Wybuchowy mąż - Netkobiety.pl

Dziecko nie jest w to wciągane. Zawsze robi to jak młody gdzieś wyjdzie,potrafi czekać kilka godzin żeby dziecka nie było.  Mówiłam kilka razy,masz rację. Dlaczego nie robi się terapii gdy jest przemoc? Nie wiedziałam o tym

A ja bym jednak radziła spróbować terapii małżeńskiej, tym bardziej jak jest chętny, nie będzie mógł Ci zarzucić, że chciał ratować małżeństwo, a Ty nie.
A nuż zrozumie, że nie tędy droga.

Dziecko może nie słyszeć wulgaryzmów, ale chcesz powiedzieć, że po takich akcjach, jak dziecko wraca do domu to jesteś zrelaksowana, uśmiechnięta, zadowolona, spokojnie rozmawiasz z jego ojcem, przytulisz się, dasz buziaka? Dzieci to świetni obserwatorzy, widzą smutek, widzą łzy, czują atmosferę w domu, słyszą, że rodzice nie rozmawiają z sobą, czy wręcz się unikają, dzieci nie muszą koniecznie słyszeć samych klotni. Wystarczy, że tkwią w tej sytuacji i "uczą się" wzorców na przyszłość.

Dziecko dostaje ode mnie maksimum czułości:) po naszej kłótni ojciec zwykle wychodzi do pracy. Jasne,nie mówię,ze dziecko nie widzi. Jak dziecko wraca do domu to jest z tatą. Ja zwykle pracuje po 11 godzin i wracam wieczorem

Kilka cech i opisów osoby stosującej przemoc/przemocowca.  Wiadomo, że przemocowcem nikt się nie rodzi, takim kimś człowiek się staje, czasem prędzej czasem później. Można mieć predyspozycje i umieć latami je kamuflować.

OBWINIANIE
Zrzucanie na ciebie winy i odpowiedzialności za jego agresywne i destrukcyjne zachowania,
Obwinianie całego świata i ciebie za jego problemy,
Mówienie “To twoja wina” i “To przez ciebie to zrobiłem”.
(“Nazwałem cię tak, bo mnie ignorowałaś. Nie mogę ci obiecać, że to się nie powtórzy, jeśli dalej będziesz mnie ignorować”)

I w końcu definicja przemocy w popularnej "Wikipedii"

Przemoc psychiczna
Przemoc psychiczna to wywieranie wpływu na proces myślowy, zachowanie lub stan fizyczny osoby pomimo braku jej przyzwolenia przy użyciu środków komunikacji interpersonalnej. Typowymi środkami przemocy psychicznej są groźba, krzyczenie na kogoś, obelga, straszenie (np. użyciem przemocy fizycznej).

Jak zwał tak zwał, to się u niego nie wzięło z powietrza, pewne jest jedno, że jest chamem, nie radzi sobie ze stresem, więc przerzuca na partnerkę, do tego robi jazdy zazdrości.

To, że pokazał prawdziwe oblicze, dała praca żony, czy strata pieniędzy.

Podzielę ich małżeństwo na dwa etapu. Pierwszy etap - żona siedzi w domu z dzieckiem, kilka lat , przemocy nie ma.
Drugi etsp- żona pracuje,mąż zalicza wpadki finansowe. Jest przemoc.

Czyli co? Wcześniej nie był przemocowcem, a teraz jest?

Może mi to ktoś wytłumaczyć,?

Ulle, ja wytłumaczyłam wyżej.

Ulle, ale jakie to ma teraz znaczenie czy był czy nie był? A skąd Autorka niby ma to wiedzieć, jest psychiatrą czy psychologiem?
To tak jakby zapytać faceta którego po 20 latach szczęśliwego małżeństwa zdradziła żona która w dniu ślubu była dziewicą; Panie, a w chwili gdy się pobieraliście to żona była puszczalska?

Skąd ktoś może wiedzieć co w człowieku w środku siedzi, a to co siedzi i kiedyś wychodzi, czasem jest zaskoczeniem dla samego delikwenta.

Krótko - był wtedy czy nie był.

Daj spokój ona zrobi wszystko by móc napisać, że jakiś chłop jest zły i trzeba go rzucić .

I tu mi się zapaliła czerwona lampka
Ile dni w tygodniu pracujesz po 11 godzin i w sumie ile godzin razem z dojazdem jesteś poza domem?
Ile godzin miesięcznie wyrabiasz?

