na tym, co się z nim teraz dzieje, czy pije czy też nie pije, co myśli, czy przypadkiem nie chce odejść od rodziny. W tej kobiecie tworzy się swoisty stan emocjonalny, zaczyna czuć, że jest uzależniona od męża czy partnera. Uzależniona od jego zachowań i emocjioraz od tego, co on robi. Ale przeważnie czuje się nic nie warta, czuje się okropnie zmęczona, bo to bieganie za nim zajmuje dużo czasu i energii, bo ciągle trzeba wyprzedzać go o krok. To jest rodzaj zafiksowania, niektóre kobiety określają to mianem karuzeli. Dlatego że ciągle przeżywa się to samo. W kółko  ta sama karuzela emocji, od euforii po depresje, i od nowa. Życie z takim mężczyzną jest jak , jak kolejka górska, na której są przez chwile jesteśmy na szczycie żeby po chwili znowu wpaść w przepaść. Przy uzależnionym lub toksycznym partnerze  partnerka czuje wielkie emocje, te silne, najbardziej pozytywne, ale też takie, które rzucają ją na kolana i w przepaść rozpaczy. I właśnie od tego też te kobiety się uzależniły, od tych emocji, ponieważ stabilny normalny facet takich przeżyć zwykle nam nie zapewnia. Kryminalista to mężczyzna, przy którym doświadcza się skrajnych emocji, kompletnej rozkoszy i uniesień lub kompletnej rozpaczy kolejnego doła.

Witam wszystkie Szanowne Panie

Ma historia w pigułce brzmi tak: Znajomość nawiązała się nagle, sprawiła nam obojgu wiele radości, dostarczyła fantastycznych emocji mimo jego obecnego położenia. Po najróżniejszych rozmowach, mnóstwie listów, rzadkich ależ jak cudnych spotkaniach doszliśmy do wniosku, że będziemy razem. Tak bardzo szybciutko oddałam się zakochaniu, wiem że on również, ale nie żałuje nawet przez chwilę. Dajemy sobie wzajemnie tyle szczęścia ile tylko możemy, pozytywnie spoglądamy w przyszłość, doceniamy każdą drobną rzecz.
Moja sytuacja jest o wiele łatwiejsza z racji tego że podjęłam decyzja wiązania się wiedząc gdzie mój Miś obecnie się znajduje. Rozumiecie o co mi chodzi?
Zawsze mówię że wyobrażając sobie kiedy zabierają ukochanego z codzienności serce mi pęka.

Mając świadomość że kochacie, wiarę w lepszy czas i siłę aby sprostać przeciwnością losu przezwyciężycie czas który może się wydawać tak odległy. Kobieta jest silna i zawsze podoła wszystkiemu, kiedy upada pamięta jak powstać!

Jeśli któraś z Was miałaby ochotę popisać o codziennych pierdołach mieszanych z tęsknotą za tym co jest za murem niech pisze śmiało;)
Wiem z własnego doświadczenia że czasami nie ma z kim porozmawiać/popisać. Koleżanka nie rozumie jak mówię że nie pojawię się na umówionym wcześniej spotkaniu, bo jadę na widzenie. Nie rozumie że muszę cieszyć się i korzystać z każdej okazji która się nadarza, przecież nie mam go codziennie. Swoją drogą co to za koleżanka, ale nie istotne.
Jak widać nawet i na tym forum są jakieś wypowiedzi które są zbliżone do krytyki nas,naszych partnerów czy ogólnie sytuacji.
Kto lepiej zrozumie niżeli ta co jest w tej samej sytuacji?

Zaufanie to odwaga, wierność to siła !
Głowa do góry i śmiało do przodu drogie Panie.

