Kiedy dojrzewaja panowie? - Netkobiety.pl

Adela a ja jak czytam twoje posty to podoba mi się twój dystans i styl i nawet w tym stanie nie myślę sobie, że nie chciałabym mieć z tą babką do czynienia :-)
Chyba dobrze, że się wyzłościłaś. Myślę, że któregoś ranka wstaniesz z nową energią i stwierdzisz, że ten smutek minął.

Jeśli nie poczujesz już złości, to znaczy, że jakiś progres jest. Wyparcie, gniew, targowanie się, depresja, akceptacja - to najczęstsza kolejność.

Znam to uczucie.
Musisz teraz zadbać o siebie, bo nadciąga trudny czas dla "smutasów". Sam to odczuwam. Przynajmniej dla mnie jesień i zima to był zawsze ciężki czas.
Właśnie minął rok odkąd żona się wyprowadziła. Muszę przyznać, że pewne sprawy się poukładały dość dobrze. Z synem mieszka mi się spokojnie. Relacje z byłą żoną są bardzo dobre. W ten łikend nawet pojechaliśmy na wieś do jej rodziny. Było miło.
Ale gdzieś w środku czuję, że utknąłem i nie mam energii, żeby iść do przodu. Znów pojawia się lęk przed przyszłością. W terapii też mam wrażenie, że walnąłem w szklaną ścianę.

Może dobrze te pretensje nawet "wyrzygać" z siebie.
Ale nie zatapiaj się w tym. I nie gloduj.

Misinx, pod koniec miesiąca mam wizytę u psychiatry. Pewnie na tym się skończy, choć ostatnia zmiana dawkowania nic nie dała... Zobaczę,
Sama nie wierzę w to co się dzieje, myślałam że na dnie już byłam..

Ela, depresja to też choroba, bez względu na to, co ja wywołało. Choruje mózg, który też jest organem. A jak mózg choruje, to całe ciało. nieprawda, że Adela nic z tym nie robi i poddaje się chorobie, bo walczy i leczy się farmakologicznie i terapeutycznie. Ty masz taką konstrukcję, ona inną. Zresztą, z mojego punktu widzenia Ty też, Ela, masz sprawy niezakończone, uważam tak, bo często w wypowiedziach kierowanych do innych wracasz do swojego eksmęża.
Przez takie gadki typu "jesteś zdrowa" ludzie wstydzą się sięgać po pomoc psychiatryczną.
Ja tam, Adelo, widzę delikatny postęp, bo jak napisalaś, przeskoczyłas z etapu gniewu do następnego. Niestety, cały ten proces nie jest przyjemny, bo to budowanie siebie od nowa, tym razem w pojedynkę, gdzie jesteś zdana tylko na siebie. Byliście dwoma kolorami plasteliny przez lata zmieszanymi ze sobą, teraz musisz powydłubywać z siebie jego kawałki plasteliny i zostawić tylko to, co jest Twoje.
Nie wiem, co bierzesz, ja brałam kilka miesięcy sertralinę i mogłam góry przenosić. Potem, przy następnym rzucie, krótko brałam fluoksetynę, ale już bez spektakularnych efektów. Nie rezygnowałabym w tej sytuacji z leków, ewentualnie zmiana lub korekta dawkowania, bo może się okazać, że bez nich jest jeszcze gorzej.

Escytalopram pod nazwą Lexapro brałem kiedyś, dawno temu, ale nie czułem po nim jakiejś poprawy. Oczywiście jest to kwestia indywidualna. Ja od lat biorę z przerwami Wenlafaksynę i ona mnie wyciągała z kryzysów. Od wczoraj zwiększyłem sobie dawkę, bo czuję że się po prostu zapadam i znów mam lęki.
Ela ma rację, że koniecznie nie rezygnuj z aktywności fizycznej. Wychodź z domu. Spacery, wycieczki, cokolwiek. Choćby po to, żeby popatrzeć na przyrodę, ludzi, zwierzęta. Sam wiem, że jak jest człowiek w dole to najchętniej by się zakopał pod kołdrę i spał. Sen wydaje się jedynym możliwym sposobem od oderwania od czarnych myśli.

