Co zrobić, by mieć więcej znajomych, przyjaciół? - Netkobiety.pl

A z tym ogniskowaniem to sprawdziłem... nie straż ale leśniczy i do 100 m od granicy lasu nie można palić ogniska w miejscu do tego niewyznaczonym. Jak las prywatny to musi być zgoda właściciela dodatkowo, jak państwowy to też nie tak prosto bo zwykle zależy od stopnia zagrożenia pożarem, więc lepiej namierzyć leśniczego i to widać nie jest proste...

PS. uwielbiam ogniska... od małego niby 'na przymus' jeździłem z rodzicami na grzyby i na ognisko a teraz tak doceniam... i zwykle można pojechac na ognisko przy zimniejszej czy nawet w deszczową pogodę, wiecie? mam tipa - jadę na stację benzynową czy jakiś market i kupuję szczapy lub specjalne 'niby-drewno' do kominków... Drogie to skubane ale pali się super i w 'niepogodę' (piszę w cudzysłowie, bo pogoda jest zawsze czasami tylko nie za dobra)

Vicky, bo Wy jakoś ostro, laski, tłumaczycie... Ja bym się zaczął nad sobą zastanawiać po takim tłumaczeniu. (wiem, wiem..., nie tłumaczyć mi)
Perełka, prosta bo oczywista jednak... I każdy jednak tutaj chce dobrze dla Ciebie, wiesz? Nie broń się tak, one mocno mają rację - tylko obniżą Ci też niepotrzebnie wartościowanie osobiste - o to mi chodzi. Wygląda, że myślisz, więc przyznaj im trochę racji i pomyśl, że te laski radzą Ci po swojemu z wizją, że na koniec nie zrobią Ci krzywdy. I że w ogóle odpowiadają bo wygląda na to, że piszą dłuższe wypowiedzi a to też podyktowane pewnego rodzaju zaangażowaniem... Zapytaj ich, niech wytłumaczą może w mniej bezpośredni sposób bo próbują się Panie do Ciebie dobić

Jest taka książka "Bóg Nigdy nie mruga"
Rh72 pewnie powie, że to zbiór truizmów ale mało kto jest takim hurra - optymistą co on
Ja jestem pesymistką. Uważam, że już nic mnie w życiu nie czeka:D No i co Wy na to

Jest taka książka "Bóg Nigdy nie mruga"
Rh72 pewnie powie, że to zbiór truizmów ale mało kto jest takim hurra - optymistą co on
Ja jestem pesymistką. Uważam, że już nic mnie w życiu nie czeka:D No i co Wy na to

Nie możesz wiedzieć, co Cię w życiu czeka. Nikt z nas tego nie wie.

Perełka80 napisał/a:

Nie możesz wiedzieć, co Cię w życiu czeka. Nikt z nas tego nie wie.

Patrz, Perełka... Hahahaha I Tobie przyszło rady dawać i to z sensem

Han_Na napisał/a:

rh72 napisał/a:

Patrz, Perełka... Hahahaha I Tobie przyszło rady dawać i to z sensem

Zadziałało:D To ja jeszcze ponarzekam - jestem gruba, brzydka, nikt mnie nie kocha i nikt mnie nie chce

Ale ja uwielbiam dawać rady. I czesto daje je innym.
Tylko gdy sama potrzebuję rady, wtedy nikogo przy mnie nie ma...
Może dlatego tak ciężko nam się porozumieć, bo ja nie dzielę świata na "negatywny" i "pozytywny" tylko na prawdę i fałsz.

Perełka80 napisał/a:

(...) Wiele razy spotkałam się z pojęciem "zmiany sposobu myślenia" w literaturze i wśród ludzi ( myślę,że to w ostatnim czasie modny slogan), jednak nikt nigdzie nie pokusił się o wyjaśnienie tego pojęcia. Być może naukowcy tego jeszcze nie dopracowali... Nigdzie nie znalazłam zadnej procedury ani sposobu wpływania samemu na to, co się w danej sytuacji myśli. Chodzi mi o to,że np kolarz przygotowujący się do wyścigu ternując, postępuje w ramach określonej procedury - wykonuje różne czynności by osiagnąć zamierzony cel. Czy istnieje coś takiego - zbiór czynności, które należy wykonać, by osiągnąć zamierzony cel - taki sposób myślenia, jaki by mnie odpowiadał, a nie taki, jaki mam naturalnie?

