Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!
Forum Kobiet » NASZA SPOŁECZNOŚĆ » Kiedy dojrzewaja panowie?
Strony Poprzednia 1 … 52 53 54 55 56 … 92 Następna
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Ukochane seriale kryminalne najlepsze z najlepszych:
Poirot,
Vera,
Archiwum X (na upartego można podciagnąć),
UpadekA potem dla rozrywki
Detektyw Monk
Kości
Ojciec Mateusz
Aaaaa i kanały YT kryminalne moje ukochane, które regularnie odwiedzam
Aga Rojek
Karolina Anna
Stanowo
Piąte nie zabijaj
Polskie seriale kryminalne?
"Kryminalni"
"Sfora- bez listośći"
"Fala zbrodni"
"Ekstradycja"Amerykańskim kinem(jakikkolwiek) już od dawna rzyg**.
Nie mówimy tu oczywiście o bzdurnych paradokumentach, choć akurat takie W11 było o tyle ciekawe, że grali w nim prawdziwi funkcjonariusze. Rozsławiło to trochę Kraków, ale nigdy nigdzie nie było mowy, ęz go tam kręcą. Poza tym śmiech mnei brał na te przekręcanie nazw ulic czy innych miejsc a do tego te fikcyjne kluby piłkarskie jak np."Iskra"
To ja dla odmiany nie jestem fanem polskiej twórczości. Nie śledzę jej. Ale na pewno "Glina" był dobry i "Pittbul" (serial) ale na samym początku. Amerykańskie kino, mimo swoich wad uwielbiam 
Ze wspomnianych brytyjskich klimatów to ja na "Morderstwa w Midsomer" lubiłam popatrzyć, też ze względu na klimat utrzymany w serialu.
Z niepolskich mogę polecić " Mindhunter" - o trudnych początkach raczkujących profilerów. Na faktach.
Kansły. O których wspomniała Ajko też polecam -Stanowo- specyficznir opowiadane historie z dozą czarnego humoru. "Piąte..." świetnie opracowane i ten radiowy głos Justyny Mazur.
Zerkam sobie na komórce na mecz Świątek. Ależ ta Greczynka ma wyrzeźbione ręce Jakie bary. Sam chciałbym takie mieć 
No nie chciałabym tą odbitą piłeczką dostać
No nie chciałabym tą odbitą piłeczką dostać
A wyobraź sobie ten forhend wałkiem jak mąż wraca pijany 
Brrrrr....
Idę dziś na terapię. Misinx , czy ta Twoja terapeutka która milczała robiła tak zawsze czy jak to było?
Idę dziś na terapię. Misinx , czy ta Twoja terapeutka która milczała robiła tak zawsze czy jak to było?
Zawsze tak robiła Po prostu zawsze ja musiałem zaczynać mówić. Zresztą obecna terapeutka też stosuje tą metodę.
No cóż, jeden dobry strzał, czy to piłeczką, czy wałkiem i już ofiara nie do odratowania..Swoją drogą bary, jak u pływaka
W dzieciństwie przerażał mnie niejaki Roberto Carlos da Silva Rocha , który mimo swojego skromnego wzrostu potrafił tak uderzyć z wolnego, żę piłka po jego strzale nabierała prędkości wręcz kosmicznej Wyszło ok 180 km/godzinę. Mocne miał kopyto, i to z lewej nogi
A to jego najsłynniejszy gol:
No cóż, jeden dobry strzał, czy to piłeczką, czy wałkiem i już ofiara nie do odratowania..Swoją drogą bary, jak u pływaka
W dzieciństwie przerażał mnie niejaki Roberto Carlos da Silva Rocha
A to jego najsłynniejszy gol:
Piękna bramka, ale tu akurat nie miała znaczenia aż tak bardzo siła kopnięcia, co technika. Piłka była genialnie podkręcona i po prostu nie do obrony.
A w ogóle to czemu odnosisz jego umiejętności strzeleckie do wzrostu ?? Gdyby strzelał głową to jeszcze rozumiem, ale w takiej sytuacji wzrost nie ma znaczenia.
