Kiedy dojrzewaja panowie? - Netkobiety.pl

No, właśnie, Adelo, sama już nie wiem, o co, u diabła chodzi z tymi huśtawkami. Czuję się nienormalna, co oczywiście dodatkowo dobija. Po pewnym czasie dystansuję się, ale to są ogromnie silne emocje. I nieziemsko mnie wkurza, że zdarzają się często, zabierając mi kawał życia, pozbawiając energii, obniżając poczucie własnej wartości.
Tak bym chciała żyć normalnie, być normalna... Noż, ku... mać!

Od urodzenia były ze mną problemy zdrowotne.
Byłam operowana, grzebali mi pod czaszką. Podobno lekarze ostrzegali, że może to mieć wpływ na charakter.
Nie chcę robić z siebie ofiary, ale czasami naprawdę ciężko żyć.
Nie wiem, co jest "moje", a co wynika z jakiejś neurologicznej nierównowagi.
Chorobę mam rzadką, lekarze niewiele mają o niej do powiedzenia, właściwie nikt mi nie uświadomił, z czym może się ona wiązać. Latami dochodziłam do obecnej wiedzy.

Całe życie bałam się, że nikt mnie takiej nie zechce - a niech to szlag.
Zechciał alkoholik. A przed nim człowiek jeszcze bardziej skrzywdzony przez los niż ja.
Kto normalny zechce?
W tym kontekście nabiera znaczenia moje gadanie, że trzeba w pojedynkę umieć znajdować sens i radość życia.
Szlag!

Nie rozwijam więcej postu, bo się pobeczę, a udało mi się trochę z wczorajszego doła wygramolić.

Po pracy mogę sobie pobeczeć. Gwardia patrzy

Piegus, przytulam.

Piegowata, mi nikt w głowie nie grzebał, ale wiele rzeczy odbieram, podobnie jak Ty w zakresie emocjonalnosci.
To co mnie i Ciebie różni, to że ja dopuszczam do siebie te emocje , nie spycham ich i jadą po taśmie rozumu oraz idą pod mikroskop elektronowy.
Np jak się złoszczę, to nie wychodzi to na "wizję" od razu, tylko idzie do obróbki.
Jeęli komuś ufam, przebija się przez tą kontrolę, ale jest to ograniczona liczba ludzi, którzy sa w stanie mnie tak na surowo zobaczyć.
Przed sobą mam całkowitą szczerość, jeśli mam doła to muszę się dowiedzieć sama dla siebie dlaczego i nie zadowolą mnie proste odpowiedzi, byle się zgadzało i miła atmosfera była.
przede wszystkim przed dołami ratuje mnie popczucie swojej własnej sprawczości. Czyli cokolwiek mi się dzieje, sama to sobie robię, nikt inny.
więc na przykładzie Twoim i PP- widocznie mimo kosztów ta relacja coś Ci daje, skoro warto te koszty doła ponosić.
ja mam swoje teorie, ale przecież wykrzyczałaś mi kioedyś że sama najlepiej wiesz, więc analiz Ci prowadzić nie będę.
Ty ocenisz koszty i zyski w tej znajomości, jesli coś "przyszachraisz" sama przed sobą to będzie Cię kłuło.
a wiesz dlaczego?- bo szachrajenie i samooszukiwanie się zdecydowanie lepiej działa u osób mniej inteligentnych, nic się do świadomości nie będzie przebijało. Dlatego tak świetnbie działa u niektórych zdeprecjonowanie partnera który skrzywdził, bo to będzie piękna melodia dla ucha które nie wychwyci w tym własnych fałszywych nutek.
Zostaje jeszcze kwestia pokory wobec braku wpływu na zachowanie innych i odrzucenie tej pokory w postaci dania sobie prawa do marzeń.

nie oczekuje odniesienia się. I jeśli myślisz że to zarzut do nieużywania rozumu, też się mylisz.
podzieliłam się tylko  tym,, jak przerabiam emocje podobne do Twoich i wiesz, chyba już tego pożałowałam

To Ty się czujesz atakowana raczej. A pisałyśmy razem.
Na tym proponuję skończyć, ok?

