Kiedy dojrzewaja panowie? - Netkobiety.pl

U Ciebie sklepy pewnie czynne .
to zależy co masz do dyspozycji i w zasięgu i ile gąb do wykarmienia .

Biedna poduszka

Kotek przeżył, a poduszka chyba nie.

Furda poduszka

Mnie z trudnych uczuć właśnie złość wyrazić najłatwiej. Na ogół  jestem spokojna i tak mnie odbiera otoczenie, ale kawał ze mnie wybuchowej cholery.  Patelnia na łbie Pepka to nie jedyny mój wyczyn.

Dzisiejszy dzień spędziłam fantastycznie, bo udało mi się zaliczyć Arłamów, Solinę i Baligród.  Nie muszę chyba dodawać że przepiękna trasa.

albo koty albo poduszki
wybrać trzeba po której jest się stronie
ja wybieram koty .

A ja poduszki. Bo są bezbronne

O dziwo, ze spaniem lepiej,  chociaż dzisiejszej nocy też dosyć długo się wierciłam.

Ja darcie ryja niestety z domu wyniosłam. Musiałam popracować nad zmianą zachowań i nauczyć się reagować spokojniej.   Nauczyłam się owszem i uwierzyłam że jest to możliwe, ale czasami moja gwałtowność dochodzi do głosu.  A czasami jak z tą patelnią świadomie sobie na to pozwalam.  Akcja z patelnią zresztą w dużej mierze była symboliczna.  Złość zarządzana ma spory sens.

Ten głód słodyczowy brzmi jak głód alkoholowy Masakra...A ja to zawsze omijam listę deserów w knajpach

nie przesadzajmy

a ja myślę, ze taki worek bokserski powieszony u sufitu to byłoby niezłe rozwiązanie- tylko o dobrych butach takich jak bokserzy trzeba pamiętać.

Bębny i perkusja są świetnym narzędziem do uwalniania złości tyle że głośnym dość .

Niebezpieczna kobieta

gruszka to niestety nie to samo. Bo w taki worek to można kopać i żćwiczyć też mięśnie nóg no i worek nie odda zawodnikowi, a gruszka wyglada że ma taką opcje   no ale fakt refleks można poćwiczyć.

wiem że wór niestety ciężli jest, ale marzył mi się taki kiedyś.

Piegowata : Freudowska pomyłka Napisałaś że usiłowałaś mu wyperswadować "koniecznośc zakończenia relacji z Tobą"

dla mnie rzucanie kubkami to gra wstępna: w filmach po tym jest seks na stole kuchennym zwykle

ja sie nie chcę uspokoić, tylko zmęczyć.
ja z tych co uspokajaja się od głowy głównie.
piłke tenisowa polecam na leżenie na niej i wymachiwanie rekami jak ona jest między łopatkami.

z tą piłką to w sumie do Piegusa było,ale Ty też niebezpieczna kobieta przynajmniej dla Lucka

A ja sobie dziś znów ponapieprzam tylko dziecko wyjdzie z domu. Mięśnie karku odczuły wczorajszą furię.

Adela, rozbawiłaś mnie

Ja nie bardzo rozumiem o co chodzi z tym Freudem.
A gra wstępna z kubkami nie miała dalszego ciągu. To tylko taki petting był

proszę bardzo: konieczność zakończenia znajomości wyperswadować- to znaczy skłonić do jej kontynuowania.

Pasławek- no przecież że nie z myszy te koktaile robią- kot ma łeb na karku.

No i o to chodzi w życiu trzeba sie wypróżnić z tego gó**a. Ale pamiętaj też o tym przytuleniu siebie samej i powiedzeniu sobie dobrych słów, np: jesteś wspaniała Adelo, jesteś dla mnie ważna, będę cię chronić, może jeszcze nie umiem, ale to sie zmienia, tyle lat czekałaś aż cię docenię, polubię ja sama. Powiedz to co chcesz, ja tylko przykłady daję. Całuję miłego napier**lanka .

Piegusko, a może te problemy ze snem, oprócz z  jedzenia przed spaniem są powiązane z terapią? Czy masz natłok myśli?

Piegus jak ja Ci zazdroszczę tej Soliny. Oprócz tego że to piękne miejsce to mam osobiście sentyment. I ciepła woda tam jest.
Jsk czytałam o tym co proponował Snake to wyobraxiłam sobie jaką gębę bym miała posiniaczoną...
Ajko to przytulanie siebie i troska jak o kogoś bezbronnego - często o tym zapominam, choć na tetapii przerabiałam.
Dzięki za wsparcie.