Tak mi się powiedziało, ale raczej akurat w jego przypadku to zbieg okoliczności. Facet ma mocne kopyto i do tego właśnie potrafi idealnie dopasować technikę strzału. Ten gol mial miejsce w 1997 roku i na początku bardziej pamiętałem postawę i minę Bartheza, który był pewien(jak i pewnie większość zawodników), że ta piłka przeleci obok słupka A tu proszę zakręccik i wpadła do siatki Nie wiem, czy akurat tutaj ta prędkość była aż tak duża, ale facet i tak zrobił spory rozbieg. Wydaje mi się, że musiał dośc mocno uderzyć, żeby ją aż tak podkręcić, aby poleciała w ten sposób.
Jeśli chodzi o wzrost, to ci stosunkowo niewysoscy sprawdzają się dobrze, jako skrzydłowi. Podkreślali to wspominając choćby śp Maradonę i jego niektóre bramki, jak choćby tą:
adela 07 napisał/a:Idę dziś na terapię. Misinx , czy ta Twoja terapeutka która milczała robiła tak zawsze czy jak to było?
Zawsze tak robiła
Rozumiem, ale ona o nic pyta i łapię się na tym że ona się nudzi albo myśli o czymśtam. A ja mielę w emocjach i zaczyna mi być głupio.
Misinx napisał/a:adela 07 napisał/a:Idę dziś na terapię. Misinx , czy ta Twoja terapeutka która milczała robiła tak zawsze czy jak to było?
Zawsze tak robiła
Rozumiem, ale ona o nic pyta i łapię się na tym że ona się nudzi albo myśli o czymśtam. A ja mielę w emocjach i zaczyna mi być głupio.
Ale nawet w trakcie sesji, jak już zaczęłaś coś mówić, to o nic nie pyta ? Nic nie mówi ?
Tak mi się powiedziało, ale raczej akurat w jego przypadku to zbieg okoliczności. Facet ma mocne kopyto i do tego właśnie potrafi idealnie dopasować technikę strzału. Ten gol mial miejsce w 1997 roku i na początku bardziej pamiętałem postawę i minę Bartheza, który był pewien(jak i pewnie większość zawodników), że ta piłka przeleci obok słupka
Jeśli chodzi o wzrost, to ci stosunkowo niewysoscy sprawdzają się dobrze, jako skrzydłowi. Podkreślali to wspominając choćby śp Maradonę i jego niektóre bramki, jak choćby tą:
Bramkarz przy takim rzucie wolnym, z ustawionym murem, ma często ograniczone pole widzenia i nie widzi dokładnie całego lotu piłki, więc i czas reakcji jest opóźniony, a przy takim precyzyjnym strzale po prostu nie ma nic do gadania
adela 07 napisał/a:Misinx napisał/a:Zawsze tak robiła
Rozumiem, ale ona o nic pyta i łapię się na tym że ona się nudzi albo myśli o czymśtam. A ja mielę w emocjach i zaczyna mi być głupio.
Ale nawet w trakcie sesji, jak już zaczęłaś coś mówić, to o nic nie pyta ? Nic nie mówi ?
No właśnie nie bardzo. Dopytuje czy dobrze zrozumiała.
Misinx napisał/a:adela 07 napisał/a:Rozumiem, ale ona o nic pyta i łapię się na tym że ona się nudzi albo myśli o czymśtam. A ja mielę w emocjach i zaczyna mi być głupio.
Ale nawet w trakcie sesji, jak już zaczęłaś coś mówić, to o nic nie pyta ? Nic nie mówi ?
No właśnie nie bardzo. Dopytuje czy dobrze zrozumiała.
A która to sesja ?
Dziś czwarta
Dziś czwarta
No to niby powinna już być wystarczająco wprowadzona w temat.
Powiedz jej o tych swoich odczuciach jakie wywołuje ta terapia.
Zobaczymy dziś.
Ja z mojej terapii jestem bardzo zadowolona. Jest dialog, są wnioski, są spostrzeżenia. Jest też (z mojej strony) konkluzja, że wcale ze mną nie jest tak źle, jak sobie przez te wszystkie lata nawkręcałam. To pocieszające, bo daje mi nadzieję, że nie będę się "terapeutować" latami. To jest właściwie bardziej coaching niż terapia., ale jak zwał tak zwał. Grunt, że pomaga.