Ugryźć ? Myślałem, że kopnąć

Jakbym miała Co coś radzić (bo ten Twój stan przypomina mi mój stan po rozstaniu, choć staż związkowy miałam znacznie krótszy), to nie slupianie sie na ex i całej sytuacji. Wiem, ze to ciężkie i ja na przykład nie słuchałam ludzi, którzy mi to mówili, po czasie widzę, ze mieli rację a ja niepotrzebnie zupełnie miesiącami drapałam ranę. To było zupełnie tego niewarte. I to rozstanie i cały związek i ex-facet. Zupełnie. Niepotrzebnie straciłam tyle nerwów, zdrowia, leki też były. Jakbym sobie miała radzić coś z persoektywy terazniejszości, to zamkniecie rozdziału i pójście dalej, życie a nie grzebanie się latami w przeszłości.
Aha dotyczy to też terapii. Uważam, ze jest pomocna, ale niezbyt długa, aby człowiek uświadomił sobie najważniejsze rzeczy, mechanizmy. Rozdrapywanie miesiącami, latami ex związku, ex partnera, dzieciństwa, przeszłości - to można bez końca i paradoksalnie nie czuje się ulgi. Myślę też, że zawsze coś można znaleźć w przeszłości co było nie tak i wyżalać się, rozpamiętywać, analizować, tylko po co? Lepiej żyć tu i teraz, w teraźniejszości, przeszłości już nie ma, chociaż niejako wpływa na to kim jesteśmy.
Teraz żałuję, że w tym 2013 roku tak dałam się wciągnąć w te użalanie, rozpamiętywanie, rozpacz po ex związku. Było to było i sie skończyło i takie jest życie, są i dobre i złe chwile, trzeba wychwycić te lepsze, bo gorsze i tak będą i tak dalej.
Co do leków mam mieszane uczucia. Jeśli jest bardzo źle, nie można spać, jeść, pracować, ma się duże lęki co uniemożliwia pracę wyjście z domu, wykonywanie codziennych czynności - uważam, ze wówczas są konieczne.
Jeżeli jest ogólnie źle, ale człowiek sobie radzi wewnętrzną siłą, to nie są konieczne. One poprawią nastrój, ale po ich odstawieniu wszystko wraca. Jedyne wyjście, to brać je do końca życia, tylko czy to jest wyjście - nie wiem.
Adela - wiem co czujesz, nie myśl sobie, ale uwierz, to nie warto tak przeżywać, teraz to widzę. Wiem, że tego nie widzisz, możesz być nawet zła na takie słowa, ale mówię, Ci, cała sytuacja niewarta jest takiej twojej rozpaczy. Nie umiem tego inaczej wyjaśnić.

możesz w filmie "DRUHNY" bo on mi się nasunął jak to pisałam
tam jedna depresatka siedzi w domu i nie wyłazi i koleżanka wpada by ją zmotywować

tu masz moze zdązysz przed usunięciem:  1 godz 36 minuta
https://www.cda.pl/video/1695631de

Ela, świetna ta scena.

A już myślałem, że w tej scenie jest gryzienie w tyłek.

Jestem, jestem. Szykowałam się, żeby się odezwać. Nie olałam bynajmniej tego miejsca.
Zwyczajnie - czuję, jakbym doszła do jakiejś ściany. Nie jestem pogodzona, żal, bezsilność i pretensje siedzą. To, co obserwuję, to rodzaj przyzwyczajenia.
Jeśli chodzi o terapię - zaszłam dość daleko w odkrywaniu " czemu jestem jaka jestem", " dlaczego robię tak a nie inaczej".
No i nie jest przyjemne. A tendencja do dowalania sobie - ha, ta się dopiero rozhulała.
Psychiatra- podwyższyła dawkę leków.
Z apetytem jest lepiej.
Z nastrojem bywa bardzo różnie. Często płaczę. Nie czuję radości. Mnie dawnej nie ma. Popadam w apatię, nie chce mi się angażować, o wesołym spontanie nie wspomnę.
Przechodzę do tego menopauzę ( tak na dokładkę).
Z dobrych informacji- dostałam podwyżkę, a przeprowadzam się na zimę.
Myślę również o małym biznesie na spółkę z koleżanką- na razie dla przyjemności, na zasadzie " zobaczymy co z tego wyjdzie".
Musiałabym jednak z powrotem nauczyc się jeździć autem.

No to jednak są jakieś pozytywy

U mnie też stagnacja. Nastrój jesienno-zimowy. Pewne zmiany w pracy generują lęk. W kwestiach damsko-męskich też nic się nie dzieje. Ostatnia znajomość wciąż trwa, ale z tej mąki chleba nie będzie. Wróciłem znów na Sympatię, ale tak trochę bardziej pod "wpływem" gadania terapeutki, która mi zarzucała brak aktywności i wycofanie (nie bez racji), niż z chęci faktycznego szukania.

Jesień i zima to jest zawsze taki okres w którym zazdroszczę niedźwiedziom, że mogą to przespać.

To już faktycznie rok .
Fajna babka jesteś Adelo .

