Co zrobić, by mieć więcej znajomych, przyjaciół? - Netkobiety.pl

Zachodniopomorskie, Szczecin.
Dodam,że nie posiadam zadnych zabezpieczeń w postaci nieruchomości,papierów wartościowych, lokat,środków na kontach bankowych, gwarancji bankowych czy żyrantów :-)  ( bo czesto o to pytają )

Perełka80 napisał/a:

Zachodniopomorskie, Szczecin.
Dodam,że nie posiadam zadnych zabezpieczeń w postaci nieruchomości,papierów wartościowych, lokat,środków na kontach bankowych, gwarancji bankowych czy żyrantów :-)  ( bo czesto o to pytają )

Nie będzie Jeśli poczytasz nasz wątek tzn. gołąbków Wilka i Han_ny oraz mój to ci odpowiem i zrozumiesz - jajka wystarczą! Ale nie obiecuj sobie sponsora, moja firma niby bogata ale musi wiedzieć po co pchać się do Szczecina... Pogadamy... Jak się dowiem... Obiecuję, że jutro zadziałam ile mogę, potem we wtorek mogę nic bo spotkania ale od środy znowu ruszę... jutro coś skrobnę, OK? Życie byłoby fajne jakby nam wyszło
Ale nie wiem czy sam przyjadę... bo na 100% będą tak Wolf, Han_na i Sony - będą chcieli swoją gwiazdę poznać , hahahaha I strach mi juz w oczy spojrzeć, bo narozrabiałem, namotałem i podjudziłem Ale działamy!
Wolf, dołaczysz się? Też możesz mieć ciut mozliwości w zbieraniu funduszy? Jeszcze trzeba Sony poprosić, Han_na może coś wśród studentów i sportowców... I będzię mi robiła usta-usta kiedy będę miał zawały wiele zawałów

widzisz, jednego serdecznego znajomego juz znalazlas:)

widzisz, jednego serdecznego znajomego juz znalazlas:)

Jak już jest mowa o dobroczynności to ja się pogrzeję w blasku (samo)chwały rh72 
Wysylajac sms o tresci Maria pod nr 72052 pomaga sie mamie mojej koleżanki chorej na Stwardnienie Zanikowe Boczne
Polecam

rh72 napisał/a:

vicky85 napisał/a:

widzisz, jednego serdecznego znajomego juz znalazlas:)

Vicky... Ty mnie ciut znasz i to dziwne, że nie ratujesz kobiety od znajomości ze mną

To, ze znam imie twe nie znaczy, ze nawet ciut cie znam:p Ciut kogos poznac to wypic z nim przynajmniej raz kilkanascie glebszych i doprowadzic do wylewu jego szczerosci,p

Han_na ... ale grubo pojechalas, dziewczyno - to lubie. Tez czesto probuje kims potrzasnac w ten wlasnie sposob. Ale mysle ze w przypadku Perelki to nie zadziala - my nie mamy cierpliwosci do niej, ale dobrze, ze rh72 ma i jesli chce jej pomoc - to super, niech sie dogaduja, powodzenia! A my nie przeszkadzajmy, swoje zdanie juz wyrazilismy;p

niestety zaprawde naprawde nie moge pomoc ani wysylajac smsa (nie mam polskiego numeru) ani tez w organizacji tego rowerowego czegos tam:)]

Tak szczerze nie widze zwiazku miedzy organizowaniem takiego przedsiewziecia z problemem autorki. Zycze wam z calego serca aby wam sie udalo ustawic te impreze, ale nie sadze ze przysporzy jej to "znajomych". Wszystko musi zaczac sie w jej wlasnej glowie, bez zmiany nastawienia i myslenia, niewiele sie zmieni.