Wróciłam właśnie z pogrzebu tej dziewczyny. Nie mam słów... Ból rodziców musi być nie do opisania. To dobra, kochająca się rodzina, a jednak...
Ja z mojej terapii jestem bardzo zadowolona. Jest dialog, są wnioski, są spostrzeżenia. Jest też (z mojej strony) konkluzja, że wcale ze mną nie jest tak źle, jak sobie przez te wszystkie lata nawkręcałam. To pocieszające, bo daje mi nadzieję, że nie będę się "terapeutować" latami. To jest właściwie bardziej coaching niż terapia., ale jak zwał tak zwał. Grunt, że pomaga.
Wróciłam właśnie z pogrzebu tej dziewczyny. Nie mam słów... Ból rodziców musi być nie do opisania. To dobra, kochająca się rodzina, a jednak...
Pamiętam jak jeden z moich pracowników i też dobry znajomy, dostał telefon od młodszej córki o samobójstwie starszej, też młoda dziewczyna 27 lat.
wstrząsające przeżycie .
Zapytano mnie po pogrzebie, jak sobie radzi matka. Dziwne pytanie i nie za mądre moim zdaniem. Jak na nie odpowiedzieć? Wyliczać komuś łzy czy co? Jak sobie radzić czy nie radzić? Że ktoś stał prosto i nie zemdlał nad grobem, nie rzucił się na trumnę - albo wręcz przeciwnie - to ma o czymkolwiek świadczyć?
Na cmentarz jechałam z taką jedną starszawą plotkarą... A kto był w kościele? A jak wyglądała dziewczyna w trumnie (bo była otwarta, ale nie pchałam się, by zobaczyć)? "Uwielbiam" takie pogaduszki, po prostu "uwielbiam". Dziób się jej nie zamykał.
Zapytano mnie po pogrzebie, jak sobie radzi matka. Dziwne pytanie i nie za mądre moim zdaniem. Jak na nie odpowiedzieć? Wyliczać komuś łzy czy co? Jak sobie radzić czy nie radzić? Że ktoś stał prosto i nie zemdlał nad grobem, nie rzucił się na trumnę - albo wręcz przeciwnie - to ma o czymkolwiek świadczyć?
Na cmentarz jechałam z taką jedną starszawą plotkarą... A kto był w kościele? A jak wyglądała dziewczyna w trumnie (bo była otwarta, ale nie pchałam się, by zobaczyć)? "Uwielbiam" takie pogaduszki, po prostu "uwielbiam". Dziób się jej nie zamykał.
Ale przecież to jest normalne Ludzie chcą sensacji, plotek
Piegowata'76 napisał/a:Zapytano mnie po pogrzebie, jak sobie radzi matka. Dziwne pytanie i nie za mądre moim zdaniem. Jak na nie odpowiedzieć? Wyliczać komuś łzy czy co? Jak sobie radzić czy nie radzić? Że ktoś stał prosto i nie zemdlał nad grobem, nie rzucił się na trumnę - albo wręcz przeciwnie - to ma o czymkolwiek świadczyć?
Na cmentarz jechałam z taką jedną starszawą plotkarą... A kto był w kościele? A jak wyglądała dziewczyna w trumnie (bo była otwarta, ale nie pchałam się, by zobaczyć)? "Uwielbiam" takie pogaduszki, po prostu "uwielbiam". Dziób się jej nie zamykał.Ale przecież to jest normalne
Magiel ,magiel
Czasem wypadałoby poskromić te swolje instynkty.
Każdy jest chyba ciekawy np. dlaczego wydarzyła się taka tragedia, ale jest czas i miejsce na takie rozmowy.
Czasem wypadałoby poskromić te swolje instynkty.
Każdy jest chyba ciekawy np. dlaczego wydarzyła się taka tragedia, ale jest czas i miejsce na takie rozmowy.
