Myśli mroczne - Netkobiety.pl

aaa i nie mysl sobie ze ja dobrze spie po alkoholu, bo albo sie budze pare razy w nocy albo obudze sie nad ranem i pozniej juz koniec. Oczywiscie wiadomo co robie jak nie spie heh

Nieźle, mi się też zawsze wydawało, że sobą to jestem tylko w domu przy rodzicach. I że nikt mnie takiej nie zna. Rozkapryszonej jedynaczki z humorami. Bałabym się ludziom z takiej strony pokazać, z drugiej strony - to chyba normalne, że wole być miła i kulturalna - przecież tak się funkcjonuje w społeczeństwie... Czasem lubię taką "rozpieszczoną" postawę przybrać, nawet w formie pieszczotliwej, w żartach. I jest to takie moje naturalne. A przy ludziach się z tym hamuje, zgrywam poważna 24-latkę, przynajmniej próbuję i to mnie często męczy...
Kiedyś to miałam jeszcze gorsze "schizy" odnośnie "bycia sobą"... W liceum... Przez to moja najlepsza koleżanka obraziła sie na mnie na amen. Kiedyś zaczęłam jej się zwierzać z tych moich problemów, że ja nigdy nie czuję, żebym była sobą, że na pewno gram, że w sumie to nie wiem, ale chyba tak jest...a ona mi na to, że tak naprawdę to ja jej chce pewnie wbić nóż w plecy itp itd i to był koniec. Ja tez byłam wtedy inna, często paliłam za sobą mosty, obrażałam się na amen i wyszło jak wyszło. Historia.
Alkohol. Wiesz, tak jak pisałam wcześniej, był okres, kiedy nie piłam na wyjściach i powiem Ci, że co jak co, ale takiego kaca moralnego to ja wtedy nie przeżywałam. Czułam spokój, harmonię, ale też niestety żadnych ekscytacji, żadnych dodatkowych "wrażeń". Alkohol daje mi to, że "się dzieje" jak jestem w pubie, ale potem przeżywam cały nastepny dzien, mysli, mysli, kac, sumienie - oczywiście bez powodu. No moze tez dlatego, ze jak wypije, to zdarza mi sie/zdarzalo mi sie zapalic tez i wtedy te wyrzuty sumienia byly najwieksze, bo ja sie staram od dawna nie palic i nie pale juz rok, tylko ewentualnie na "wyjściach", co mnie potem dobija, ale jak wypije, to nie umiem odmówić. No ale to inny problem. Jak bym wypiła 3 piwa to już bym miała "dobrze". Dla mnie to tak dwa... ale chcialabym umiec na jednym poprzestac, nie palic (teraz jest zakaz naszczescie heh). Moze wtedy tego kaca by nie bylo.... Ale alkohol co jak co dziala nawet w malych ilosciach na psyche, wiec jesli mamy problemy z nastrojem, to pewnie nawet niewielka ilosc moze nam cos w glowie poprzewracac, wiec moze lepiej jednak zamulac, co nie? Ale jak staralam sie nie pic, to wiesz, wcale tak nie zamulalam, jakos bylo spoko calkiem, nawet zdarzylo sie ze na dysce sie bawilam dobrze:) Sprobuj.
Dzis wychodze... ciekawe jak bedzie. Zawsze to ma byc tylko niby spacer z kolezanka, a konczy sie poworotami o 1 w nocy itp. Mam nadz, ze dzis bedzie "rozsądniej".
Ja też ostatnio chciałam zrzucić wszystko na "chorobę" jakąś tam, te CHAD chociażby, ale nie rób tak. Dla psychologa i tak nie jest do konca najweazniejsze jaka kto ma diagnoze, terapia polega na pracy nad soba bez wzgledu na to czy to jest to czy tamto i w zalozeniach terapii jest to, ze czlowiek moze wyjsc ze swoich problemow zmieniajac niekiedy tylko (i az) swoj sposob myslenia...