Zmiana sposobu myślenia nie jest żadnym sloganem dla kogoś, kto zdecydował się na pracę nad sobą, frazesem zaś określają je osoby, którym odpowiada istniejący stan rzeczy, a ich działania są pozorowane - wszak podjęte decyzje poznajemy po zachowaniu osoby, nie po słowach przez nią wypowiadanych.
We wczorajszym poście (nr 21) zaproponowałam kilka kroków. Pominęłaś je czy uznałaś, że 'nie da się'/'żadnych pozytywnych efektów nie będzie'? Zresztą, wszystko jedno - skutek jest ten sam.
Na to, jakie myśli 'przychodzą' nam do głowy nie mamy (podobno) wpływu, ale na to co z nimi i pod ich wpływem robimy - już tak. Można pozwolić myślom odpłynąć, można je rozwijać i na ich podstawie pisać w swej wyobraźni scenariusze. Można widzieć szklankę do połowy pełną, można do połowy pustą. Wszystko to zależy od nas, bo - chcąc nie chcąc - to my decydujemy i my jesteśmy za to odpowiedzialni, nawet wtedy, gdy udajemy, że tak nie jest.
Owszem, przyglądanie się swojej ciemnej stronie nie jest ani proste, ani przyjemne, przynosi jednak dobre efekty (co prawda tylko tym, którzy są zdeterminowani, by rozwiązać problem, nie tylko zlikwidować objawy).

rh72 napisał/a:

Vicky, bo Wy jakoś ostro, laski, tłumaczycie... Ja bym się zaczął nad sobą zastanawiać po takim tłumaczeniu. (wiem, wiem..., nie tłumaczyć mi)
Perełka, prosta bo oczywista jednak... I każdy jednak tutaj chce dobrze dla Ciebie, wiesz? Nie broń się tak, one mocno mają rację - tylko obniżą Ci też niepotrzebnie wartościowanie osobiste - o to mi chodzi. Wygląda, że myślisz, więc przyznaj im trochę racji i pomyśl, że te laski radzą Ci po swojemu z wizją, że na koniec nie zrobią Ci krzywdy. I że w ogóle odpowiadają bo wygląda na to, że piszą dłuższe wypowiedzi a to też podyktowane pewnego rodzaju zaangażowaniem... Zapytaj ich, niech wytłumaczą może w mniej bezpośredni sposób bo próbują się Panie do Ciebie dobić

ale zrozumiałam z tego tyle,że powinnam cieszyć sie również z tego, co mnie tak naprawdę nie cieszy. .

Wielokropek napisał/a:

Perełka80 napisał/a:

(...) Wiele razy spotkałam się z pojęciem "zmiany sposobu myślenia" w literaturze i wśród ludzi ( myślę,że to w ostatnim czasie modny slogan), jednak nikt nigdzie nie pokusił się o wyjaśnienie tego pojęcia. Być może naukowcy tego jeszcze nie dopracowali... Nigdzie nie znalazłam zadnej procedury ani sposobu wpływania samemu na to, co się w danej sytuacji myśli. Chodzi mi o to,że np kolarz przygotowujący się do wyścigu ternując, postępuje w ramach określonej procedury - wykonuje różne czynności by osiagnąć zamierzony cel. Czy istnieje coś takiego - zbiór czynności, które należy wykonać, by osiągnąć zamierzony cel - taki sposób myślenia, jaki by mnie odpowiadał, a nie taki, jaki mam naturalnie?

Zmiana sposobu myślenia nie jest żadnym sloganem dla kogoś, kto zdecydował się na pracę nad sobą, frazesem zaś określają je osoby, którym odpowiada istniejący stan rzeczy, a ich działania są pozorowane - wszak podjęte decyzje poznajemy po zachowaniu osoby, nie po słowach przez nią wypowiadanych.
We wczorajszym poście (nr 21) zaproponowałam kilka kroków. Pominęłaś je czy uznałaś, że 'nie da się'/'żadnych pozytywnych efektów nie będzie'? Zresztą, wszystko jedno - skutek jest ten sam.
Na to, jakie myśli 'przychodzą' nam do głowy nie mamy (podobno) wpływu, ale na to co z nimi i pod ich wpływem robimy - już tak. Można pozwolić myślom odpłynąć, można je rozwijać i na ich podstawie pisać w swej wyobraźni scenariusze. Można widzieć szklankę do połowy pełną, można do połowy pustą. Wszystko to zależy od nas, bo - chcąc nie chcąc - to my decydujemy i my jesteśmy za to odpowiedzialni, nawet wtedy, gdy udajemy, że tak nie jest.
Owszem, przyglądanie się swojej ciemnej stronie nie jest ani proste, ani przyjemne, przynosi jednak dobre efekty (co prawda tylko tym, którzy są zdeterminowani, by rozwiązać problem, nie tylko zlikwidować objawy).