Ale tu chodzi o czas, a Ty dawałaś możliwość informacji z pierwszej ręki. Potem można z niusem polecieć dalej i zaszpanować sąsiadce. To co innego, niż sąsiadka przyleci z niusem.
Czasem wypadałoby poskromić te niezbyt wysokie instynkty.
Każdy jest chyba ciekawy np. dlaczego wydarzyła się taka tragedia, ale jest czas i miejsce na takie rozmowy.
Ludzie gadając,pytając,plotkując, próbują sobie poradzić z własnymi emocjami i uczuciami wobec śmierci mniejsza z tym czy to zdrowy czy nie sposób, to nie jest tylko sama ciekawość ,śmierć jest niecodzienna
chociaż jest elementem życia .Wszyscy podobnie robimy Ty też Piegusie a czas i miejsce dla każdego względnym jest ,dla mnie mówienie o śmierci nie jest brakiem szacunku i pokory wobec niej . Z resztą po co się porównywać z innymi i co jest lepsze ,gorsze, mówienie czy nie mówienie,kwestia przekonań w tym ludzie się różnią ,mogłaś powiedzieć że nie chcesz o tym mówić ,zamiast się nakręcać na plotkarę Twój wybór przecież .
Z narodzinami też bywa podobnie jedni się cieszą inny to obojętne, ale pogadają poplotkują co z tym dalej zrobią jest chyba istotniejsze.
Tak, tak, wiem. Nawet sobie pomyślałam, że ta plotkująca pani rozładowuje swoje emocje. To jednak nie grało z moimi, bo miałam potrzebę niepłoszenia powagi.
To nie jest tak od razu, że się nakręcam i kipię z oburzenia, ale nie podobało mi się i tyle.
A swoją drogą... Dawniej mi się wydawało, że na cmentarzu to powaga i dostojność... a kiedyś sprzątając grób taty z siostrą, zaczęłam się z czegoś śmiać. W pierwszym odruchu powstrzymałam się, ale za chwilę przyszła refleksja. Tak jak piszesz, Pasławku, śmierć jest częścią życia, a zresztą tata był człowiekiem pogodnym. Dokończyłam siostrze wesołą opowieść i jakoś mi z tym było dobrze.
Tak, tak, wiem. Nawet sobie pomyślalam, że ta plotkująca pani rozładowuje swoje emocje. To jednak nie grało z moimi, bo miałam potrzebę niepłoszenia powagi.
To nie jest tak od razu, że kipię z oburzenia, ale nie podobało mi się i tyle.
Dostawałem mnóstwo telefonów po śmierci mamy z różnymi pytaniami osób które nie mogły być na pogrzebie czy pożegnaniu wiadomo pandemia i ograniczenia,
nawet od koleżanek mamy z którymi była w sanatorium parę lat temu,takie rozmowy mnie też pomagały ,ale to inna relacja jest.Takie wypytywanie nie musi być oznaką braku szacunku ,ale rozumiem że może trochę męczyć .
W przypadku innym jak byłem naocznym na budowie świadkiem śmierci jednego człowieka to przez pewien czas po prostu na różne pytania odpowiadałem "daj spokój" w większości pomagało ,a z bliższymi osobami rozmawiałem o swoich emocjach
No, tak... To jak wczoraj z Symbi i Ajko - że tak sobie pozwolę to przywołać.
Ja jednak jestem ostrożna z wypytywaniem, bo obawiam się urazić cudze uczucia. Chyba że to osoba bardzo bliska, dobrze mi znana, wobec której wiem, na co sobie mogę pozwolić.
Mnie kiedyś ta sama plotkująca pani pytała, jak wyglądał mój ojciec po wylewie. Nawet jej odruchowo opowiedziałam, ale pomyślałam potem: za grosz taktu baba nie ma.
No, tak... To jak wczoraj z Symbi i Ajko - że tak sobie pozwolę to przywołać.
Ja jednak jestem ostrożna z wypytywaniem, bo obawiam się urazić cudze uczucia. Chyba że to osoba bardzo bliska, dobrze mi znana, wobec której wiem, na co sobie mogę pozwolić.Mnie kiedyś ta sama plotkująca pani pytała, jak wyglądał mój ojciec po wylewie. Nawet jej odruchowo opowiedziałam, ale pomyślałam potem: za grosz taktu baba nie ma.