To znaczy że wiesz o wewnętrznym dziecku o powrocie do domu .

możemy najpierw zaopiekować się zranionym dzieckiem wewnątrz nas. Każdego dnia możesz praktykować powracanie do swojego zranionego dziecka. Musisz przytulać je z czułością, tak jak starszy brat albo starsza siostra. Musisz do niego mówić. Możesz też napisać list do Małego dziecka wewnątrz siebie – dwie, trzy strony, które zapewnią, że wiesz o jego istnieniu i zrobisz wszystko, co w twojej mocy, aby uleczyć jego rany.

― Thích Nhất Hạnh, Anger
Jest jeszcze coś ,bo czasem wspominasz o tacie (będzie długie ,a ile się tego naszukałem)

„Bardzo wiele młodych osób deklaruje, że nienawidzą swoich ojców lub matek. Mówią mi czasem otwarcie: „Nie chcę mieć z nią/nim nic do czynienia”. Mają w sobie tyle złości na rodziców, że chcą całkowicie zerwać relacje z nimi. Nieraz istnieją ważkie powody do tego, by oddzielić się od rodziców fizycznie bądź emocjonalnie, zwłaszcza jeśli rodzice nadużywają swojej władzy. Lękamy się niekiedy, że przebywając w pobliżu rodziców nigdy nie wyzbędziemy się słabości i zawsze będziemy cierpieć.
Lecz nawet jeśli przestajemy spotykać się i rozmawiać z rodzicami, nie możemy oddzielić się od nich całkowicie. Z nich powstaliśmy. Jesteśmy naszym ojcem, jesteśmy naszą matką. To jest faktem, nawet jeśli w swoim mniemaniu ich nienawidzimy.
Jesteśmy kontynuacją naszych matek i ojców. Nie możemy wykorzenić ich z siebie. Złość na rodziców wcale tego nie zmienia. Złościmy się wyłącznie na siebie samych. Trzeba pojednać się z wewnętrznymi rodzicami, porozmawiać z nimi i poszukać sposobu na pokojową koegzystencję. Uświadomienie sobie tego ułatwia pojednanie. (…)
Gdy mówimy, że ciało i umysł są połączone, nie mamy na myśli tylko naszego indywidualnego ciała i umysłu. Żyją w nas wszyscy nasi krewni, a także nasi duchowi przodkowie. Obecności ojca i matki możemy dotknąć w każdej komórce naszego ciała. Są oni w nas prawdziwie obecni, podobnie jak dziadkowie i pradziadkowie. Jesteśmy ich kontynuacją. Możemy myśleć, że nasi przodkowie już nie istnieją, ale nawet naukowcy potwierdzają, że przodkowie są w nas obecni, w dziedzictwie genetycznym, które zawiera się w każdej komórce naszego ciała. To samo dotyczy naszych potomków. My będziemy obecni w każdej komórce ich ciał. I jesteśmy obecni w świadomości każdej osoby, z którą nawiązaliśmy kontakt.
Pomyśl o drzewie śliwy. W każdej śliwce tego drzewa tkwi pestka. Pestka zawiera całe drzewo i wszystkie jego poprzednie pokolenia – nieskończoną liczbę drzew śliwy. W pestce zawiera się inteligencja, wiedza o tym, jak stać się śliwą, jak wypuścić gałęzie, liście, kwiaty i owoce. Drzewo nie robi tego samo z siebie. Może to zrobić tylko dzięki doświadczeniu i adaptacji pokoleń swoich przodków. Tak samo jest z tobą. Posiadasz mądrość i inteligencję, które pozwalają ci osiągnąć pełnię człowieczeństwa, ponieważ odziedziczyłeś wieczną mądrość po swoich krewnych z poprzednich pokoleń
I po przodkach duchowych.
Twoi duchowi przodkowie są w tobie, ponieważ to kim jesteś z natury i z kim jesteś z kultury nie da się rozdzielić. Kultura przekształca twoją odziedziczoną naturę. Twoja duchowość i praktyka uważności, które towarzyszą ci w codziennym życiu obecne są w każdej komórce twojego ciała. Tak więc obecni są tam twoi duchowi przodkowie. Nie możesz zaprzeczyć ich obecności.
Niektórzy z nas mają wspaniałych rodziców, inni mają rodziców którzy wiele wycierpieli i stanowią źródło cierpień dla swoich partnerów i dzieci. Prawie każdy z nas ma krewnych, których podziwia i takich, w których dostrzega wiele wad i nie jest z nich dumny. Wszyscy oni są naszymi krewnymi. Mamy także duchowych przodków, którzy nam nie pomogli a może nawet nas skrzywdzili. Możemy się na nich złościć, ale to wciąż nasi przodkowie.
Trzeba powrócić do siebie i przytulić swoich krewnych i przodków duchowych. Nie możemy się ich pozbyć. Są naszą rzeczywistością i tkwią w nas, w ciele, umyśle i duchu. ”.
THICH NHAT HANH