Szklanka nie może być do połowy pełna ani do połowy pusta tylko pełna lub pusta. Tak jak nie można być do połowy w ciąży, tylko się jest w ciązy albo się nie jest :-)
Bardzo ciekawi mnie temat selekcji myśli, jednak wciąż jest to dla mnie niezmiernie trudne - zastanawianie się ciągle, którym myślom pozwolić odpłynąć, a które mają zostać... W tym na prawdę jest się łatwo pogubić...

Perełka80 napisał/a:

Wielokropek napisał/a:

Zmiana sposobu myślenia nie jest żadnym sloganem dla kogoś, kto zdecydował się na pracę nad sobą, frazesem zaś określają je osoby, którym odpowiada istniejący stan rzeczy, a ich działania są pozorowane - wszak podjęte decyzje poznajemy po zachowaniu osoby, nie po słowach przez nią wypowiadanych.
We wczorajszym poście (nr 21) zaproponowałam kilka kroków. Pominęłaś je czy uznałaś, że 'nie da się'/'żadnych pozytywnych efektów nie będzie'? Zresztą, wszystko jedno - skutek jest ten sam.
Na to, jakie myśli 'przychodzą' nam do głowy nie mamy (podobno) wpływu, ale na to co z nimi i pod ich wpływem robimy - już tak. Można pozwolić myślom odpłynąć, można je rozwijać i na ich podstawie pisać w swej wyobraźni scenariusze. Można widzieć szklankę do połowy pełną, można do połowy pustą. Wszystko to zależy od nas, bo - chcąc nie chcąc - to my decydujemy i my jesteśmy za to odpowiedzialni, nawet wtedy, gdy udajemy, że tak nie jest.
Owszem, przyglądanie się swojej ciemnej stronie nie jest ani proste, ani przyjemne, przynosi jednak dobre efekty (co prawda tylko tym, którzy są zdeterminowani, by rozwiązać problem, nie tylko zlikwidować objawy).

Szklanka nie może być do połowy pełna ani do połowy pusta tylko pełna lub pusta. Tak jak nie można być do połowy w ciąży, tylko się jest w ciązy albo się nie jest :-)
Bardzo ciekawi mnie temat selekcji myśli, jednak wciąż jest to dla mnie niezmiernie trudne - zastanawianie się ciągle, którym myślom pozwolić odpłynąć, a które mają zostać... W tym na prawdę jest się łatwo pogubić...

odrzucac negatywne, zachowywac pozytywne.... proste jak but...nie mozna zagubic sie w bucie

vicky85 napisał/a:

Perełka80 napisał/a:

Szklanka nie może być do połowy pełna ani do połowy pusta tylko pełna lub pusta. Tak jak nie można być do połowy w ciąży, tylko się jest w ciązy albo się nie jest :-)
Bardzo ciekawi mnie temat selekcji myśli, jednak wciąż jest to dla mnie niezmiernie trudne - zastanawianie się ciągle, którym myślom pozwolić odpłynąć, a które mają zostać... W tym na prawdę jest się łatwo pogubić...

odrzucac negatywne, zachowywac pozytywne.... proste jak but...nie mozna zagubic sie w bucie

A no można. Zwłaszcza dla osoby która ocenia świat w kategoriach: fakt/kłąmstwo, a nie pozytywne/negatywne. To co jest pozytywne czy negatywne to jest subiektywna ocena i dla każdej osoby może ona oznaczać co innego ( jak widać w naszej dyskusji). A fakt zawsze będzie faktem.