Prawdopodobnie ten typ tak ma i być może bardziej boi się śmierci ale to nie wiadomo przecież .
takie zachowanie jak u tej sąsiadki może powodować barierę ,też nie lubię jak ktoś trzeszczy i podczas mojej odpowiedzi już zadaje nowe pytanie, jakby wcale nie słuchał w myślach mam wrażenie już sobie wszystko dopowiada .
Z "wrednych" niepoprawnych psychoterapeutycznie metod Piegusie na natrętów, polecam metodę patrzenia komuś na jego ucho jak się rozkręca,albo zmianę tematu - pytaniem na przykład : "masz bilet miesięczny przy sobie ?"
No, do tej kobiety wszyscy się przyzwyczailiśmy. Ona faktycznie tak już ma.
Nie no, dziś było inaczej. Na wejsciu zawsze sie przedstawiam. Zaraz padło pytanie, czy ja myślę, że ona mnie nie pamieta. Czy czuje się nieważna. Mówie, że nie, tylko może nie kojarzyć osoby z twarzą i na pewno w systemie musi zaznaczyć, że byłam.... Ona na to, że chyba niewiele od niej wymagam. I potoczyło sie o moim samopoczuciu, o zlekceważeniu, poczuciu krzywdy, itp ..
Całkiem niezłe wejscie.
Nie no, dziś było inaczej. Na wejsciu zawsze sie przedstawiam. Zaraz padło pytanie, czy ja myślę, że ona mnie nie pamieta. Czy czuje się nieważna. Mówie, że nie, tylko może nie kojarzyć osoby z twarzą i na pewno w systemie musi zaznaczyć, że byłam.... Ona na to, że chyba niewiele od niej wymagam. I potoczyło sie o moim samopoczuciu, o zlekceważeniu, poczuciu krzywdy, itp ..
Całkiem niezłe wejscie.
No mnie nigdy nie przyszło do głowy się przedstawiać na każdej sesji. Dobre
Po tej dzisiejszej wymianie zdań też już nie będę. Widziała mnie czwary raz więc mogła nie kojarzyć...
Po tej dzisiejszej wymianie zdań też już nie będę. Widziała mnie czwary raz więc mogła nie kojarzyć...
Ale oni muszą kojarzyć. Na tym polega ich zawód. Ona musi kojarzyć co było na poprzednich sesjach.
Moja psycholog to miała dobrą pamięć - robiłem na niej eksperymenty sprawdzając czy pamięta pewne fakty
Zastanawiałam się jak można spamiętać re historie , nie mylić ich i kojarzyć o czym ostatnio była mowa
Zastanawiałam się jak można spamiętać re historie , nie mylić ich i kojarzyć o czym ostatnio była mowa
Nie wiem. Może mają jakąś technikę ? Może nagrywa po kryjomu ?
A może oni umieją tak bajerować, że się wydaje, że pamiętają, a wcale nie pamiętają ?
Kwestia wyćwiczenia pamięci .
Ze mną jest tak że jak kogoś spotykam z kim byłem na terapii lub znam kogoś z mityngów od razu przypomina mi się jego historia .
No to ja bym raczej nie pamiętał historii osób z którymi chodziłem na terapię. No może jednej, dwóch coś sobie przypominam. Ale nie wszystkich
Tego nie robię specjalnie jakoś samo się zapamiętuje u mnie.
W ogóle to żadne obciążenie dla mnie przecież na co dzień to gdzieś tam sobie siedzi w pamięci i nie przeszkadza .
Oprócz tego że wiele historii się pamięta, psycholodzy przecież prowadzą dokumentacje poszczególnych terapii.
w grupowej terapii nie brałam nigdy udziału ale chodziłam kiedyś na ciekawe spotkania dla rodziców i pamiętam historie poszczególnych uczestniczek, pamiętam o czym opowiadały, gdyż po prostu było to interesujące i nieobojętne dla mnie.