może o jedna bitwę mniej ?

Rita ja też składam gratulacje! Cieszę się, że tak dobrze się dla Was wszystko ułożyło :-)

Pasławku, potrafisz rozwinąć tę myśl? Albo ktoś inny

pewnie tak z tym że nie najlepszy ze mnie "publicysta",ale to bardziej do pomedytowania jest ,nawet jeżeli takie myśli budzą sprzeciw ,niechęć ,niezrozumienie,poczekaj Aniu nie śpiesz się .
to się wiąże ściśle z tym

"Musimy wrócić do domu. Jeśli jesteśmy w stanie wojny z rodzicami, przyjaciółmi, społeczeństwem czy kościołem – to może dlatego, że wojna szaleje wewnątrz nas. Wojna wewnętrzna ułatwia inne wojny. Pięć Skupisk – formy, odczucia, postrzeżenia, twory umysłu i świadomość – obejmują wielkie terytorium. Każde z nas jest królem czy królową tego terytorium, składającego się z tych pięciu elementów. Nie jesteśmy jednak odpowiedzialnymi monarchami. Nie chcemy przeglądać naszego terytorium ani rządzić na nim; chcemy je porzucić. Toczy się na nim wiele wojen. Panuje tam bałagan, bo obawiamy się powrotu do naszego własnego królestwa.
Obawiamy się powrotu do domu, bo brakuje nam narzędzi i środków obrony siebie. Ale wyposażeni w uważność, możemy do domu powrócić bezpiecznie; nie zostaniemy wtedy opanowani bólem, smutkiem, przygnębieniem. Kiedy wrócimy do domu z uważnością, możemy powiedzieć do naszego zranionego wewnętrznego dziecka, używając tej mantry: „Kochanie, jestem tu dla ciebie. Obejmuję cię swoimi ramionami. Przykro mi, że zostawiłem cię samego na tak długo”. Mając za sobą trening, uważnie chodząc, uważnie oddychając, będziemy umieli wrócić do domu i objąć swój ból i smutek."

„Sutra o pełnej świadomości oddychania” Thich Nhat Hanh

Pasławku- jeżeli chodzi o mojego ojca, to właściwie nie czuję do niego nienawiści. Złość- jeszcze się pojawia, ale z biegiem czasu odczuwam po prostu wyrozumiałość. A to dlatego, że jest już stary i wymaga opieki. Nie ma sensu złościć się na kogoś takiego, wyciągać stare urazy. Ta reszta złości to fakt, ze on nie zrozumiał, że źle robił, że nie szanował mamy i doprowadził pośrednio do tego że umarła. Jemu taka myśl  nawet nie zaświta. To mnie drażni.
Traktuję go po prostu jak kogoś o kogo mam obowiązek dbać. Nie kocham go, ale muszę przyznać, że przyjemnie mi się robi gdy widzę, że jest w dobrym nastroju.
W sumie to mi go żal, bo jest bardzo samotny. Ale znam przyczynę- naprawdę trudno z nim wytrzymać. A on tego nie widzi. I zero refleksji, dlaczego do tego doszło.

Aniu a co myślisz o sobie? Co czujesz do siebie? W chwilach gorszych jak siebie traktujesz? Czy potrafisz sobie wybaczyć jakieś niewłaściwe (według ciebie) zachowanie?