vicky85 napisał/a:

ku%wa poddaje sie

Dziękuję wam jeszcze raz za cierpliwość i szczerą rozmowę.
Wiem,że jestem "wynalazkiem" i nie powinnam dłużej zadręczać ludzi swoją osobą.
Tu na forum przez chwilę poczułam się dobrze, bo miałam to, czego chciałam - popularność ( 130 odpowiedzi w 24h i pon 1000 wyświetlen tematu w tym samym czasie), dużą liczbę znajomych i... wreszcie miałam z kim pogadac i wymienić poglądy.
Niemniej jednak wiem i czuję,że obcowanie ze mną nie należy do rzeczy przyjemnych, więc pora chyba uciekać z forum...
Nie wiem dlaczego tak jest - widocznie takie przeznaczenie i takie geny... Może kiedyś się dowiem, jak to zmienić... może na starość... :-)
Dziękuję Wam wszystkim jeszcze raz za zaangażowanie i próbę pomocy za wszelką cenę.
Jesteście wspaniali
Nie będę Was dłużej zadręczać
Dziękuję

Perelka... Wyglada na to ze mi sie szefowa marketingu zainteresowala... Szczególnie tym 8.08 ale MUSI być charytatywna akcja to wymagane... Odezwij się na priva chociaz będzie śmiech jak cos wyjdzie bez Ciebie...

Piegowata'76 napisał/a:

Perełka80 napisał/a:

Dziękuję wam jeszcze raz za cierpliwość i szczerą rozmowę.
Wiem,że jestem "wynalazkiem" i nie powinnam dłużej zadręczać ludzi swoją osobą.
Tu na forum przez chwilę poczułam się dobrze, bo miałam to, czego chciałam - popularność ( 130 odpowiedzi w 24h i pon 1000 wyświetlen tematu w tym samym czasie), dużą liczbę znajomych i... wreszcie miałam z kim pogadac i wymienić poglądy.
Niemniej jednak wiem i czuję,że obcowanie ze mną nie należy do rzeczy przyjemnych, więc pora chyba uciekać z forum...
Nie wiem dlaczego tak jest - widocznie takie przeznaczenie i takie geny... Może kiedyś się dowiem, jak to zmienić... może na starość... :-)
Dziękuję Wam wszystkim jeszcze raz za zaangażowanie i próbę pomocy za wszelką cenę.
Jesteście wspaniali
Nie będę Was dłużej zadręczać
Dziękuję

Poczytaj jeszcze raz swój post. Słowo po słowie. W nim znajdziesz odpowiedź, dlaczego jesteś samotna. Nie piszę tego złośliwie.

Ten post jest dowodem na to, że już wiem dlaczego jestem sama

"bo miałam to, czego chciałam - popularność ( 130 odpowiedzi w 24h i pon 1000 wyświetlen tematu w tym samym czasie), dużą liczbę znajomych"

No nie wierze!!! To pisze 30kilku letnia kobieta???!masakra!

A cała prawda jest taka,że jak miałam firmy, nowe auto, domek na jeziorem i kasę - to miałam masę przyjaciół, wszyscy mnie wszędzie zapraszali, a mój telefon ciągle dzwonił....

Głównie kolarstwo i kolarstwo górskie. Ale mam także inne, jak np kolekcjonerstwo i antyki czy konie

Perełka80 napisał/a:

A cała prawda jest taka,że jak miałam firmy, nowe auto, domek na jeziorem i kasę - to miałam masę przyjaciół, wszyscy mnie wszędzie zapraszali, a mój telefon ciągle dzwonił.... I wcale im nie pezszkadzała moja głupota i niedorozwój. A jak auto się zestarzało, firmy zbankrutowały a ja zaczęłam pracować w ochronie - to znajomi poznikali, a ci, którzy pozostali - zmienili do mnie stosunek

Co ty z tą głupotą i niedorozwojem. Naprawdę masz takie mniemanie o sobie??? O_o

Świetny pomysł. Jestem w paru takich grupach na fb, ale faktycznie udzielam sie tam słabo lub wcale... Może czas to zmienić :-)

Perełka80 napisał/a:

vicky85 napisał/a:

odrzucac negatywne, zachowywac pozytywne.... proste jak but...nie mozna zagubic sie w bucie

A no można. Zwłaszcza dla osoby która ocenia świat w kategoriach: fakt/kłąmstwo, a nie pozytywne/negatywne. To co jest pozytywne czy negatywne to jest subiektywna ocena i dla każdej osoby może ona oznaczać co innego ( jak widać w naszej dyskusji). A fakt zawsze będzie faktem.

Ty nie masz przypadkiem Aspergera? Ludzie z Aspergerem rozpatrują świat w takich właśnie kategoriach.