Oprócz tego że wiele historii się pamięta, psycholodzy przecież prowadzą dokumentacje poszczególnych terapii.
Nawet mają taki obowiązek .
Piegus ładne to Twoje miejsce pracy- nowoczesne ,niedaleko mnie jest biblioteka publiczna to "50 lat za murzynami" do niedawna w porównaniu, a teraz w remoncie jest.
Adelo, jak byłam kilka razy u terapeutki, to mnie zadawała pytania i robiła w trakcie notatki. Np. jak opowiadałam, że znalazłam drugi telefon i poszłam po wyjaśnienia do męża, to pytała w stylu :w którym pokoju to było? gdzie pani wtedy stała? Na innym spotkaniu powiedziałam coś, że czuję się mało wydajna i nieogarnięta, a ona mnie zapytała "Jakie są na to dowody?" Do końca życia zapamiętam do pytanie, bo tak naprawdę wtedy żadnych dowodów na moje odczucia nie znalazłam. Była wtedy też na jakimś sympozjum i konsultowała mój przypadek z innymi terapeutami, bo zasugerowali jej u mnie coś na kształt PTSD. Ja akurat bardzo dramatycznie zniosłam rozstanie, miałam wiele problemów zdrowotnych, nawet mutyzm.
Adelo, jak byłam kilka razy u terapeutki, to mnie zadawała pytania i robiła w trakcie notatki. Np. jak opowiadałam, że znalazłam drugi telefon i poszłam po wyjaśnienia do męża, to pytała w stylu :w którym pokoju to było? gdzie pani wtedy stała? Na innym spotkaniu powiedziałam coś, że czuję się mało wydajna i nieogarnięta, a ona mnie zapytała "Jakie są na to dowody?" Do końca życia zapamiętam do pytanie, bo tak naprawdę wtedy żadnych dowodów na moje odczucia nie znalazłam. Była wtedy też na jakimś sympozjum i konsultowała mój przypadek z innymi terapeutami, bo zasugerowali jej u mnie coś na kształt PTSD. Ja akurat bardzo dramatycznie zniosłam rozstanie, miałam wiele problemów zdrowotnych, nawet mutyzm.
Bardzo, bardzo Ci współczuję.
Moja też robiła notatki przez dwa pierwsze spotkania. Wczoraj zdecydowanie więcej mówiła , dopytywała , i zaproponowała dodatkową sesję w lipcu.
Dziękuję, Misinx, na szczęscie z wszystkiego może człowiek wyjść.
Adelo, może na początku chciała dac Ci sie wygadać.
Na to wygląda , Symbi. Jestem nastawiona na "tak".
U mnie terapeuta (niedługo minie rok) dużo mówi, uśmiecha się, okazuje współczucie, zadaje dużo pytań, zgadza się z czymś lub nie zgadza i tak było od początku. O samym dzieciństwie rozmawialiśmy niewiele, skupiamy się przede wszystkim na tym, co się dzieje teraz. Może to zależy od człowieka, a może od rodzaju terapii. Jak w każdej relacji - musi trafić swój na swego.
Mój pamięta nawet to, co powiedziałam wiele miesięcy temu. Przypomina mi o tym, o czym ja już zapomniałam. Robi to zupełnie spontanicznie, nie zagląda do notatek. Ma dobrą pamięć i fajnie łączy fakty. Czasem mnie naprawdę zaskakuje, kiedy mówi: "To ciekawe, co pani mówi, bo jeszcze pół roku temu powiedziała pani, że...Czy zauważyła pani różnicę w swoim nastawieniu?" I tak jest na każdej sesji. Bardzo ciekawie pokazuje mi różnice pomiędzy moim myśleniem a rzeczywistością.
Po prostu mi się udało.
Z drugiej strony być może inaczej pracuje się z kimś, kto jedynie nie może sobie poradzić po rozstaniu z kimś, a inaczej przy zaburzeniach.
W każdym razie co do jednego jesteśmy zgodne: siedzę w niezgodzie na to co się stało. Chcę, żeby było jak dawniej, a jestem zmuszona żyć inaczej. Ogromny żal , pretensje, złośc i poczucie krzywdy. To mój grajdołek. Poczucie niesprawiedliwości i bycie ofiarą. Wykopanie na siłę z miejsca, gdzie chciałam być.