Wieko, co Ty pleciesz? Aż jestem zaskoczona, bo myślałam, że akurat Ty masz jakieś pojęcie w tych tematach.

Jeśli stwierdzenie typu" wiem ja działa maszynka " jest dla Ciebie okazaniem braku szacunku i podstawą do wyzywania zony od dziw...k to lecz się człowieku.

Ulle, ja bym się po Tobie nie spodziewała "plecenia", piszę co wiem, nic nie jest czarno białe, tak jak teoria tego przemądrzalskiego "piszesz głupoty".
Kulturę też się ma od urodzenia.

Masz rację. Sorry. Pleciesz nie było na poziomie.

Przeczytałam Twój wątek Agnieszk.l i myślę, że dobrze go od początku wyczułaś: dopóki miał kontrolę i PRZEWAGĘ nad Tobą , gdy byłaś w domu, to było dobrze (czy względnie dobrze), a skoro zaczęłaś sobie radzić i w domu i w pracy, to stałaś się zbyt idealną, co z kolei powoduje, że on czuje się gorszy. Znajduje zatem jakieś powody, aby Ci ubliżyć i Cię zmiażdżyć, aby poczuć się lepiej, bo lubił mieć nad Tobą władzę. Charakterystyczne dla osób z niskim poczuciem własnej wartości i nie umiejących kochać. Nie sztuką jest kogoś posiadać i mieć satysfakcję, a sztuką kochać i szanować. A wygląda na to, że tego drugiego Pan Mąż nie zna. Nie ma to znaczenia jak go nazwiemy "przemocowcem" czy kimś innym, objawy są takie jakie są i ich nic nie usprawiedliwia. Można próbować zrozumieć tą sytuacją tylko ze względu na to, aby nie mieć poczucia winy w przypadku odejścia (bo przecież tą winę cały czas Ci wmawia) i móc odejść z czystą kartą. A przemoc w związku nigdy nie maleje, a tylko wzrasta. Na tyle na ile mu na to pozwolimy, np. spokojnymi słowami typu: "dlaczego tak do mnie mówisz?" "jest mi przykro, że tak mnie nazywasz" itp. To tylko rozsierdza sprawcę tej przemocy i zachęca do jeszcze gorszych obelg.
Doznajesz obecnie absurdalnej przemocy i to jest niedopuszczalne, izolacja najlepszym remedium, w tym przypadku. I dla siebie i dla dziecka. Jeśli zdecydujesz się na wyprowadzkę, to sprawdź czy nie odczuwasz nagłej ulgi. Jeśli tak, to znaczy, że chyba nie ma do czego wracać.

Przyszła mi tu jednak jeszcze jedna myśl. Charakterystyczne jest bezpodstawne oskarżanie o zdradę partnera, gdy samemu się zdradza. Najciemniej pod latarnią. A dodając do tego dewaluację robi nam się komplecik. Nie wiem czy chcesz w tym grzebać, ale tu też może być pies pogrzebany.

Jeśli chodzi Ci o moją wypowiedź bagienni_k to już tłumaczę. Nie użyłam słowa "usprawiedliwia", a raczej "nic nie usprawiedliwia". Mogę pokusić się będąc w takim związku o zrozumienie z czego wynika takie zachowanie, czy to zaburzenie, choroba psychiczna, wzorce rodzinne, sytuacja życiowa itd. tylko i wyłącznie na własne potrzeby, aby:
- nie odnajdywać w sobie winy, którą jesteśmy zakrzykiwani przez drugą stronę (niezależnie czy uważamy, że niesłusznie i tak pozostaje to w naszych głowach, bo każde kłamstwo powtarzane po wielokroć staje się prawdą)
- mieć dobry powód do zamknięcia tego związku (osoby żyjące w przemocy będą wspominać głównie te dobre momenty - podkreślam momenty - bo trudno jest im przyznać, nawet przed samym sobą, że żyły z ludzką świnią)
- ustrzec się przed takim delikwentem w przyszłości (i tu połączone z głęboką analizą samego siebie, bo pewne osobowości przyciągają "inne osobliwości")

Dziecko może dostawać maksimum czułości, ale wyczuwa, co się dzieje I jest z twoim mężem, który źle się do ciebie odnosi.
Może przezywacie kryzys, a może chodzi o coś innego, z wcześniejszego postu wynikało, ze stracił sporą kwotę, potem, że był zazdrosny o taksówkarza. Będzie więc się starał wrócić do dawnego postrzegania jego osoby przez ciebie.  I z takich kryzysów ludzie wychodzili, tylko obydwie strony musza chcieć.
Wyzwiska uważam za niedopuszczalne. Powtarza je dziecko w najmniej odpowiednich sytuacjach, a wam się może wydawać, że nie usłyszy albo, ze nie wie. Ono nie wie, jak reagować, i radzi sobie jak może, najczęściej nie radzi.

