Kiedy dojrzewaja panowie? - Netkobiety.pl

A Piegus zamilkł...
Ja najwyżej mogę polewać wodą. Nawet z ostatniego zdamia w dyskusji rezygnuję.

Piegus Dzień Matki świętował
Przyszła Ulubiona Sąsiadka, a że to wariatki kawał, to wesoło było. Potem jeszcze dołączył syn aktualnej (Ulubiona jest nią już tylko z nazwy ) sąsiadki, który, jak się okazało, właśnie w tym niezwykłym dniu obchodził 30-e urodziny. No i nieco trunkowo się zrobiło. Niemal imprezka przed chałupą.

A synuś składając mi życzenia, nie omieszkał zadowcipkować: "I niech ci ziemia lekką będzie!"

Nie chowam urazy do Eli, ani do Paslawka, choć troszkę musiałam ostudzić emocje po dyskusjach z nimi. Zdaję sobie sprawę, że niepozbawiona jestem czułych punktów, bo i w realu zdarza mi się to odczuwać.
No, ale nie będę udawać, że wszystko cacy, gdy coś mnie ubodzie do żywego.

Co do terapii, odbyłam już kilka spotkań, są to interesujące sprawy. Oczywiście bez wątku Pepka się nie obeszło, ale nie był głównym powodem, dla którego postarałam się o terapię. Czuję, że od wielu lat ciągną się za mną nierozwiązane problemy, że podobnie jak Rossanka, jakoś nie potrafię zaistnieć w związku, mam problem ze zdrowym funkcjonowaniem w tym obszarze. A przekonałam się - abstrahując od problemów alkoholowych - ile radości może dać taka bliska, udana relacja.
Nie chcę sama sobie stać na przeszkodzie, choć po wielekroć powtarzałam i powtórzę, że życie singla mi niestraszne.
Decyzja o terapii dojrzewała we mnie długo, a Wy trochę mi w jej zrealizowaniu pomogliście.

Z mówieniem tego co się czuje na forum to wiele osób nie ma problemu, ale nie ma to nic wspólnego z przyjacielską relacją. Część osób po prostu czuje się dużo swobodniej za osłoną forumowej anonimowości. Do przyjacielskiej relacji potrzeba dużo więcej, niż szczerości za awaterem

W tym akurat wypadku relację przyjacielską rozumiem jako skrót myślowy oznaczający właśnie pewną otwartość - i w sumie to jest pozytywne.

P.S. Ten wątek Rh gdzieś mi kiedyś migał, ale to nie moje klimaty. Ja nie nadążam za tego rodzaju poczuciem humoru

Forum nie służy stricte do leczenia Tu chodzi o poradę, wsparcie, nawiązanie nowych znajomości. Trochę tak jak w grupowej terapii, gdzie też uczestnicy omawiają swoje problemy, ale wcale nie są "terapeutami". I w ten sposób to forum spełnia swoje zadanie. Wiele osób tu wsparcie dostało. Mnie samemu trudno jest ocenić na ile to, co napisano w moich sprawach na tym forum mi pomogło, ale pewnie coś tam dało. Ha, przecież nawet poznałem na tym forum kogoś z kim myślałem, że uda się stworzyć coś nowego. Nie wyszło, ale jednak mimo wszystko samo doświadczenie jest wartością dodaną Na jesieni byłem emocjonalnie mocno rozchwiany i to się też przełożyło na pewne problemy z bytnością na tym forum Teraz jest ok, ale też miewam tak, że nie chce mi się pisać, że nie mam nic do powiedzenia. Pewne tematy omijam szerokim łukiem, żeby nie dać się wciagnąć w "gównoburze".

No, mnie kilka razy forum zainspirowało i szerzej ukazało różne sprawy.
Niebezpieczeństwem w moim przypadku jest zatracanie się w gadulstwie. Zwyczajnie pisanie mnie wciąga, zabierając czas.
Tych kilka ostatnich scysji to był kubeł zimnej wody na moją głowę. Przyłapałam się po raz pierwszy na przenoszeniu emocji z forum w realne życie (byłam autentycznie rozbita) i stwierdziłam, że tak być nie może.

Tak, masz rację, Misinx. Często też forum jest dostępne od ręki, podczas gdy do przyjaciółki nie pojadę w nocy smarkać jej w rękaw.
Są też pozytywne aspekty pisania w necie - ja na przykład ostatnio kupiłam bardzo fajny podkład do makijażu zainspirowana opiniami na forum. I czasem dowiaduję się o nowinkach technicznych.