Heh, ja po alkoholu nawet jak zasypiam o 5 nad ranem to budze sie tak jakbym poszła spać o północy:P dlatego po imprezie musze mieć cnajmniej dzien przerwy by się normalnie wyspać.
I również zamulam jak wypiję, co mi przeszkadza bawić sie tak dobrze jak inni.
Odnośnie tematu ciężko mi napisać coś sensownego, gdyż mam ten sam problem. I też nie umiem sobie z nim poradzić. Obyśmy kiedyś wszytskie wkońcu znalazły to,czego pragniemy

wróciłam sobie z tego wyjscia. jest 1:30. No coment. Było fajnie, owszem. Były piwa i drink. Był papieros. Jest kacyk i bedzie jutro. W trakcie "wyjścia"pisałam z moim "lubym", był miły ogolnie bardzo, ale cos o kontuzji jakiejs pisal i ze na razie nie za bardzo mozemy sie spotkac, ale jak tylko wroci do normy, to sobie odbijemy czy cos w tym guście... obrocilam to wszystko w zart, pozartowalam jeszcze troche o czyms innym, ale wiem, z ejakbym nie byla na imprezie to bym chyba mu nie darowala, ze on chocby i z kontuzją nie chce sie ze mna spotkac (sic!)...wiem, glupotki pisze, wybaczcie....;(

Nie wiem kto* a czytałaś moją jeszcze poprzednią wiadomość... Bo tam się trochę więcej "sprodukowałam"

NotAgirlNotYetAwoman, nie wiem kto* przeczytałam wasze posty i widzę wiele wspólnego począwszy od rodziny bo 'ktoś zawsze był lepszy', z nastojami bywa różnie, ale może nie będe sie o tym rozpisywać bo same doskonale wiecie jak to jest. objawy typu bóle żołądka czy serca to 'normalne' mi do tej pory serce wali jak oszalałe, nie zaleznie od tego czy siedze czy stoje czy coś robie. zrobiłam wszystkie możliwe badania i nic mi nie dolega anatomicznie. rozumiem opory z pójściem do lekarza, z diagnozowaniem, mnie na początku zmuszano wręcz do tego, więc opór był jeszcze silniejszy. na początku pewna pani chciała mi wypisać kilka leków i na tym koniec. przeraziłam się strasznie, ze Bóg wie co mi jest, nie wykupiłam tych recept. nic się nie zmieniało, ale po dłuzszym czasie sama umówiłam się na wizyte z psychologiem. okazało się, że leki mi nie potrzebne, po coś one są, ale docelowo nie leczą, dostałam jedynie później coś doraźnego, ale wziełam bodajze tylko raz jedna tabletke kiedy już byłam mega zdenerwowana. korzystam z terapii, byłam bardzo sceptycznie do tego nastawiona,  nie wierzyłam i przez to moje nastawienie przez długi czas to nie przynosiło efektów, czułam się gorsza, słaba, nie lubie okazywać słabości podobnie jak wy. ale teraz widzę znaczne postepy, jeszcze pare mesięcy temu uwazałam, że te 'postepy' to nic, ale dostrzegam, że się zmieniłam, moje myślenie trochę się zmieniło bo o nie tu właśnie się rozchodzi, ale jeszcze potrzeba czasu bym osiągneła to co chcę.