Wolne dni, jak najbardziej to nasilają. Już mi się zbiera na napieprzanie kijem od mopa.
hmm.. a moze by tak tą energię wyzwolić w jakiejś dodatkowej pracy: chociażby fizycznej, a kasę na masaż przeznaczyć?
w każdym razie jak tak Cię dobijają te weekendy, to znależć jakieś konkretne zajęcie wtedy?
U mnie terapeuta (niedługo minie rok) dużo mówi,
spryciarz że mu się udaje to
Syl napisał/a:U mnie terapeuta (niedługo minie rok) dużo mówi,
spryciarz że mu się udaje to
Spryciarz do kwadratu, bo i ja dużo mówię.
paslawek napisał/a:Syl napisał/a:U mnie terapeuta (niedługo minie rok) dużo mówi,
spryciarz że mu się udaje to
Spryciarz do kwadratu, bo i ja dużo mówię.
U mnie z początku było tak że odpowiadałem na pytania, sam mało mówiłem,ale jak się rozkręciłem i oswoiłem z psycholog to .....
Mój młodzieniec był dziś u fryzjera.
Ale wydoroślał
hmm.. a moze by tak tą energię wyzwolić w jakiejś dodatkowej pracy: chociażby fizycznej, a kasę na masaż przeznaczyć?
w każdym razie jak tak Cię dobijają te weekendy, to znależć jakieś konkretne zajęcie wtedy?
Nie jestem znowu takim pracusiem, Elu. Jest to jakiś pomysł, ale wolałabym coś przyjemniejszego, bo pracuję po 10 godzin od bladego świtu i zdecydowanie to mi wystarcza. I tak w łikendy jeżdżę do ojca - obiad, zakupy, ogarnięcie chałupki czasem...
Ja wiem jak bym chciała spędzać ten czas no ale tak się nie da. Pogodzić się z tym muszę.
Syl- mnie bardzie podoba się taki kudłaty. Ale rozumiem, higiena i gorąco..
Adelo, chyba nie wrócę już do takiej jego "kudłatości" jak wcześniej. Higiena i gorąco to jedna sprawa, też istotna, ale taki też bardziej mi się po prostu podoba. Zastanawiałam się jedynie nad uszkami, piękne są, ale następnym razem sprawdzę, jak do sportowej fryzury będą pasować długie włoski na nich. Reszta raczej pozostanie krótka, ale plusem jest to, że gdy mi się znudzi, to zawsze można zapuścić i zmieniać do woli. Fajnie jest mieć wybór.
Elu, on już tak od 5 miesiąca czuje się dorosły. Fizycznie już nie urośnie.
Mój młodzieniec był dziś u fryzjera.
Jaki bialutki czyściutki Elvisek
Elvisek, chociaż nie Elvisek. Tak będzie miał na drugie, chociaż tych drugich imion już ma pełno... Adelo, nie zaśmiecam niepotrzebnie. Daj sobie czas na normalne przeżycie żałoby. Nie bez powodu mówi się, że musi minąć rok, żeby było lepiej. Zbyt wiele od siebie wymagasz w krótkim czasie.
Psy i koty są tu mile widziane. Chomiki ... I. tak dalej..
Ja też bardzo lubię jak piszecie o swoich zwierzakach, dajecie ich zdjęcia. Syl twój młodzieniec jest słodki, a to jak o nim piszesz z czułością jeszcze bardziej .
Mam pytanie o ogonek. Czemu nie opitolony, jak reszta?
Podejrzewam że ten nieopitolony ogonek to po to żeby na Elvisa nikt nie zwracał na ulicy uwagi
taki ogonek niewidka
Strony Poprzednia 1 … 52 53 54 55 56 … 92 Następna
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Forum Kobiet » NASZA SPOŁECZNOŚĆ » Kiedy dojrzewaja panowie?
Mapa strony - Archiwum | Regulamin | Polityka Prywatności
© www.netkobiety.pl 2007-2024