Pozdrawiam
Klaudia

Jak tam dziewczyny? Trzymacie sie?
ja juz odliczam czas. 64dni jeszcze i w koncu moj M. Bedzie przy mnie. Jednak im blizej jego wyjscia tym wieksza tesknota sie pojawia. Jestem z natury strasznie niecierpliwa, a tutaj nie moge nic zrobic, tylko jezdzic na widzenia, po powrocie do domu czekac. Ale czekam, bo wiem na co

Cześć dziewczyny!
Jestem w podobnej sytuacji do was, przede mną 25 miesięcy.
Już jestem tak wykończona psychicznie,że piszę do was ze łzami w oczach. Nie mam z kim porozmawiać na ten temat, wszystko tłumię w sobie. Nie chcę pisać o swoim problemie publicznie, boję się bardzo krytyki ludzi którzy uważają że nasi mężczyźni w więzieniu to dno i bąbelki, na tej płaszczyźnie, jestem bardzo krucha.
Powiem wprost szukam koleżanki internetowej z którą będę mogła popisać codziennie o tęsknotach, smutkach, wyczekiwaniach, a także o dobrych chwilach i dniu codziennym, jak sobie radzicie w tym trudnym okresie, kto wie może kiedyś nawet uda nam się spotkać na kawę czy ciastko.
Pisząc tu do was mam nadzieję odnaleźć "bratnią duszę" z którą będę mogła porozmawiać o wszystkim, może "we dwie" będzie nam łatwiej.
Proszę o kontakt tylko te dziewczyny które rozumieją, że można kochać "Bandytę" całym sercem i bez niego nie da rady funkcjonować w tym szarym świecie.
Dziękuję i czekam.

Inaczej nie da się nazwać człowieka który tam jest, a mi dość ciężko jest tak jego określać.

Faktycznie, przekonujące. Znaczy, doniesienie o przestępstwie teraz jest złem dla Ciebie? W takim razie się nie dziwię, że takie towarzystwo Ci odpowiada.

Gwałciciele i mordercy, hmm... Czyli np. już kradzieże, pobicia, rozboje itd. już są okej? Bo w swojej hierarchii ustawiłaś sobie, że to np. nic takiego?

Nie ma potrzeby podnosić głosu. Osoby ze zdaniem i wartościami innymi niż Twoje też mają prawo się wypowiadać. Swoją droga, nie rozumiem zdenerwowania, przecież skoro uważasz, że nie mam racji, to po co się tym przejmować? Jak mi ktoś powie, że jestem gruba przy moich 50 kg, to mnie to śmieszy raczej.

Nie przypominam sobie, żebym gdzieś wypowiadała się na temat swojej piękności. Patologią Ciebie też nie nazwałam. A swoje 3 grosze będę wtrącać w każdym wątku, dopóki moderatorki mi nie zabronią. Nie Ty.

Teraz nawet nie pisałam do Ciebie, skomentowałam tylko fragment posta, z którego wynikało, że osoba, która idzie siedzieć, ma lepiej poukładane w głowie niż ta, która na taką osobę doniesie. Nie rozumiesz dlaczego? Bo z jednej strony piszecie (wybacz, że generalizuję), że oni się zmienili, że wiedzą, co dobre, a z drugiej - wyżej zaprezentowany punkt widzenia, że ten, kto doniesie na przestępcę jest gorszy od samego przestępcy. To jest sprzeczne. Dalej mentalność osób, które są super ziomami, robią, co chcą, a największym grzechem nie jest złamanie prawa, tylko umożliwienie wymiarowi sprawiedliwości wyegzekwowania tejże sprawiedliwości. Po prostu to już nie chodzi o spojrzenie na tych facetów, bo okej, kochacie ich, bywa. Tylko o to, jak postrzegacie wszystkie aspekty z tym związane.

Krówka, akurat że zawsze wróci na drogę przestępczą, to ja nigdy nie twierdziłam. Tzn. nie mam złudzeń, to prawdopodobne, ale pisałam tutaj czy w podobnym wątku, że faktycznie, przyjmuję do wiadomości, że część się zmieni, że mogą być kochającymi ojcami, mężami, właścicielami psów i chomików. Luz. I serio, życzę Wam, żeby tak było, bez ironii, może nawet nie ze względu na Was (co bym się za miła nie zrobiła ), ale ze względu na to, że zawsze lepiej, jak się "nawrócą".