ALe nie sluchajcie mnie - nie chce podcinac wam skrzydel, organizujcie, dzialajcie - jesli macie ku temu mozliwosci, checi i czas - fajna inicjatywa. Powodzenia. I idz spac zebys jutro trzezwo myslal:) dobranoc wam

Dodam,że chciałabym mieć za ten pomysł jeśli nie zyski ( bo tych raczej mieć nie bedę) to choćby sławę, która przysporzy mi więcej znajomych :-)

Wy sobie omawiajcie kwestię zawiązującej się inicjatywy, a ja się jednak skupię na głównym problemie Autorki, bo przecież brak znajomych ma swoje wyraźne podłoże.

Perełka80 napisał/a:

Dodam,że chciałabym mieć za ten pomysł jeśli nie zyski ( bo tych raczej mieć nie bedę) to choćby sławę, która przysporzy mi więcej znajomych :-)

Pomijając kwestię, że mowa była o charytatywnej inicjatywie, a mimo to przemycasz informację, której celem jest zasygnalizowanie, że jednak myślisz o finansowych zyskach (nieważne czy są realne, czy nie, chodzi o sam fakt), to przecież znajomych (tych dobrych, nie interesownych), a tym bardziej tytułowych przyjaciół, zdobywa się swoim charakterem i postawą, czyli tym, jakim jest się człowiekiem, a nie sławą.

Zastanawia mnie także fakt, że przerastało Cię zorganizowanie zwykłego ogniska, a mimo to porywasz się na tak spore przedsięwzięcie? Przyznam, że kupy mi się to nie trzyma.

Perełka80 napisał/a:

(...) A co do faktu,że przyjaciół zdobywa się swoim charakterem i postawą, czyli tym, jakim się jest człowiekiem - tu jedynie utwierdziłam się w świadomości że z moim charakterem nie mam na co liczyc, skoro tak liczne grono forumowiczów "nie ma do mnie cierpliwości", a sama Redaktor Naczelna Forum również bardzo nisko mnie ocenia... W końcu Redaktor tak dużego forum to zawsze jakiś autorytet, więc warto liczyć się z jej zdaniem. Więc sami widzicie... (...)

I spokojnie można osiąść na laurach, tyle tylko że laurów brak. Można jednak, ale nie jest to obowiązkowe, podjąć się pracy nad zmianą swego sposobu myślenia i o sobie, i o innych ludziach (wcześniej dogrzebując się do przyczyn). Moim zdaniem, choć praca związana jest ze sporym wysiłkiem, warto.

(...) Liczyłam może nieśmiało na jakieś proste tricki jak być bardziej atrakcyjną i bardziej zauważalną w towarzystwie, jak zdobyć przychylnośc ludzi, by chcieli się ze mną przyjaźnić, spotykać, jeździc na rowerze itd. (...)

Rzecz w tym, że triki są albo nieskuteczne, albo dają krótkotrwały efekt, a później płacz i zgrzytanie zębów.

Pomyśl (jeśli opisany przez Ciebie problem jest prawdziwym), dlaczego w swym życiu kierujesz się drugim zdaniem z mej sygnatury.

dziewczyno, jestes kolejnym przykladem,wręcz książkowym, osoby z wyuczona bezradnoscis
znajdujesz setki problemow na jedno rozwiązanie

zamiast meczyc ludzi na forum proponuje terapie ze specjalista

Han_Na napisał/a:

Dobra polecę przykładem. Pada deszcz. Zamiast myśleć 'o nie pada deszcz,  jest beznadziejnie' pomysl 'pada deszcz. Super. Kwiatki będą lepiej rosły'
Rozumiesz o co chodzi?

Spacery w deszczu są fajne

P.S. Han_na, a kalosze jakie teraz modne! Już od dawna marzę, żeby sobie kupić.

Na wspólne gapienie się na wystawy czy spacery po parku zapraszałam koleżanki w liceum. Obawiam się,że dla ludzi w moim wieku takie spotkania nie będą zbyt atrakcyjne. Te koleżanki już dorosły i nie są już takimi rozrywkami zainteresowane.

Piegowata'76 napisał/a:

Ja myślę, że na deszczu byłoby bardzo romantycznie i niebanalnie.
Nieraz żałowałam, że mój mąż nie dawał się namówić na deszczowe spacery.
Chciałabym jak w tej piosence... :

https://www.youtube.com/watch?v=P7RJdH7ErWE

Pewnie, że kobieta by chciała.... A kto robi za daszek? Wiem, wiem... rosa na trawie... ale z parasolem?