Wreszcie się przemogłem i poszedłem dziś na cmentarz ,przez miesiąc coś mnie odpychało od tamtego miejsca dziwne uczucie,nie chodzi o robienie porządków bo robiłem to wiele razy ale coś unikałem po prostu no i przygnębienie które już minęło tym razem było  z jakimś opóźnieniem ,ale czuje ulgę i spokój .
Też u mnie kot zdrowy ,dziecko kombinuje jak koń pod górę ( jak zwykle) .
Żona też zdrowa - czyta romanse  nałogowo odkąd ją znam miało mocno ironiczny stosunek do tego typu rzeczy jak 50 na karku odmieniło się jej nieco .Ma to sporo dobrych stron
bohater zdobywca pudełek

Misinx, myśle, że warto o tym pomysleć. Ja, przynajmniej za to nie płacę. Może zamiast na sesje, wydawaj na koncerty- masz auto, lubisz jeździć, lubisz muzyke..
A zapisz się na NFZ, będziesz mógł od nowa zawracać komuś głowę

A jak koncert będzie interesujący, chetnie wybiorę sie z Toba.
Sisters Of Mercy, w przyszłym roku- co Ty na to?

W maju we Wrocławiu.

Albo lepiej -15 maja w Warszawie W Progresji. Pasławku, co Ty na to?

Misinx, idziemy na kawę jak już się przeniosę na Hutę?
Czy w tamtych rejonach rozkładają jakieś lodowisko na zimę?

Sądzę, że kawa może się udać, ale ślizgawka- bynajmniej.

Zapewniam Ciebie że to mnie nie interesuje wcale już
Róbta se co chceta

Zwróciłaś się bezpośrednio imiennie do mnie ,prawdopodobnie zakładając że mnie ten news o Pepe interesuje.W moim braku zainteresowania nie ma nic wrogiego ,po prostu najzwyczajniej w świecie Pepe nie jest jedyną osobą która pije alkohol jeżeli o to chodzi .Setki ludzi w tej chwili piją alkohol niektórzy nałogowo to też mnie nie interesuje i nic a nic na to nie poradzę.Z drugiej strony to że ktoś zapił dla mnie nie jest tematem specjalnie atrakcyjnym do radości czy żartów czy słuchania czytania o tym w kółko.Mój kumpel miał brata pijącego wszyscy się z niego i jego picia niepicia śmiali i obstawiali ile wytrzyma i kiedy zacznie pić ,pewnej nocy po pijanemu wpadł pod samochód nie przeżył i to już nie było takie śmieszne.
Odpowiedziałem bezpośrednio ,że tak  jest jak jest czyli że Twoje założenie było być może mylne lub błędne .
Gdzie tu szpila ?- nadinterpretujesz.

Wszystko się zmienia Pigusie ,a dzielić się możesz z kim chcesz przecież ja o tym nie decyduje są inni ja się po prosu nie wypowiem o tym więcej i szerzej..Co zastrzegłem jeżeli liczysz na jakikolwiek odzew z mojej strony.

Dałabym sobie język uciąć, gdybym wiedziała że w taki nieprzyjemny sposób zareagujesz.
Kolejna próba uświadama mi, że chyba jednak nie powinnam pisać na forum.  Może nie umiem, może nieświadomie popełniam jakiś błąd. Kawał czasu obchodziłam się bez niego i czułam się lepiej, spokojniej.
Może to we mnie jest problem, ale w realu emocje mi tak nie  eskalują jak w czasie pisania.

Nie chodzi o różnice zdań, tylko o ton szyderstwa jakie odczułam. Ale rzeczywiście nie warto tego ciągnąć. Miłego dnia Wam życzę. Mam nadzieję, że u Was równie pięknie dzisiaj jak w moich stronach.

Oj , Pasławku- można było sie spodziewać, ze zwrot "nic mnie to nie obchodzi" zostanie odebrany jako cos niemiłego jednak. Oboje macie swoje racje.
A, no i stety- niestety, to, że Pepe znów zapił (jak sadzę), jest, i będzie dla Piegusa argumentem, że chłop nie nadaje sie na chłopa  żadnej innej. Była z ta jego fajną cześcią emocjonalnie związana, i już.
Możnaby posądzić Piegusa, że cieszy się z tego jego zapicia, ale to nie chodzi tylko o ten fakt, i jak sam pewnie wiesz, to nie takie proste.
No i Piegusie- może nie zwracaj się  personalnie do Pasławka ?? Nie wiem, co Wam napisac, więc skończe kawę i jadę do ojca.

Pogoda u mnie równie piekna, jak u Ciebie, Piegus.
Riksze jeżdżą. Jak uda Ci sie namówić kiedyś Misinxa, to normalnie stawiam Ci przejażdżkę w obie strony.