Teraz przecież nie pisałam o tym, że to nic nie warci kryminaliści, odniosłam się tylko do konkretnego zdania. Popatrz na sposób wypowiadania się o osobie, która doniesie: "ma więcej w głowie poukładane niż nie jeden małolacik co mordą szasta, a przyjdzie co do czego to abo spier**la, albo sypie.", a jak w tym samym poście jest określona osoba, która zrobiła coś takiego, że aż zasłużyła na więzienie: "Mój chłopak tez siedział (na szczęście tylko 4 miechy, bo sprawa byla zbyt skomplikowana i prawie żadnych dowodów, perypetie dosłownie). I jakoś nie widze, żeby był ZŁY". To już nie chodzi nawet o to, co ja czy reszta społeczeństwa myśli, tylko o to, jak wygląda podejście autorki tego posta. To tak, jakbym napisała w jednym poście, że nienawidzę mżawki, najgorsza, tyyyle wody, a za chwilę - ulewa to nic takiego, troszkę tylko pokropi, nikt z cukru nie jest.

Wole tesknic za kims kto siedzi w kryminale, ale swoim czynem nikogo nie skrzywdzil, niz wiazac sie z alkoholikiem, ktory bije, i w dodatku ma dziecko z innym, i jeszcze za nim tesknic. Wiesz jak bys nie byla taka glupia i zglosila ze facet Cie bije, tez bys tesknila za kryminalista. Wstydzisz sie? Bo ja bym sie na Twoim miejscu bardzo wstydzila oplakiwac takiego tyrana.
a moj M. Chociaz siedzi NIGDY mnie nie uderzyl, zawsze wyraza sie do mnie i do innych z szacunkiem, i kocha mnie nade wszystko.
Jeszcze cos masz do dodania?
Popatrz na czubek swojego nosa, a pozniej mow, ze na naszym miejscu bys sie wstydzila. Bo ja akurat wstydzilabym sie bedac na Twoim miejscu bardziej, niz wykrzyczec w tlumie ze moj mezczyzna siedzi w wiezieniu

Cyniczna, ja wiem, ze nie warto. Ale czasami poprostu szlag czlowieka strzela jak czytam takie komentarze.
Jesli ktos ma poukladane zycie i zwiazek, niech mnie ocenia, a ja sie usmiechne i powiem "nic Ci do mojego zwiazku", ale jesli ktos sam ma burdel w swoim zyciu, to niech mojego, i innych burdelu noe rusza tylko najpierw niech uporzadkuje swoj.

Kochana, i mi naprawde zwisa inaczej nie czekalabym, nie szykowalabym wszystkigo na jego powrot nam zostalo jeszcze tylko kilkanascie dni. Ale sa tutaj osoby slabsze, ktorym dopiero co zabrali ich facetow, ktore i tak sa juz wystarczajaco dobite faktem, ze go nie ma, a jak czytasz cos takiego, to poprostu siedzisz i ryczysz. Kazda z nas, jak pisalas, dokonala wyboru czekac na niego, byla i jest tego swiadoma, ale taka nagonka, jaka w tym watku sie znajduje... no coz... rece cycki opadaja

Wiesz, jak dla mnie ogromna roznice robiloby to za co kto siedzi. Wiadomo, na typowego kryminaliste bym nie czekala, ale np moj M. Jak juz wspominalam, krzywde wyrzadzil tylko sobie, bo marnowal czas soedzac w wiezieniu, ale mam nadzieje, ze dostal lekcje. Jesli nie,i pojdzie znowu siedziec (tfu tfu) wtedy ja juz tez nie bede czekala... spakuje sie i wyjade. Tyle po mnie bedzie. Ale on, i pewno miliony innych wiezniow, zasluguja na druga szanse..

Jak jezdze na widzenia, poznalam dziewczyne, ktora jest 9lat w zwiazku, w tym 7lat on siedzi. Z przerwami oczywiscie. Typowy recydywista, przyprawiacz rogow, agresor, alkoholik i cpun w jednym. Ostatni wyrok jaki dostal to 18mcy. 6mcy, bo zostal warunkowo zwolniony i nie dotrzymal warunku, i 12 za skatowanie tejze dziewczyny. A ona glupia jezdzi do niego, robi mu paczki, gloduje, zeby jemu kupic tyton, a on siedzi niczym ksiaze i ma tak naprawde wszystko. Na kogos takiego nie byloby u mnie opcji czekac... poprostu...
zreszta jakby mnie facet sprobowal uderzyc to pewnoe sama bym w kryminale wyladowala, bo bym tlukla dopoki by nie wstal...