Han_Na napisał/a:

Perełka80 napisał/a:

A no można. Zwłaszcza dla osoby która ocenia świat w kategoriach: fakt/kłąmstwo, a nie pozytywne/negatywne. To co jest pozytywne czy negatywne to jest subiektywna ocena i dla każdej osoby może ona oznaczać co innego ( jak widać w naszej dyskusji). A fakt zawsze będzie faktem.

Ty nie masz przypadkiem Aspergera? Ludzie z Aspergerem rozpatrują świat w takich właśnie kategoriach.

Też pomyślałam o zespole Aspergera, albo czymś zbliżonym...
Na pewno jednak widzę też inny problem u Ciebie, Perełko. Masz zaniżone poczucie własnej wartości. Czyli inaczej mówiąc, wygląda na to, że nie do końca sama siebie lubisz i akceptujesz.
A ludzie omijają takie osoby. Ciągną do takich, które są pewne siebie, które znają swoją wartość. To znaczy, znają swoje zalety i wady, i cieszą się z tych zalet, eksponują je, natomiast wady po prostu akceptują. Co nie znaczy, że nie mogą niektórych wad starać się zmienić, bo zawsze warto się rozwijać, jednak nawet w przypadku jakby sie im to nie udało, to i tak będą siebie akceptować - w przeciwieństwie do ludzi z zaniżoną samooceną, nie akceptujących siebie, jeśli nie są perfekcyjni.
Trzeba siebie samego lubić, żeby ktoś inny mógł nas też polubić. Niby banał - ale jakże prawdziwe...
U Ciebie nie widzę takiej prawdziwej akceptacji siebie. Takiej świadomości, że Ty też masz coś do zaoferowania innym ludziom. Stawiasz się jakby od razu na niższej pozycji (nawet tu, na forum). Mówiąc o sobie źle (i nie ważne jak ktoś inny o Tobie myśli, Ty sama powinnaś myśleć o sobie pozytywnie!). I jako ta, która musi dopiero się czymś wykazać - a to sławą, a to pieniędzmi - żeby w ogóle ktoś chciał mieć z nią do czynienia. Tak jakby ludzie dla samej Ciebie nie mogli się z Tobą spotkać...
Tak właśnie myślisz o sobie Ty sama. I to by pasowało zmienić. Może z pomocą psychologa...? Lub poszukać jakichś książek-poradników w temacie? (Albo jedno i drugie najlepiej )
Bo uwierz mi, ale takie nastawienie ludzie szybko wyczuwają i myślą (może podświadomie nawet) coś w rodzaju "ona sama o sobie ma słabe mniemanie... to pewnie jest coś na rzeczy.... Tak, wierzę jej, bo czemu by nie wierzyć? Jak pokazuje się jako jakas gorsza, to coś musi być z nią rzeczywiście nie tak". Bo wiadomo, w dzisiejszych czasach każdy raczej się stara siebie pokazywać w jak najlepszym świetle, więc jeśli trafia się osoba, która "przeprasza, że żyje", próbuje wkupić się w łaski itp, no ogółem startuje jakby z pozycji kogoś gorszego, to ludzie takiej osobie też wierzą w to, co pokazuje.
Tak że jeśli będziesz sama myślała o sobie źle, to ludzie na ogół też nie będą temu zaprzeczali. Niektórzy wręcz utwierdzać Cię w tym będą, żeby swoje własne kompleksy "leczyć". Jednak nawet jakby zaprzeczali, to Ty i tak już "wiesz lepiej", i nawet nie przyjmiesz do siebie tego, że ktoś może o Tobie myśleć coś dobrego. Więc kolejnym razem już nie zaprzeczą, dostosują się do Ciebie, albo odsuną...
Tak że nie czekaj na to, ze to otoczenie ma pierwsze zmienić mniemanie na Twoj temat. Tutaj trzeba zacząć od siebie.
Co wymaga wytrwałości i swoistego treningu.
Pytałaś też gdzieś wcześniej jak to dokładnie się robi, żeby zmienić swoje myślenie. Wiesz, są całe ksiązki na temat jak zmienić myślenie i podnieść swoje poczucie własnej wartości. Jak znajdziesz dobrą, to nawet ćwiczenia tam są podane, krok po kroku, jak właśnie chciałaś Na przykład: stań przed lustrem i patrząc sobie w oczy powtarzaj: "Ja <<Twoje imię>> w pełni akceptuję i kocham siebie taką, jaka jestem". No i tak powtarzasz po parę razy na dzien, aż wbije się to trochę w (pod)świadomość To akurat takie najprostsze, co może być. Jest oczywiście więcej ćwiczeń, czy innych porad. Większość jednak nie tyle polega na tym, żeby cokolwiek robić, tylko na przemyśleniu sobie dokładnie problemu, skąd się wziął, co powoduje w naszym życiu i przede wszystkim zastanowieniu się, czy to, co o sobie myślimy, jest do końca zgodne z prawdą (okazuje się, że na ogół tak nie jest). Również trzeba poznać siebie, zastanowić się "jakie mam wady/ jakie mam zalety". Nie mogę tu jednak opisywac Tobie treści kilku książek, zresztą tego typu rzeczy czytywałam wiele lat temu, więc dokładnie już nie pamiętam wszystkiego...  W każdym razie jest od groma takich pozycji w księgarniach internetowych. Jakbyś była zainteresowana, to na pewno znajdziesz coś dla siebie.
Jesli jednak masz tego Aspergera, czy coś zbliżonego, to na pewno samo to nie wystarczy. Bo jak mówiłam, żeby siebie na prawdę zaakceptować, to musisz też siebie sama dobrze poznać, zrozumieć. Jakie masz wady, a jakie zalety, a co jeszcze jest częścią choroby (o ile taką masz, rozważam ewentualność, więc nie obraź się ) i jak możesz być odbierana przez "zdrowych" ludzi. Co możesz zrobić, żeby być odbieraną bardziej pozytywnie, a nie jak do tej pory. Tu myślę, że jest to jednak na tyle powazny problem, że musiałabyś to już robić u psychologa, który ma wiedzę na temat takich zaburzeń. Żeby Cię pokierował trochę.  I pomógł Ci trochę zmienić swoje myślenie, poznać siebie, zrozumieć to i owo, itp. Choć nie licz na to, że psycholog zrobi coś za Ciebie, tak czy siak pracę taką trzeba wykonać samemu... No ale pokierować Cię powinien. A przede wszystkim jeśli masz jakieś zaburzenia, to tylko psycholog może Ci je zdiagnozować (lepiej sama sie nie bierz za diagnozę, z wujkiem Google jako lekarzem )
Ogółem jestem zdania, że sama organizacja spotkań z ludźmi, bez zmiany swojego nastawienia (nastawienia przede wszystkim do siebie samej, które jednak pociąga za sobą też jak Ty postrzegasz innych, a oni Ciebie - więc zauważ, że walcząc z tym problemem od razu walczysz i z tym, że ludzie Ciebie źle odbierają) to rozwiązywanie problemu tylko po wierzchu. Jakby na wrzód nakleić plasterek... Plasterek w końcu odpadnie, a "wrzód" będzie bolał jeszcze mocniej...

