Kiedy dojrzewaja panowie? - Netkobiety.pl

Eeeehhh... Ty, znowu drażnisz "robaki". No ludzie, chodzą, siedzą. Ja też byłem na spacerze. Ludzie w większości już rozluźnieni pandemicznie . Pewnie zobaczyłaś pary i Cię rozkleiło ?

Ja wyję tylko do księżyca. Czasami

Zgadza się. Rozwaliło mnie bo w takie dni braliśmy rowery i dalej w plener...
No to co mam sobie żałować. Nadal to przecież lubię..

P.s. ramię jednak trochę boli.

Misinx, uwielbiam Twoje poczucie humoru! Napotykam twoje wypowiedzi w innych działach i bardzo często odnajduję je jako świetne superpuenty.

Syl. zwłaszcza na drugim zdjęciu psiuńcio wygląda rozkosznie i figlarnie. Symbi, cudna wiosna u Ciebie.
Ja za dużo sobie teraz nabrałam na głowę, żeby myśleć o psie (wydatki, wiadomo), ale chodzi mi to po głowie, oj, chodzi. Jakieś maleństwo bym chciała, bo mniej jest kłopotliwe niż wielkie psisko.

Adelo, mnie w takim trudnym czasie spadła z nieba Ulubiona Sąsiadka. I ja, i ona byłyśmy rozwódkami, ona trochę dłużej. Okazało się, że mamy ze sobą sporo wspólnego. Bardzo mi ta znajomość pomogła przetrwać i pozbierać się.
A wiesz, jak się zaczęło? Właśnie dołowałam się w domu i miałam do wyboru, czy dołować się dalej, czy ruszyć tyłek do miasta, gdzie na rynku odbywały się jakieś imprezy. Stwierdziłam, że w domu ludzie umierają i wyszłam. A tam spotkałam panią, z którą na klatce schodowej wymieniałyśmy zdawkowe "Dzień dobry". Zaczęłyśmy rozmawiać, potem poszłyśmy na piwo i lody, a na odchodne ona obiecała zaprosić mnie na węgierskie wino do siebie i słowa dotrzymała. Zaczęłyśmy się coraz częściej spotykać, wychodzić razem, nazbierało nam się trochę zwariowanych wspomnień, do których się uśmiecham.
Mądrej rady udzieliła mi kiedyś znajoma, starsza pani: "kazała" mi wychodzić z domu choćby i samej, choćby i z niechęcią. Widzę dziś, jak dobra to była rada. Raz, drugi czy piąty wraca się z dołem, ale nigdy nie wiadomo, kiedy spotka nas coś ciekawego, co pozwoli odwrócić uwagę od własnego cierpienia. A i na lody czy piwo nauczyłam się chodzić sama

Ten akurat aspekt singielstwa uwielbiam.

Oj to mi się często zdarza, dlatego wolę na spacery miejsca mało uczęszczane, bo jak widzę pary, rodziny z dziećmi, nawet nastolatki zaxreke chodzące, to często chce mu się płakać. Z resztą od dawna rąk mam. Pamiętam jak miałam 21 lat płakać mi się chciało, że koleżanki, kuzynki w związkach, a ja sama. Panicznie się wtedy bałam scenariusza, że zostanę sama I nie ułożę sobie życia z facetem. Ale z drugiej strony myślałam, że nie możliwe, że jednak w przyszłości czeka na mnie mąż i dwójka dzieci, jakoś to się samo stanie, choć pewnie nie predko, bo powodzenia nigdy nie mialam. Po 40 wyobraźnia podsuwała mi starsza kobietę, z mężem, dziećmi nastolatkami, wiodącą życie jak miliony Polaków.
Tylko bałam się, by zbyt późno nie zostać matką. Pamiętam, wtedy, w wieku 20 lat chciała się "wyrobic" z dziećmi przed 30ką , bo potem uważałam, że kobieta jest za stara.
Stara panna być nue chciałam, u mnie w rodzinie talię osoby były wysmiewane jako dziwaczki, albo o tak paskudnym charakterze, że żaden facet ich nie chciał. Ogólnie były pogardzane. Być może miało to jakiś wpływ na moją osobowość czy raczej podejście do tych rzeczy.

To ja wieczorem zajmowałam się sportem i nawet nie myślałam o związkach. Wcześniej byłam na spacerze.
A wieczorem oglądałam Władcy Pierscieni( ale nie cale) I rozmyślałam nad błędami życiowymi.
Dwóch Panów na osiedlu powiedziało, że jestem zgrabna i mam ładną figurę, podziękowałam.

Ja nie lubie małych dzieci.
( tak chce swoje ale obcych nie lubię. To się zdarza, mam wiele koleżanek, które nie cierpiały małych dzieci, do dziś nie lubią, ale swoje mają, odchowaly i w ogień by za nimi wskoczyly) .

Ja kocham wszystkie dzieci. Własne są wyjątkowe, ale zawsze powtarzam, że dzieci mam cały powiat

Symbi, zazdroszczę lasu. Ja muszę wyjechać z miasta, żeby z nim poobcować.
Za to w Iwoniczu "nalasowałam się" za wszystkie czasy. Na pożegnanie podeszła nam do samej jezdni sarenka. Pokazała się w całej okazałości.

Sąsiadka to nie partner i życie razem;)
Sąsiadek i sąsiadów to mam całe osiedle, nie ma dnia, bym z kimś nie rozmawiała:D

Oczywiście, wiem, że to nie to samo, co partner. Ale nie odczuwam samotności nie będąc sparowaną, dopóki mam do kogo usta otworzyć. I jestem przekonana, że nigdy mi takich osób nie zabraknie.
Ale oczywiście z przyjemnością zwiążę się z kimś, kto mi się bardzo spodoba.