Piegus, Ela chyba nie zarzuciła Ci braku inteligencji, tylko wręcz odwrotnie. Gdybyś nie używała mózgu, wszystko przerzuciłabyś na Pp, żeby nic Cię nie kłuło. A kłuje.

Kużwa, mam NORMALNĄ, LOGICZNĄ narrację, a któryś raz z kolei muszę czytać, że piszę dziwnie i czuć się jak ktoś zaburzony w formie wypowiedzi.
nie ma na to mojej zgody. Czasem słownik w telefonie coś namiesza, to poprawiam.
Matura z polskiego z wyróżnieniem. W pracy rozumieją o co mi chodzi więc proszę nie deprecjonuj czegoś tylko dlatego że Ci emocjonalnie nie leży.

chodziło mi o to, że nie ma się wpływu na zachowanie innych, czyli tu trzeba wykazać pokorę.
A jednocześnie odrzucić pokorę w zakresie swoich marzeń- czyli że coś się Tobie z jakiegoś tam względu nie należy- czy należy mniej niż np Nowej.
czyli ścieżka: marzenia jakie JA chcę, a nie jakie chcą dla mnie inni
                    następnie wyrażenie ich i czekanie z pokorą co inni na to, na ich decyzję.
                   a potem podjęcie swojej bez rozżalenia do nich.

o to mi chodziło

ok dzięki Gdybym Cię uważała za niekumatą, to bym odpuściła.

Przyznam, że cytowane zdanie zupełnie inaczej zrozumiałam. Więc Piegowata nie jesteś sama co do interpretacji cudzych wpisów.
Zrozumiałam, że trzeba mieć pokorę w sobie, bo nie mamy wpływu na innych. Ale z drugiej strony warto mieć marzenia (dać sobie prawo do marzeń), nawet jeśli są to mrzonki co do oczekiwań o zachowaniach innych osób.
O podejmowaniu decyzji nic dla mnie tam nie było.
Zaraz mi się przypomina pewna piosenka, która zaczyna się od słów "tak bardzo chciałabym historią być" - dla mnie to jawne marzenie o samobójstwie i śmierci.

Doczytalam z uwagą.
Zgadzam się z tym, ale to drugie czyli niepokora w marzeniach bywa trudne.

No, bo jak się ma takie myśli, jak ja dzisiaj rano... Uparte są bardzo, lubią wracać i się panoszyć.

No jasne że dobrze byłoby poukrłęcać im łby.
Ale to wcale nie takie łatwe.  te reakcje bywają bardzo automatyczne, A poza tym nie jest to tylko kwestia myślenia. Nieraz zauażyłam że wystarczy zmiana pogody i już mam tendencję do doła, już czuję się wykończona. to jest czasem taki zjazd że  że chyba trudno uwierzyć komuś kto tego nie doświadczył.  bywa mi za to po prostu wstyd.
użył ktoś kiedyś w Odniesieniu do mnie słowa "nadreaktywność". o, mówię Wam, jakie to jest cholerstwo!

Kurza twarz, taki piękny post wysmażyłam i przepadł!
To do później.

Adelo litości trochę konkretniej .
I w jakimś kontekście - inaczej odpowiedź, to może być lanie wody, w teoretyzowaniu i prezentowaniu ogólnych jakichś
idei oderwanych od życia .

Po takim wstępie już nie warto czytać dalej Leje wodę...

popieram. załatwić odmownie

Nie cierpię takich bajkopisarzy.
Pokazówa i zero konkretów.

Wrócę do wczorajszego niedoszłego, pięknie wysmażonego postu

Było to spostrzeżenie: zdumiewa mnie - emocjonalnie, bo rozumowo... rozumiem - jak bardzo prosta jest recepta na życiowe, psychiczne ogarnięcie. Dlaczego, skoro to wszystko jest takie proste, sprawia takie trudości? Latami błądzimy, a gdy to wszystko zacznie się klarować, staje się takie niemal oczywiste.
Skąd ten wielki opór przed przyjęciem tej prawdy i wiedzy? Takie wielkie niedowierzanie, że życie może być tak proste.