Naprawde. Ja z nia zerwalam poprostu kontakt, bo juz nie moglam czytac co on jej gada.
Juz pomine ten fakt, ze zabrali jej 3dzieci, bo sad kazal wybierac albo on albo dzieci. Co wybrala, chyba nie musze mowic...
nie wiem tez jak w pl, ale w de wiezniowie zarabiaja kilka euro pracujac, czesc jest odkladana na wyjscie, czesc moga wyslac do domu, czy sobie zostawic. dziewczyna dostaje 70e tygodniowo skads tam, w tym 20jej idzie na widzenie, plus ok 15e na bilety zeby dojechac, i zostaje jej 35e na zycie Na tydzien. Skarzyla sie, ze jest glodna otd, to jej mowie "powiedz swojemu, ze nie dajesz rady, niech Ci cos podsyla". Na co on jej powiedzial, ze on przeciez ma tylko 200e, i musi miec cos dla siebie, ze nie wysle jej nic... jak ja to uslyszalam to cycki mi opadly po sam pepek...

Przemyśl to co napisałaś dwa,a może i trzy razy.....to ważne
Jakiś czas temu mojego partnera również zabrała policja,gdybym miała Twoje podejście,to straciłabym nie tylko partnera,ale również kochanka i przyjaciela w jednym.
Po siedmiu latach walki w sądzie zapadł wyrok uniewinniający!

Oj, widze, że słabo rozumiesz. Tu chodziło o mojego chłopaka, który siedział, zrozumiał, spokorniał i wiedzie spokojne życie, to dlaczego ma mi JEGO TOWARZYSTWO nie odpowiadać? bo siedział? to już nie ma prawa miec dziewczyny?  Zresztą to było daawno, nawet się wtedy nie znaliśmy. I co, nie mam prawa go kochac, bo siedział? bo ktoś go wpierdzielił w ten cyrk? Faktycznie, przekonywujące.
Co do donoszenia, tu bardziej chodzi o donoszenie przez tych szastanych mordą małolatów, ktorzy próbują coś uknuć, czy cokolwiek, a poźniej gdy już kisiel w gaciach, bo przypał, bo co mama powie, to sypie innych, a sam uchodzi za "niewinnego", dla mnie takie rzeczy się nie widzą.
Jak mnie np. łapią za coś, to dlaczego ma jeszcze za to inna osoba odpowiadać, bo mi kisiel leci i chce być "czysta" to doniose na kogoś i mi będzie lepiej? Niech tą osobe łapią sami i tyle, a nie  czekają na kogoś kto doniesie,bo od tego jest policja i inne instytucje i to jest ich praca i obowiązek.
Każdy swój krzyż niesie i każdy powinien odpowiadać za siebie a nie za kogoś. Tyle w temacie.

A co do kradziezy, pobić, rozbojów... dla mnie nie są ok, ale nie wrzucajmy takich osób do jednego worka z gwałcicielami czy mordercami. Bo dać komuś w morde czy ukraść przysłowiową bułkę to nie zabójstwo człowieka czy gwałt. Tacy ludzie którzy kogoś morduja, gwałcą sa o wiele bardziej niebezpieczni, nie przywidywalni, mają tak psychike zniszczoną że nigdy nic u nich nie wiadomo.
Zresztą, takie rzeczy zależą od czynu szkodliwości, bo można by pisać o tym i pisac.  Jednak nie każdy (kto siedzi, siedział etc) zasługuje na wrzucanie do jednego wora z masakrycznymi psychicznochorymi ludźmi, którzy potrafia w jednej chwili zniszczyć człowieka bądź jego życie.
Ile ludzi tyle sytuacji i jakoś ja rozgraniczam takie rzeczy. Nie kazdy kto siedział, to całe życie będzie zły, są Ci którzy pokornieją, a są Ci którzy wracają za kraty.
Każdy ma inny światopogląd na taki temat i takich ludzi.