Cóż, odnoszę wrażenie, że wina leży po obu stronach miecza.
Swojego męża wybrałaś, widząc co sobą prezentuje, co robi w życiu. Gdy się żeniliście, gdy mówiłaś sakramentalne "tak", wtedy Ci odpowiadał. Następnie, życie poszło do przodu, Ty rozwinełaś skrzydła i zaczęłaś się realizować zawodowo. Zarabiać na równi bądź lepiej niż Twój mąż. Tym ruchem mu okazałaś, że w zasadzie jesteś samowystarczalna i nie potrzebujesz jego do życia. Facetowi ciężko przełknąć taki ruch. Nie od wczoraj wiadomo, że to kobieta wybiera, a nie mężczyzna. Wobec powyższego, kiedyś go wybrałaś z różnych powodów, m.in. zarobkowych, ale także jako nazwijmy to "lidera", "przewodnika stada". Nie deprecjonuję w żadnym stopniu Twojej pozycji, byliście i jestescie równi, aczkolwiek to trochę jak w tańcu - mężczyzna powinien prowadzić, mimo, że przecież nie jest od kobiety lepszym tancerzem. Aczkolwiek tego się od niego oczekuje. Kiedy facet przestaje umieć prowadzić, bo partnerka go przewyższa umiejętnościami, wtedy zwykle następuje zmiana gałęzi, upgrade, na lepszego tancerza. Mężczyźnie ciężko przetrawić taki fakt. Stąd agresja i próba zdominowania Ciebie.
Konkludując, to nie jest Twoja wina, że zaczęłaś zarabiać i się realizujesz zawodowo - powiedziałbym że to sukces. Problem w tym, że Twój facet widocznie nie ma zdolności, chęci, by pójść jeszcze w górę, a w obecnej sytuacji nie stanowi dla Ciebie równorzędnego partnera, a jest oczywistym, iż kobiety celują w najgorszym wypadku w równego sobie gościa, zwykle w kogoś kto osiągnął więcej, co zostało wyjasnione powyżej. Każdy kto twierdzi inaczej albo jest nierozgarnięty, albo nie zna realiów życia. To spowodowało, że Twój mąż czuje zagrożenie i stąd jego reakcja. Dlaczego napisałem zatem, że wina jest po obu stronach miecza? Bo Ty widząc to, że taki stan rzeczy nastał, stosujesz bierny psychiczny nacisk na niego, pokazując mu, że nic sobie z jego postawy nie robisz, okazując obojętność. Normalnie, jak kobiecie zależy, to stara się o wszystkim rozmawiać, wyjaśniać różne kwestie, przedstawiać scenariusze i schematy polubownych rozwiązań, drążyć temat skąd wynikają takie a nie inne zachowania, konsultować z mężem określone rozwiązania. Natomiast, kiedy w miejsce tego pojawia się chłód i odtrącenie, to w czynach można odtworzyć miedzy Wami następujący dialog: On-  "kochanie, zależy mi na Tobie i boję się, że Cię stracę i co więcej, nie moge tego okazać w normalny sposób, bo będzie to oznaką słabości i tym bardziej stracę w Twoich oczach, a odnosże wrażenie, że się ode mnie oddalasz", na co Ty odpowiadasz swoim zachowaniem "owszem, oddalam, gdyż mocno się rozwinęłam i mam to w nosie, że Ciebie to boli. Ogarnij się człowieku i wykaż, że jesteś mnie wart, nie wiem zrób coś ze swom życiem, bo zaczynam Tobą gardzić. I tak, słusznie wyczuwasz, że coś się kroi, więc jak szybko czegoś nie zrobisz, bo niebawem wrócisz do pustego domu".
To powoduje, że te zachowania bedą narastać z obu stron, aż to jebnie w końcu, natomiast gdyby Ci serio na nim zależało, to coś byś z tym robiła, (co, to zostało już wyjasnione powyżej), natomiast z Twoich wypowiedzi wynika, że obecnie szukasz usprawiedliwienia, by całą winę na niego zrzucić i dać sobie powód i uznanie do jebnięcia tym. A takie coś pachnie, i ten zapach on wyczuwa. No cóż, zdając sobie z tego wszystkiego sprawę, bo jestem przekonany, że sobie zdajesz, i nie robiąc z tym nic, pozwalająć temu niejako umrzeć, w pewnym zakresie odnajduję tutaj Twoją winę również. Nie takie coś przysięgałaś swojemu mężowi na slubnym kobiercu (w bogactwie i biedzie, zdrowiu i chorobie).
Ostatecznie, ja jego nie usprawiedliwiam, a jego zachowanie jest absolutnie nieakceptowalne. Mowa tu głównie o wyzwiskach w Twoim kierunku etc, natomiast miej świadomość, że Twoja wina w tym również występuje, bo decyzja o jego popierdoleniu w Twojej głowie juz zapadła, teraz to już tylko umacnianie się w niej.
Nawiasem mówiąc, jest to kolejny przykład na całkowity brak równouprawnienia, który przejwia się tak na prawdę w każdym możliwym aspekcie życia. Wystarczy spojrzeć na odwrotną sytuację: "Moja starsza i wysłuzona żona już nie jest taka ładna, jak kiedyś była, a poznałem taką fajną nauczycielkę w szkole, młodziutkie dziewczę no petarda, cholera no nie jestem się w stanie zmusić do miłości przecież. Może zatem po prostu przestanę się do niej oddzywać, swoim zachowaniem jej pokaże, że coś jest nie tak, a jak zacznie panikować i sie denerwować z tego powodu, to będę miał powód żeby wreszcie ją popierdolić." - z tą różnicą, że w tej sytuacji facet nie uzyskał by poparcia na forum i przyklasku "no pewnie, realizuj się stary, a babsko niech wypierdala". Tyle z mojej strony, pozdrawiam czule.