Gdy męczyłam się z mężem i lękiem przed radykalną decyzją, moja mama powiedziała: odważ się, zobaczysz, jakie łatwe może być życie.

A jednak wciąż opory, pomimo wzmacniających doświadczeń.

Domyślam się, Paslawku, że nie o pogodę Ci chodziło, tylko o zmianę myślenia. O tym właśnie napisałam w powyższych zdaniach. Bardzo trudno zaakceptować, że to takie proste, skoro zawsze było trudno. Jak to możliwe, że aż tak trudno, skoro tak prosto?

Czytam często ostatnio, żeby "puścić" rózne sprawy. Przeczuwam intuicyjnie, co co chodzi, ale coś się przed tym mocno broni.

Ela, ta ostatnia uwaga - ogromnie trafna. Całość trafna, ale ten ostatni akapit to sedno problemu, który mnie dręczy.
Nawet od koleżeństwa oczekuję jasności i szczerości.
Próbowałam się przełamać i porozmawiać, ale sprawia mi to trudność. Za dużo emocji, za duże skrępowanie. On mi nie ułatwia bynajmniej.
Dla porównania - z Meczowym się od czasu do czasu widuję, bo to koleżanki mąż. Ale rozmówiliśmy się, wyjaśniliśmy sobie co trzeba i teraz jest koleżeństwo bez niedomówień oraz bez większych oczekiwań. Nie męczy mnie kontakt.
Rozumiem, że mam się sobą zająć, a nie PP, ale mam chwilami wrażenie, że i on przed czymś ucieka.
Cholera, chyba naprawdę trzeba walnąć ze trzy kielichy, by postawić sprawy otwarcie (Paslawku, to kpina i ponury żart ).
Do Meczowego list (maila) kiedyś napisałam, bo nie potrafiłam wykrztusić słów. Podziękował mi za to, mówiąc, że sam nie wiedziałby jak się rozmówić, że mu pomogłam.

Widzę i tu stare sprawy, echa dawnych odczuć i zachowań.
Nie będę o tym pisać, ale z terapeutką pogadam.

Trza "puścić"...

P.S. Chyba właśnie "wydłubać" coś chciałam. Miewałam takie relacje, że nie wszytko mi odpowiadało, ale były pewne wartości i/lub korzyści. Tyle że to nie były relacje bliższe.

U Ross w wątku napisałem to samo prawie

Piegusie wyjedź gdzieś na tydzień,młodego na szczaw wyślij albo do rodziny ,z głodu młody nie umrze.
Z Ulubioną pogadaj" od serca " na temat tego co czujesz w związku z Pepe jak kobieta z kobietą "po męsku"
Przemyśl wycisz się ,naprawdę nie masz obowiązku wywierać na sobie presji na jakiś super mega w..rw który ma wszystko załatwić.
Ten ancymon za cholerę nie wiadomo co knuje ,może też najzwyczajniej w świecie traktować cię jak koleżankę,a koleżankom no to sie opowiada o Nowych narzeczonych, a że ostatnio ciebie nie chce słuchać to dla mnie oczywiste jest on myśli i obmyśla strategię na nowe chlanie organizuje sobie komfort najprawdopodobniej odświeża obsesyjne myślenie a to do końca jeżeli jest uzależniony od niego już nie zależy to jest choroba a nie fanaberia .Jego sprawy są na pierwszym miejscu potem długo długo nic a dalej grom go wie jakieś niejasne plany o wyprowadzce odraczanie unikanie itp,
Mogę Ci walnąć cały elaborat o tak zwanym rozproszonym "ja" w tak zwanej "suchej" abstynencji ,którą no wiesz co zrobił i robi Pepe.

Dzięki za powyższe rady.
Ten wyjazd to niezły pomysł. swoją drogą.