Ooooj... jakbym sie dowiedziala, ze moj partner mnie zdradzil to nie wiem czy dalabym rade czekac... naprawde... dla mnie wiernosc to podstawa. On byl mi wierny, ja jestem jemu. Ale Ty musisz sama woedziec czy dasz rade. Czy dasz rade zapomniec o jego zdradzie, czekac wygrac z ludzmi ktorzy za wszelka cene beda probowali Cie nastawic przeciwko jemu... bo tak bedzie. Czasami w takiej sytuacji za swoim ukochanym trzeba stac murem...

Ja jeszcze czekam tydzien. Za tydzien w pn moj M. W koncu wychodzi. Boje sie tego wszystkiego troche, ale wiem, ze bedzie dobrze

Moim zdaniem osoby, które nie akceptują wyboru jakiego dokonałyśmy nie zrozumieją tego nigdy. Patrzycie na naszych mężczyzn przez pryzmat skazania, przestępstwa i wyroku. A my patrzymy na nich jako na partnera, wsparcie , które być może kiedyś my dostałyśmy od nich. Liczą się dla nas ich czyny wobec nas, nie tylko to, że są przestępcami. Miłości, troski, czułości, szczerości nie da się udawać. My często jesteśmy z nimi w związkach po kilka a nawet więcej lat. Czytałam wcześniejsze posty i pojawiła się opinia, że nie czekały by ze względu na dziecko, każdy ma swoje zdanie oczywiście i szanuje to. Moja córka miała niespełna trzy miesiące kiedy mój D. poszedł siedzieć, nigdy nie żałowałam podjętej decyzji by dać mu możliwość kontaktu z dzieckiem. Widziałam jak tęsknił za nią, za mną. Widziałam jak córka tęskni za tatą. Nie jest świadoma że odwiedzała tatę w więzieniu (kiedyś jej o tym powiemy) ale ma świadomość dzięki temu że tata ją kocha. To jest najcenniejsze i myślę, że zrozumie w jakiej sytuacji byliśmy. Kobieta kryminalisty musi być silna i cierpliwa, ale najważniejsze musi być pewna że chce czekać na niego, że jest tego wart. Temat na forum powstał po to by ułatwić komuś decyzję, by kobiety takie jak ja nie czuły się osamotnione. Często jesteśmy wytykane palcami, obgadywane za plecami tak jak zostało wspomniane wcześniej. To nie my powinnyśmy się wstydzić. tym bardziej jeśli uda nam się doczekać szczęśliwego powrotu naszych mężczyzn i ułożyć życie jak to się mówi normalnie. Czasem potrzebujemy się zwyczajnie wygadać, i właśnie dlatego, że niewiele osób chce nas słuchać przelewamy swoje uczucia i myśli na słowa tu.

Osobiście nie wiem co los przyniesie, problemy z prawem dają o sobie znać długo. Nasze wpisy powinny być też przestrogami dla tych panów, którzy znaleźli się poza litera prawa. Niestety obawiam się, że niewielu panów to czyta.

krówka123 napisz do mnie michalina21mycha@wp.pl Jeśli ktoś jeszcze będzie chciał to zapraszam.

A co zrobił i na jak długo tam trafił?

Cześć dziewczyny .
Mam taka sama sytuacje mój G z którym jestem ponad 2 lata i wspólnie mieszkamy a znamy się 7 siedzi na sankcji już ponad dwa miesiące , dostał 3 msc ale zapewne mu przedłużą do sprawy, najdłuższa nasza rozłąka trwała 2 tygodnie . Od tamtej pory go nie widziałam , o widzeniu nie ma mowy , wyłącznie listy które do siebie piszemy ale strasznie długo do nas idą .. Na początku uspokajacze i proszki na sen bo normalnie nie umiałam funkcjonować , plącz , załamka to była norma . Teraz jest równie ciężko ale pomału musiałam się dostosować. Tęsknota to najgorsza kara od życia a to ze ktoś siedzi w wiezieniu nie oznacza ze jest złym człowiekiem.