Nieraz się zastanawiałam nad moimi relacjami z ludźmi.
Lubię mieć przyjaciół, choć niewiele, może dwie osoby tak nazywam. Zdarzają mi się jednak, i to często, nawet bardzo często, takie spotkania, które choć przelotne, wcale nie są płytkie.
Miałam na przykład mądrą i serdeczną współlokatorkę w sanatoryjnym pokoju. Pewnie się już nie spotkamy, ale odbyłam z nią niejedną wartościową rozmowę. Jakoś mam poczucie, że mi takich spotkań w życiu nie zabraknie.

Chyba nie będę wchodzić w te rozważania, bo się zagalopuję.
Może to kwestia oczekiwań po prostu. Mnie moje życie zadowala, choć nieraz powtarzałam, że jak się nadarzy sposobność sięgnięcia po więcej, to nie powiem nie.
Moja Ulubiona Sąsiadka wyszła za mąż, a naszej przyjaźni to jakoś nie zaszkodziło, spotykam się z obojgiem, spotykamy się też we dwie.

A wiesz, Ross, że i ja odczuwałam przykrość na widok ludzi w parach, związkach, paczkach przyjaciół, gdy byłam tuż po dwudziestce? Potem było durne małżeństwo, chyba z desperacji.
Dopiero po tym wszystkim pojęłam, że albo będę nieszczęśliwa, albo wezmę się za siebie. I to cho-ler-nie procentuje, mam dużą satysfakcję ze zmian, jakich dokonałam w swoim myśleniu.
Postawa Pollyanny wydaje się naiwna, nieżyciowa, ale według mnie ta niby błaha, infantylna książeczka jest wyrazem dużej życiowej mądrości.

Ross, popełniłam ten więlki błąd jako mężatka i też zaniedbałam pozamałżeńskie znajomości, a nawet bliską przyjaźń (choć oczywiście nie urwałam zupełnie kontaktu).
Z Pepkiem już dbałam o równowagę i nieraz go "zostawiałam" na rzecz koleżanek. Bardzo mile wspominam, jak wyszedł mi naprzeciw, gdy wracałam z takiego spotkania.
Faktem jest, że matce małych dzieci niełatwo wyrwać się z domu, ale jak się chce, to przyjaźń jak najbardziej da się podtrzymać. Ja z najlepszą psiapsiółą teraz przyjaźnię się głównie przez telefon, bo nie mieszkamy w tej samej miejscowości, dojazd jest kiepski, a ją choroba niemal uwięziła w domu.

A ja bym się jednak od czasu do czasu narzuciła. Może one też by tego chciały, a głupio im na przykład?

Mają mój telefon.
O dziwo, czasem, raz na ruski rok dzwonia, jak czegoś potrzebują. Jakoś im wtedy nie glupio:D

Aleś Ty upierdliwy

Jak zmusi do kontaktu kogoś, kto nie chce kontaktu?

I ja też... do kupy nędznej!

Nie zmuszać. Proponować.

Nie mam czasu-slysze.
Ewentualnie "zdzwonimy sie" I telefon milczy.

Źle się wyraziłam. Znajomi i przyjaciele to jedno a strata bratniej duszy co innego. Tak mam ns myśli ex.

Kupiłam w Iwoniczu "Łakocie dla duszy" na prezent dla bliskiej osoby. Łakocie to malutkie karteczki z sentencjami. Uwielbiam aforyzmy.
Na jednej widniał cytat, z Szymborskiej bodajże, że nie był w pełni człowiekiem, kto nie poznał smaku własnych łez.
Kurczę, Adelo, nie jesteś z kamienia. Bardzo Ci ciężko, ale będzie kiedyś lżej. Po prostu przejdziesz przez to.
"Nie boj się bać, gdy chcesz to płacz, idź szukać wiatru w polu. Pocaluj noc..."
Wymądrzam się, sorry.

Przyjaciele to nie to samo, ale z nimi trochę łatwiej.

Ross, jeśli ktoś nie ma czasu, to trudno. Spróbuję innym razem. A jeśli wiecznie tego czasu nie ma - cóż... Może faktycznie lepiej poszukać kogoś innego.
Mnie jakaś durna trema nie daje się przełamać i umówić z pewną znajomą, która sama to kiedyś proponowała. Muszę się w końcu przełamać, bo to bardzo ciekawa osoba.

Trenuj mięśnie aby zimą moc śmigać na lodzie

Umiesz jeździć na rolkach?

Ale jeździsz? Jaki masz model?

Ja to bym chciał umieć jeździć na rolkach, ale mój "bezwstyd" nie pozwala mi się nauczyć

Widocznie serce jak się zrasta, jest takie wymagające.
Misinx- nie rozumiem, jak to " bezwstyd"?

No nieprecyzyjnie się wyraziłem. Po prostu jak sobie pomyślę o nauce jazdy na rolkach, to pojawia się myśl "Wstydu nie masz ?"

Każdy ma jakieś wymówki w różnych kwestiach

Ba, wiadomo.
A Adele trzyma nadal 10 lat to szmat czasu, trudno, by przeszło od razu.
Adela-na wszystko Ci to nie pomoze, ale sport dobrze robi, chociaż na chwilę.

Bo zabawniej jest się obrażać i droczyć z innymi na forum  zamiast wziąć się za siebie z szacunkiem powagą .

Wczoraj dzwoniłam do przychodni czy coś się nie zwolniło w kwestii terapii. I proszę - dziś na 14. Dobrze, że nie zapisałam się gdzieś wcześniej z opcją " za rok, może półtora""
Mam nadzieję, że będzie to ktoś, z kim  złapię " przelot", bo tak to skierowanie zmarnowało.