P.s. Żeby nie było, że mnie M nic nie obchodzi- cały czas życzę, żeby dostał takiego kopa, jak ja.

W zeszłym roku było rozłożone pod NCK na Placu Centralnym. Pewnie w tym roku też rozłożą.

Na kawę bardzo chętnie

Sisters of Mercy to nie moje klimaty. Kojarzę ich może z jednego kawałka.

No ale autostrady są
A jak się faceta zaadoptuje to można do domu wziąć  i będzie "stąd"

Ja Cię rozumiem, Rossanko, bo również nie widzę siebie w związku na odległość. Z tym, że całkowicie się na tę opcję nie zamykam, zostawiam sobie margines. Do końca przecież nie możemy przewidzieć wszystkiego, co nam się w życiu przydarzy. A nuż przypadkiem spotkamy kogoś z daleka, kogo po prostu nie da się nie pokochać, i zrobimy wiele, by być razem
Jednak w gruncie rzeczy nie bardzo sobie wyobrażam na przykład zmianę miejsca zamieszkania, mam dosyć przeprowadzek i marzę o nudnym osiadłym życiu Dojeżdżanie do siebie raz na jakiś czas - też niełatwa sprawa, raczej uciążliwa.

Dla mnie najbardziej komfortowe psychicznie jest niezawracanie sobie głowy związkami. Żyję po prostu i szukam tego, co cieszy, a nie dołuje. A jak człowiek zacznie myśleć, czego chciałby, a nie ma, to dół murowany.
Czy zresztą aby na pewno chciałabym związku, to czasami sama już nie wiem.
Aczkolwiek próbuję coś robić ze swoim pokręconym życiem osobistym i emocjonalnym.

Bardzo trudne jest to, co sobie nazywam "zespołem odstawienia" czyli ten czas, gdy kończy się relacja, ale i to w końcu jakoś się uspokaja i wycisza. Mnie pomogło, że zobaczyłam wyraźnie, bez cienia wątpliwości i złudzeń, że to, co mnie spotkało, po prostu nie miało prawa się udać i nie mam co się dręczyć, że może to ja jestem przyczyną.

Każdy chyba musi na własną rękę szukać tego, co mu pomaga. Może gdybym straciła jakiś piękny, wartościowy związek, powtarzałabym sobie, że niektórzy nie mają wspaniałych wspomnień.

W jakim sensie lepiej się wychodzi na egoizmie i dbaniu o własny tyłek?
Wtedy ma się w ofercie jako danie dnia fast-food, pozory. .
Nic fajnego..
Jak kiedyś exacna zwierzenia wzięło i poplakal się nad swoim nieudanym życiem bo mu związki nie wychodzą  i jakie kobiety wybiera to pomyślałam że nigdy nie chcę być  tam gdzie on. Normalnie mi go szkoda.
Mi ta sama pozytywną energią którą miałam zaprocentowała i przyciąga do mnie pozytywnych ludzi .
Ty Adela też to masz tylko niesłusznie zakładasz że to ma coś wspólnego z M. I z nim poszło.

Jak pójdzie komuś w nadmiar i żądania  - chory egoizm to pojawia się pustka prędzej czy później  straszliwa przerażająca pustka
narośl z korzeniami, nic jej nie wypełni ,żadne substancje,przedmioty, ani milion orgazmów z tysiącem kobiet,żadne zwody i podchody,
jedynie co to można się miotać próbując przystosować i przykrywać to złudzenie żrąc ersatze, śmieci "fastfoody".
Czy to podobne do tego co czujesz Adelo ? Co czują osoby zdradzone, zostawione ? Nie to zupełnie coś innego choć na pierwszy rzut oka pustka to pustka .

Oj. Za wysoko go oceniasz Adela
To jego zwierzanie się  nie było powodowane jakaś refleksją  tylko próbą szukania wsparcia. A tego u mnie już nie znajdzie, bo On po prostu  nie ma czego za to wsparcie wymienić.  .
Ludzie muszą wymieniać że sobą pozytywną energię. 
Ja miałam dla niego wielkie pokłady tego A On w sumie tylko brał. .
Więc raczej chciał coś jeszcze wziąć.

To jak tak to czas na Ramones

To to ja wiem chodziło mi o różnice  np między Twoim stanem a stanem w jakim być może jest eks Eli
Ty lepiej nie kombinuj z tym egoizmem bo z nim żartów niema jak tam zacznie się za bardzo manipulować ,lepiej go uzdrowić i polubić siebie
zachować pewne rzeczy i zdolności,a nie na wszystko ma się taki wpływ jaki chciało by się mieć ,tylko za siebie odpowiadasz .
M odpadł i to jego odpowiedzialność .