Pozdrawiam wszystkie czekające i te które się doczekały .

Ja ze swoim G zobaczylam sie w sadzie na sprawie wczoraj pierwszy raz od 3 miesiecy , wszystko powrocilo , bol , tesknota znowu zalamka . Moglam go przytulic , oczywiscie byl skuty wiec on mnie nie mial jak ;( ;/ Dalam na pozegnanie buziaka . Bardzo sie ucieszylam ale z drugiej strony zobaczylam jego wyraz twarzy jak sie zmienil , jak na mnie patrzy jak zmienilo go to ze tam przebywa w 'areszcie' nie byl taki jak zwykle, moze to przez stres , nerwy i to ze jest w takiej sytuacji , jemu rowniez jest ciezko . Jutro znowu zobacze go w sadzie mam nadzieje ze drugie spotkanie bedzie inne ze uslysze od niego chociaz cieple slowo , cokolwiek , wiadomo przy policji nic nie powie no ale licze ze schowa dume w kieszen i szepnie cos do ucha . Nikomu nie zycze takiej meki , czekania , niepewnosci . Pozdrawiam was dziewczyny czekajace i te doczekane , tylko my wiemy jak to jest ciezko.
nata200 - trzymaj sie bedzie dobrze , chcesz napisz do mnie to jakos Ci doradze , bo na tym etapie co jestes juz bylam.

Kochane dziewczyny, mój D powoli wychodzi z długu. Została ostatnia rata do spłaty. Termin do 30 listopada więc mam nadzieję że zdąży. Jest światełko w tunelu na uwolnienie się od widma więzienia kolejny raz. Trzymajcie się, trwajcie przy swoich mężczyznach. Wiem nie jest łatwo, zdarzają się sprzeczki, chwile zwątpienia, osamotnienia, smutku, ale zawsze po burzy wychodzi słońce i tego się trzymajmy Pomoc czasem przychodzi z najmniej oczekiwanego miejsca. Mój zawdzięcza wolność można powiedzieć i samej GÓRZE. Bogu dziękuję, że dał nam szansę na spokojne życie. Gdyby któraś chciała popisać zapraszam ponownie michalina21mycha@wp.pl

Hej nie pisze aby otrzymać ocene tylko wsparcie... Mojego chłopaka aresztowali w tamtym tygodniu .. 2tyg do rozprawy...Widziałam go raz od tej pory...zupełnie sobie nie radze...wszystko to koszmar....mieszkamy za granicą nasze rodziny póki co o niczym nie wiedzą....jestem z tym sama i jest coraz gorzej należę do mało odpornych psychicznie osób....nie moge spać jeść. Robie co mogę wynajelam bardzo dobrego prawnika...Ale to czekanie to piekło...

Doskonale Cie rozumiem. Najlepiej nie nastawiaj sie na jakies pozytywne rezultaty bo potem rozczarowanie jest wielkie. Ja najpierw sie nastawialam ze go wypuszcza po 24h pozniej po 48h i rozczarowanie bylo ogromne. Teraz czeka na rozprawe i jest mozliwosc wyjscia za kaucja-staram sie nie nastawiac ale mimo wszystko walczyc. Uwazam ze nie mozna kogos rozliczac za bledy ktore popelnil jeszcze Cie nie znajac. Jestem w podobnej sytuacji, popelnil blad jeszcze zanim sie zwiazalismy. Hmmm jak sobie radzic? Pamietaj ze jemu tez nie jest latwo. Ja na poczatku tylko plakalam i nic poza tym. Najgorsza jest ta pustka, staram sie sobie tlumaczyc ze nawet to co mu grozi najgorszego nie jest wielka tragedia, ale mimo wszystko nie umiem sie pozbierac. Staram sie grac ze wszystko jest ok ale widze ze mi nie wierzy. Zreszta strasznie slaba ze mnie aktorka. Wspieraj go i czesto mu mow ze bedziesz czekac. Predzej czy pozniej czas uplynie....