Jak Szanownemu Gronu weekend mija?
Jak się trzymasz Paslawku?

chyba masz Piegowata do rozgryzienia, dlaczego tak wolisz zamieszanie zamiast spokoju.
Kiedys Pasławek napisał że nieromansowa jesteś- ja uważam porzeciwnie- bardzo jesteś romansowa i lubisz motyle.
Bo spokojne bycie w związku z mężczyzną to oprócz tych motyli wymagałoby alceptacji jego niedomagań- tutaj alkoholizmu i ustalenia jakiś reguł.
Mogłoby być trudno- a dla niektórych to znaczy nudno.
Być moze On też tego potrzebuje i stąd wasza znajomość.

Sprytne i sprytnie
widocznie miałem wtedy "dzień tego dobrego gliny"

Nie bardzo mogę pisać o tym ,bo musiałbym ujawnić coś co wiem od Piegusa ,może sama napisze a może nie jej sprawa i decyzja.
Elu nie będzie reguł ,a na pewno nie na zdrowych zasadach ,większość spraw u PP przebiega teraz - książkowo wzorcowo.
Regułą to będzie to co bywa chore toksyczne w związkach z wieloma szykanami, a na końcu za jakiś czas kolejne dno i utrata kontroli nad własnym życiem piszę o Pepe.
Moim zdaniem nie ma najmniejszego sensu temu się przyglądać ,jedyne wyjście u naszego Piegusa to zająć się sobą ,co wie już od 2 lat i wie jak to się robi .Kwestia wyboru o którym pisałaś spokój lub chaos.

Zdecydowany krok to możesz zrobić w weekend i tym razem nie czekać na pomysły Pepe i nie być do dyspozycji kogokolwiek ,
weź sama gdzieś pojedź na sobotę i niedzielę - spontanicznie .Znajdź sposób nie szukając powodów za i przeciw.Krowy i kury nie zdechną z głodu ,najwyżej myszy będą buszować po domu głodne.Świat się nie zawali i najbliższa okolica też przetrwa Twoją nieobecność.
( Możesz na przykład Adeli się zwalić z rewizytą, a co ? - nudzi się już na tych portalach no ale to tylko taki żarcik lubię organizować ludziom życie )
Dużo warunków sobie stawiasz i przeszkód co nie dziwne w sumie i nie j nie jesteś dziwolągiem uprzedzając ulubioną odzywkę ,ani kupą złomu też nie .Zazdrość i złość się ludziom zdarza i tyle.
Raczej to co widzę to nic wyjątkowego raz że z życia znam i mam takie doświadczenia ,a i na forum multum takich wątków co tydzień z jeden przybywa.
Rożnicę w opowiadanych podobnych historiach okazuje się że też nie dają nadziei.

Z jednej strony to trochę szkoda ,z drugiej zobacz jak w miarę szybko się ogarnąłeś i nie idziesz w ten "przyjacielski " niby rozsądek i złudzenia .

Adelo Piegusa do Ciebie "wysyłamy" na weekend.

To może zapytać co miała na myśli, dajecie sobie szansę czy nie?
Przynajmniej jak mówisz miałeś udaną randkę. Kolejną. Zawsze coś :-) Nie każdemu się się to udaje

...

Jestem na tak jeśli chodzi o gości.
Dziecko wybywa na łikend, chata wolna.
Misinx - ja sądzę że chemia się z jej strony nie pojawiła. I raczej trudno tego oczekiwać.  Mogę odnieść się tylko do swoich doświadczeń i myślę że przy tak intintensywnych rozmowach i fajnym spotkaniu wiedziałabym czy coś zaiskrzyło czy nie.A przyjaźń - no cóż, fajna rzecz ale Tobie nie o to chodzi. W zupełności rozumiem że chciałaby się z tobą kolegować, bo doskonale rozumiesz się z kobietami ale znała Twoje stanowisko w tej sprawie i ta niewielka furtka jaką chciała zostawić jest nie fair w stosunku do Ciebie.

No tak, jak ktoś mówi, że ma blokadę, to nie robiłabym sobie nadziei

Adela: wybrałabym chóry cerkiewne może być ciekawiej

Poza tym, wiesz co mówią o kieleckim