Książek o takiej tematyce kilka już czytałam, ale trudno znaleźć wartościowe pozycje. Większość takich książek w księgarniach to książki amerykańskie, nie bardzo dostosowane do polskiej rzeczywistości.
.

vicky85 napisał/a:

Perełka80 napisał/a:

Książek o takiej tematyce kilka już czytałam, ale trudno znaleźć wartościowe pozycje. Większość takich książek w księgarniach to książki amerykańskie, nie bardzo dostosowane do polskiej rzeczywistości.
.

no tak przeciez ksiazki psychologiczne dziela sie na "studium psychologiczne przecietnego Amerykanina" oraz "studium psychologiczne przecietnego Polaka":D:D:D a takze "Jak nabrac dystansu do zycia gdy mieszka sie w stanach" oraz "jak nabrac dystansu do zycia mieszkajac w polsce" AAAAUAAAA moj mozg

Takie prawdy jaki "każdy sam jest odpowiedzialny za swoje szczęście mają zastosowanie tylko w USA. Natomiast w Polsce najważniejsze jest "co ludzie powiedzą"
Serio kobieto, ręce opadają. Niby chcesz tej pomocy ale na każdy pomysł Twoja odpowiedź to "nie da się". Nie "nie da się" tylko "nie chce, jest mi dobrze tak jak jest, lubię się użalać nad sobą"
Straciłas pracę - ok nie Ty jedna. Nie było przypadkiem tak, że Ci Twoi znajomi wspierali Cię jak mogli ale Ty się zapętliłaś w tym narzekaniu i oni odpuścili?
A jeśli rzeczywiście trzymała ich przy Tobie tylko kasa no to świadczy źle o nich, ale o Tobie niestety trochę też, bo to znaczy że nie miałaś nic do zaoferowania