Skoro Symbi kupiła fajny podkład, to może mi podpowiecie w innej kwestii.
Kurrrde, spać nie mogę po nocach od pewnego czasu. Wieczorem zasypiam normalnie, a potem wybudzam się koło drugiej w nocy - i koniec spania. Wiercę się z boku na bok, czasem wstaję, by nie leżeć bez sensu. Za to nad ranem ścina mnie z nóg, pozwalam sobie na drzemkę i gdy pora wstawać do pracy, to jest czarna rozpacz.
Nigdy w życiu nie miałam problemów z bezsennością, zaczęło się chyba w Iwoniczu.
Wczoraj odstawiłam numer wszechczasów, bo zdesperowana zażyłam o pierwszej w nocy tabletkę nasenną (od koleżanki dostałam na próbę). Usnęłam jak ta lala i nie słyszałam budzika, nie wiedziałam o bożym świecie, a oczęta błękitne otworzyłam kilka minut po dziewiątej, kiedy powinnam już być w pracy. Poprosiłam o urlop
Dzisiaj też noc była zarwana, tabletki nie brałam obawiając się ponownego zaspania. Zresztą wolę się obejść bez chemicznych wspomagaczy.

Piegowata, ja brałam melatoninę LekAM 5 mg i jednocześnie  coś na uspokojenie ziołowego z szyszek chmielu bodajże, czy też kozłka lekarskiego. Pilnuję też żeby nie mieć nerwów przed zaśnięciem, nie siedzieć za bardzo na telefonie (czytanie Internetów), generalnie się wyciszyć. Też wybudzam się często w nocy, ale staram się nie sięgać po telefon, tylko leżę i czekam, aż sen wróci. Od psychiatry poprosiłam na wszelki wypadek tabletki nasenne, ale w ciągu ponad miesiąca po emocjonalnych akcjach wzięłam w sumie 3 tabletki.
EDIT: Przede wszystkim usunęłam z życia problem, który owo niespanie powodował.

Możecie sibie pisać do woli, nie mam z tym problemu.
Ciekawa ta dyskusja . Dla uzupełnienia wizerunku zerkn€łam na temat Eli o mężu. W tej historii widać, że Eli zależało na naprawie małżeństwa. Także jeśli jest chłód to na pewno nie tylko. Nawet byłam zaskoczona bo myślałam że Ela twardo pójdzie sama do przrodu. Co prawda ten wątek koñczy się tym że są razem. Potem chyba jakieś panny na bokach były i nastąpił rozpad?
Ale ja nie o tym. Ela jest silna babka i umie się bronić czego trichę jej zazdroszczę. Ja to taka miętka jestem a jak mam komuś wyłożyć " kawę na ławę"(niezbyt przyjemnemną albo krttyczną) to tak długo się waham aż jest po ptokach. Chyba że jestem pod ścianą.
Piegus może spróbuj przed snem zwykłe ziołowe tabsy i melisę?

Co do roli forum - kilka razy pisałam o wspierającej jego roli. Ustawia też nieco do pionu. Na przykład dziś od rana mam dzieñ płaczliwy po wczorajszych rozkminach o przyszłości. Już łzy pociekły, już brzuch boli. A jak tu weszłam to siup- oderwałam się nieco od tych myśli.

Na g ????? Ja to tylko znam tą na f

A propos platform to dzisiaj czytałem, że naszą-klasę wyłączają już całkowicie. Było minęło Może ktoś jeszcze z tego korzystał. A pamiętam jak był szał.

Aaaaa... już chyba zajarzyłem

.

Tak Adela było.
Ale to nie temat o mnie tylko dotyczył terapii.
A ona niestety polega na urealnieniu  obrazu siebie i to czasem bywa nieprzyjemne bo następuje chwilowe rozchwianie.
W każdym razie nie jest to wadą terapii.
Czasami dotyczy to siebie w związkach A czasami jeszcze głębiej: siebie ogólnie w relacjach.
Po prostu wczoraj rano  chciałam Ci przekazać  że to nie jest kwestia tylko przyzwyczajenia się do nowej osoby której opowiadasz życie na nowo.
Przede wszystkim opowiadasz je sobie i sama sobie na pewne rzeczy odpowiesz prawdopodobnie.
Tak samo jak zaczniesz rozpoznawać co powoduje u Ciebie zjazd emocjonalny i tym niejako "zarzadzac"

Rozumiem że chodzi o to powtarzanie niby tego samego ale również obserwacji czy nastąpił pprogres. IUrealnienie mojego spojrzenia na związek i na osobę ex przrobiłyśmy dośc skutecznie. To znaczy potrafię już spojrzeć " nieco z boku". I teraz jak będę mówić historia będzie pełniejsza o te moje wnioski.
Jest we mnie sterta pretensji i żalu w związku z tym mam problem z zamknięciem tematu. Zrozumienie motywów i wwiwisekcja drugiej strony może by mi pomogło, ale tego nie dostanę.
A tak to czasem czuję się jak ten pies wyrzucony z auta. To jest takie denne. Tego chcę się pozbyć.

To była  "prowokacja" ,żeby Ciebie wciągnąć w dyskusje bardziej

I o to chodzi

Traktowanie problemów ze śmiertelną powagą to nie jest dobry sposób na jakiekolwiek problemy ,ani własne ,ani cudze.
Ta śmiertelna powaga niestety wzmacnia ważność i znaczenie .

Doświadczyłam takiego stanu, że wyszłam z domu jak stałam, szłam po lesie i pomyślałam o sobie, że jestem jak pusta, plastikowa butelka nabita do góry dnem na patyk: nic się we mnie już nie zatrzyma, wszystko wypłynie.
Na szczęście intensywność i odczucie prawdziwości tej myśl minęło.
Za Szymborską o chwili "jesteś, a więc musisz minąć".