Hej
Przykro mi ze miałąs taką doline;/ i mysli "s". Ale rozumiem ze to tylko w piątek bylo najgorzej i "te myśli" pojawily sie tyko w w ten wlasnie dzien...?
Co do mojego piątkowego wyjscia to... wyszlam z przyjaciółą i nasza "nową" kolezanką do pubu. Tak jak pisalam wtedy - nie moglam wypic wiecej niz 2 piwa. No i nie wypilam i co? Trche zamulałam. Niby bylo ok, miło itd ale mi cos nie tak;/ Mialam momenty ze wybuchalam smiechem ale bylam jakas nerwowa. Nie bylam tez pijana ale troszke juz zaczynalo mi "szumiec" . W sobote rano jakos wstalałam po 6 bo musialam isc do pracy i bylo ok. W miare upływu dnia bylo mi coraz gorzej;/. Zaczely sie analizy minionego wieczoru. No i zle . A bo to nie zachowywalam sie tak jakbym chciala a bo jak skonczyly nam sie tematy do rozmowy to nie umialam znalezc nowych i "nakrecac imprezy" na pewno ta dziewczyna sie z nami męczyla ,tematy byly naciągane itd itp. Schizy takie że zal. Opowiedzialam o tym wieczorze chlopakowi bo akurat w sobote wrócil z delegacji i tłumaczyl mi ze na pewno bylo ok i ja przesadzam ze to nie tylko ode mnie zalezy czy spotkanie bedzie udane czy nie. Przyjaciolka tlumaczy to samo. Ale do mnie jak do sciany . Po poludniu  rozpacz bo bylo zle i w ogole jest sobota i chyba musze więcej wypic zeby odreagowac i zapomniec. na poczatku byla mowa ze sobote spedzamy w domu ale jednak chęc wyjscia do ludzi zwyciężyla. Spotkalismy sie całą paczka w pubie i byla swietna impreza. Ale rzecz jasna nie obylo sie bez alkoholu -5 piw!!! Jak dla mnie to duuzo. Ale odziwo...niedziele przezylam spokojnie. Staralam sie nie nakrecac. Pomogl mi tez moj facet. Udalo mi sie. aa i tez od paru dni zażywam sobie jakies "specyfiki"ziołowe na uspokojenie. Wiesz bez recepty, cos takiego zeby troche wyciszalo. Moze tez to mi pomoglo-nie wiem. Bylo ok to wczoraj . DZis w nocy płacz bo zanou cos zaczelam sobie roic:(. Nie pytaj juz co bo to smieszne i oczywiste-a bo to pewnie wszyscy dookola mnie sciemniaja ze jestem tak wazna dla nich ze nie robie nic wartosciowego itd itp. I dzis mam dzien do d***. Wyjatkowo facet moj wraca dzis z delegacji ale postanowil sobie w sobote wyjechac z kumplami do Krakowa na caly dzien i wrocici w niedziele. Ok niech jedzie. Niech sie uwolni choc na jakis czas ode mnie, niech sie zabawi tak jak On chce. Nie mam zamiaru zabraniac. Pytal czy sie zgadzam.POwiedzialam ze sam musi wiedziec co zrobic. Nic na sile. Nie jestem zla na Niego-naprawde:).
Jesli chodzi o Ciebie i ta sprawe z chłopakiem... a moze On boi sie tego wszystkiego, moze ma dystans bo nie potrafilby sie do konca w tym wszystkim odnalezc? Moze postarajcie umowic sie na jakąs konkretna rozmowe albo cos...
Pozdrawiam ciepło

Do lenka22:
Ja też jestem tego zdania co Endorfina. Ja też miałam takie myśli, czarne, że wszystko już nie ma sensu, czułam się jak w pułapce, jak w klatce bez wyjścia. Od września chodzę na terapię, pani psycholog mi bardzo pomogła. Nie przyszło to szybko, ale i tak jak na terapię jest dobrze. W ogóle to moja psychoterapeutka zajmuje się terapią krótkoterminową. Mamy grudzień, czyli 3 miesiące terapii mam za sobą i jest dużo lepiej. Jeszcze od czasu do czasu mam przebłyski złych myśli ale są krótkie, nie trwają tydzień czy więcej jak kiedyś. Nie boję się bać. Tak bym to powiedziała. Bo kiedy nachodzą nas lęki, to jest całkiem normalne, tak ma każdy człowiek, bez lęku nie da się żyć wbrew pozorom. Lęk nas chroni przed niebezpieczeństwami. Wcześniej bałam się, że się boję, tak po prostu i dlatego lęki się nasilały. Teraz z pomocą mojej psychoterapeutki dużo zrozumiałam. Lęki są dużo mniejsze i rzadsze. Zrozumiałam i zaakceptowałam je, tak że z czasem w ogóle pewnie nie będę na nie zwracała uwagi.
Radziłabym Ci pójść do dobrego/ej psychoterapeuta/ki. Uwierz mi, że tylko taki lekarz jest Ci w stanie pomóc. Wiem, że masz takie myśli, że Ci nie pomoże już nic. Ja też tak miałam, ale się miło zdziwiłam jakie cuda potrafią zdziałać psychoterapeuci.