No co za koleś. "Boję się, że kobieta ode mnie odejdzie, więc poznęcam się nad nią psychicznie". Syn jednak jest, więc wiem, że odejście takie o może być ciężkie.
Sama mam naturę złośnicy (w przypadku, gdy ktoś jest dla mnie chamski) i na Twoim miejscu zaczęłabym go traktować dokładnie tak samo- jak on mnie. Ciekawe, jakby wtedy zareagował. W każdym razie w życiu nie pozwoliłabym się tak traktować, dlatego dziwię Ci się, że to wytrzymujesz
Jakby nic nie pomogło to rozwód. Nie można dać się tak traktować

To coś jak ktoś zostanie okradziony. Sam prowokuje złodzieja, bo może nie pokazywać mu, że ma pełen portfel przy sobie.

Autorka wątku przestała się już odzywać, jednak ja tu jeszcze wtrącę swoje
trzy grosze.

Mili przedmówcy,
wyzywanie kogoś, postawa czyjaś, zachowania, podejrzenia i wiele innych...
a przykłady można mnożyć - są przemocą psychiczną, a stosujący je - jest
przemocowcem.
I nie warto moim zdaniem oceniać autorki wątku, bo właśnie Jej należy się
wsparcie i pomoc.
Czytając Jej posty widziałam siebie i swoje z moim na szczęście dla mnie już
byłym, który nie wyklinał mnie, a zachowaniem poniżał, podejrzewał o zdrady,
odmawiał pomocy, a ja przez wiele lat zastanawiałam się dlaczego tak się działo.
Dbałam o dom o niego, jego matkę, dzieci. Cały dom był na mojej głowie to
ja byłam filarem finansowym. Zawodowo szłam w górę, ale on nigdy ode mnie
nie słyszał krytyki, wyśmiewania, żądań.
On mógł być zmęczonym i wtedy chodziło się na paluszkach, a ja nie miałam prawa
do zmęczenie, bo praca umysłowa nie męczy.
I to ja byłam terapeutyzowana, bo wszystko wg jego oceny, działo się przez mnie.
I na terapii właśnie otworzono mi oczy, że byłam wieloletnia ofiarą powoli
osaczającego mnie przemocowca psychicznego.  Działał w białych rękawiczkach.

AGNIESZK.I
nie czekaj, aż wpadniesz w depresję, a rób porządek w swoim życiu.
Odzyskaj siebie i nie pozwalaj nikomu bezkarnie znęcać się nad sobą.
Syn z pewnością czuje atmosferę domową, a to odbije się na nim za jakiś czas,
jeśli w tym będzie tkwił nadal.
Nagrywaj zachowania męża. To jest dobry dowód przy rozwodzie.

A to do poczytania:
https://psychoterapiacotam.pl/przemoc-p … w_rodzinie