Piegus - ścierkę zawsze można wyprać i będzie z powrotem czysta.

Ciekawe porównanie z tym psem.. pies oczywiście jechał tam gdzie chciał jego Pan ?
A myślał że tam gdzie on chce?

Mam nadzieję  Adela  że masz więcej dystansu do takich porównań  niż Misinx czy Piegowata.
Chciałam Ci pokazać to, że czujesz się źle i jak pies bo uważasz że straciłaś  coś naprawdę  wspaniałego.
Nie chodzi o to, by Twoją  przeszłość pozbawiać  wartości ale żeby to wszystko urealnić. Może są jakieś powody by wysiadki z tego samochodu nie uznawać za takie nieszczęście.  A inwestowanie własnych pozytywnych emocji  w kogoś kto zawiódł niekoniecznie jest stratą. Bo po swojej stronie też coś zyskujemy, przez fakt że byłaś w tej relacji fajną partnerką, wartościową  kobietą.

A co do tego co napisałaś o mojej sile:)
Bierze się stąd że nie staram się być lubiana przez wszystkich. Nie zawsze warto.
Mogę polecić takie podejście bo wbrew pozorom zyskuje się fajnych ludzi wokół, a nie traci. Sprawdzone!

Zapewniam, że do tej akurat uwagi zachowam dystans, wiem że to takie "Elowe", ale to doskonała ilustracja.

Oj, źle bym się czuła z poczuciem że mówię do ściany

Reprymendę dostałam za tę wczorajszą nieobecność w pracy. Cóż, należała się,  a i tak była bardzo delikatna.
Martwię się, co będzie dalej.  Mam chęć rzucić to wszystko w diabły ale przecież tak nie można.

Ale co rzucić konkretnie?

Tez przydałaby mi się zmiana pracy. Ostatnio myślałam o zostaniu konduktorką

Piegusie- na rower. Albo wypróbuj rolki... bo wiesz...

Tak też zrobię,  wyskoczę na rower

Też się zgadzam że relacja damsko męska jest zerojedynkowa w zaufaniu albo coś z nią  nie tak.
Nie da się być  przy kimś i ciągle to podejrzewać. Gdybym teraz dała komuś  jakiś  okrojony pakiet miłości czy zaufania to uznałabym że to krzywdę za nie jego grzechy.

Więc  już przestań  sobie wyrzucać..zawsze coś można zrobić inaczej, ale prawda jest taka że jak 2 osoby chcą  być razem to nie rozwala się to tak łatwo.
Po przemyśleniach : dla mnie teraz najważniejsze cechy mężczyzny to otwartość  i refleksyjnosc  oraz brak egocentryzmu.
Czyli dojrzałość  z Twojego tytułu, Adela.
Kiedy dojrzewają  Panowie.?
Chyba nie ma jednoznacznej odpowiedzi na ten temat a już na pewno nie koreluje wprost z wiekiem.
Zbytnich? A czego wymagałaś?
A może stawiałaś za małe?
Niektórzy żeby poczuć  zaangażowanie kobiety muszą czuć  smycz.
Jak przypadkowo otrzymałam smsa exa do jakiejś Pani to wierzyć mi się nie chciało jakim jest podnózkiem.. bo ja to zawsze stawiałam na piedestale a tu sie okazalo ze ciężkiej ręki potrzebuje by czuć  że jest kochany.
Więc ludzie czasami są że sobą  długo, ale kompletnie niedobrani.

Adela parsknęłam śmiechem genialne

masz Adela na rowera

Wiesz Adela jakby tak pomyśleć logicznie to on czuł się stary i nudny.  Dlatego był potrzebny ktoś nowy, kto go nie znał, przy kim mógłby udawać kogoś innego niż przeciętnego starzejącego się faceta .

Polecam muzyczną chmurę SC do pobrania na komórę, mozna z niej fajnie na wycieczkach podcasty słuchać. Jak się nie domyślicie to wysle wam na skrzynki.

Tak Paslawku miło się go słucha. Działa kojąco na umysł.

Z  tą metodą/metodami, technikami  odpuszczania to ja się czasem też pewnie i  powtarzam ale to nie ważne jest warto się nad nią pochylić, poznałem ją nawet nie z YT tylko od znajomych buddystów z którymi sympatyzuje,a których poznałem przez AA ,a z tym odpuszczaniem wiąże się pewna anegdota o rzucaniu kamieniem lub kłodą ,
to akurat był jeden z moich pierwszych postów na forum,pisany do młodej dziewczyny zostawionej przez chłopaka,
było z tego dźwigania kamienia i rzucania nim sporo śmiechu w sumie,nie wiem czy dziewczyna wykorzystała tę metodą w życiu ,w każdym bądź razie od tamtej pory wiele w jej życiu się zmieniło ,wyszła za mąż i urodziła dziecko jest szczęśliwą kobietą żoną mamą ,także nigdy nic nie wiadomo a skąd wiem ? ,Ha wiem to na pewno, ale nie powiem