Wiesz w tym wszystkim chodzi o to by skierować się do siebie. Jak zaczęłam w sobie widzieć osobę, której chcę nie wypominać, zaczęłam być dla siebie dobra, wyrozumiała. Jak poczułam, że chcę dać sobie wsparcie w złych chwilach, zgodę na pomyłki, zgodę na płacz, na gniew. Jak zaczęłam sama sobie opowiadać swoją historię i ją szczerze od serca słuchać i współczuć, wspierać siebie samą to zaszła we mnie jakaś zmiana, Ona się robiła latami ja się stawałam sobą. Wcześniej byłam (i dalej jestem) zlepkiem wszystkich ludzi spotkanych w życiu, ale ze mnie był tylko strach, gniew i ofiara. Gdy zauważyłam, że potrzebuję wsparcia, ale od siebie samej, świat się zaczął przeobrażać. Ja zaczęłam się tworzyć na nowo, ale już po mojemu. Dalej się boję, ale coraz rzadziej nienawidzę (nie tylko ludzi, ale też siebie), coraz rzadziej jestem ofiarą. Im więcej w sobie mam wybaczenia dla siebie, tym bardziej staję się wolna  i czesciej jestem w stanie dać te wolnośc wyboru innym, nie potrzebuję już nikogo obwiniac. Wypuszczam tych ludzi z mojej głowy Mam w sobie zgodę na ich wybory, szanuję je. Ale zaznaczam te procesy zachodziły latami i dalej zachodzą. To nie jest zawsze idealnie, czasem stare o sobie przypomina, ja daję się wciągnąć.

Rita mnie zawsze ciekawiło... To Ty jesteś na tym awatarze ?

Jest mi ciężko powiedzieć co do siebie czuję. Chyba wdzięczność, że udało mi się o siebie w miarę zadbać. Myślę, że jestem przyjazną i lubianą osobą. Upartą i cierpliwą.
Potrafię sobie wybaczyć jestem dla siebie wyrozumiała.
Często we mnie odzywała się ofiara oraz ratownik. Trudno mi powiedzieć na ile jeszcze. Nie nie nienawidzę siebie. Chyba tego nie czułam. Nie nienawidziłam ludzi poza moim ojcem choć czasem czułam też to do matki. Ludzi lubiłam / lubię i mnie interesowali.
Coś co mi się jeszcze odzywa czasami, to jakiś głos, że jestem głupia. Wiem czemu tak jest. Boję się, że niewiedza mnie skompromituje, mam w niektórych sytuacjach ogromny problem by przyznać się, że nie wiem czegoś co nawet nie wiem czy powinnam wiedzieć. Często czuję, że powinnam coś więcej osiągnąć.
Na płacz to zawsze dawałam sobie zgodę w domu nikt nie zwracal na to uwagi. Teraz nie płaczę, bo nie czuję potrzeby. Złość mogła się skończyć kolejną awanturą, poza tym dostawałam przekaz, że każdy bunt będzie stłumiony a mój ojciec zawsze będzie górą, więc lepiej czasem zagryźć zęby i uniknąć kolejnej wielogodzinnej awantury. Nie zawsze okazuję złość i nie zawsze ją od razu czuję, często świadomość tego dociera do mnie z opóźnieniem, po sytuacji.
Z tym obwinianiem siebie to uwalniałam się od tego od czasów liceum kiedy zauważyłam, że coś kurcze nie gra z tym, że ciągle się czułam winna. Chciałam napisać, że nie mam tego problemu z poczuciem winy, ale uświadomiłam sobie, że nieraz czułam się potem winna w pracy, że za wolno, że nie dość dobrze, że może jakiś błąd popełniłam (nawet jeśli nie było do mnie żadnych uwag). Plus obwiniam rodziców o to, że jednak spieprzyli nam trochę życie, że nie reagowali na problemy, potrzeby, nie myśleli o konsekwencjach. Mam do nich żal, że zrobili tyle dzieci, choć od początku było wiadomo, że nie ma warunków i zachowywali się jakbyśmy byli dla nich problemem. To jest chyba największy mój żal do nich.
Bywają takie sytuacje, że jest jakieś zdarzenie, który powoduje we mnie coraz więcej wspomnień, jakichś rozmyślań o przeszłości i trudno mi się z tego wyrwać zanim minie określony czas. Czuję też wtedy duże napięcia w całym ciele, przerażenie. Trochę dziwne skojarzenie, ale jakby ktoś mnie zdzielił patelnią w głowę, albo czasem jakbym spadała spiranie w dół studni. Takie coś mi się przytrafiało głównie po rozmowach z osobami z rodziny.
Mam trudność z podejmowaniem wyzwań, perfekcjonizmem, sytuacjach, kiedy na mnie skupia się uwaga.

Bum,bum
co tam u Was ?