PS. piosenki nie posłucham teraz - jednak w biurze jestem...

Piegowata'76 napisał/a:

Perełka80 napisał/a:

To nie ja znajduję problemy tylko otoczenie mi je stwarza. Z miłą chęcią rozpaliłabym ognisko przed swoim blokiem i zaprosiłabym na nie ludzi z okolicy, ale pewnie otoczenie zaczęłoby mi stwarzac problemy... Z miłą chęcią rozpaliłabym je również na pobliskiej polance za miastem - ale po tym pewnie też byłyby problemy. Z miłą chęcią zrobiłabym grilla we własnym ogródku i zaprosiłabym przyjaciół, ale problemem jest to,że domu z takim ogródkiem nie posiadam... Problemem jest również wysokość ceny zakupu tego domu. Gdyby takie domy kosztowały 1000 zł to tego problemu bym nie miała...

Jezusicku!
To zaproś ludzi na spacer po parku albo na wspólne opalanie się nad rzeką, na piknik... na gromadne szlifowanie bruków i gapienie się na wystawy...
Ale wymyślasz problemy!

P.S. Potraktowałaś sugestię o ognisku w sposób dosłowny. Udajesz niekumatą?

Na wspólne gapienie się na wystawy czy spacery po parku zapraszałam koleżanki w liceum. Obawiam się,że dla ludzi w moim wieku takie spotkania nie będą zbyt atrakcyjne. Te koleżanki już dorosły i nie są już takimi rozrywkami zainteresowane.

Han_Na napisał/a:

A mnie się marzy coś takiego
https://www.youtube.com/watch?v=zxae5RYneyg
Ech... Fajnie by było

Nie dotrwałem... do końca... To jednak kompilacja dla kobiet

(...) Wiele razy spotkałam się z pojęciem "zmiany sposobu myślenia" w literaturze i wśród ludzi ( myślę,że to w ostatnim czasie modny slogan), jednak nikt nigdzie nie pokusił się o wyjaśnienie tego pojęcia. Być może naukowcy tego jeszcze nie dopracowali... Nigdzie nie znalazłam zadnej procedury ani sposobu wpływania samemu na to, co się w danej sytuacji myśli. Chodzi mi o to,że np kolarz przygotowujący się do wyścigu ternując, postępuje w ramach określonej procedury - wykonuje różne czynności by osiagnąć zamierzony cel. Czy istnieje coś takiego - zbiór czynności, które należy wykonać, by osiągnąć zamierzony cel - taki sposób myślenia, jaki by mnie odpowiadał, a nie taki, jaki mam naturalnie?

Perełka80 napisał/a:

(...) Wiele razy spotkałam się z pojęciem "zmiany sposobu myślenia" w literaturze i wśród ludzi ( myślę,że to w ostatnim czasie modny slogan), jednak nikt nigdzie nie pokusił się o wyjaśnienie tego pojęcia. Być może naukowcy tego jeszcze nie dopracowali... Nigdzie nie znalazłam zadnej procedury ani sposobu wpływania samemu na to, co się w danej sytuacji myśli. Chodzi mi o to,że np kolarz przygotowujący się do wyścigu ternując, postępuje w ramach określonej procedury - wykonuje różne czynności by osiagnąć zamierzony cel. Czy istnieje coś takiego - zbiór czynności, które należy wykonać, by osiągnąć zamierzony cel - taki sposób myślenia, jaki by mnie odpowiadał, a nie taki, jaki mam naturalnie?

Zmiana sposobu myślenia nie jest żadnym sloganem dla kogoś, kto zdecydował się na pracę nad sobą, frazesem zaś określają je osoby, którym odpowiada istniejący stan rzeczy, a ich działania są pozorowane - wszak podjęte decyzje poznajemy po zachowaniu osoby, nie po słowach przez nią wypowiadanych.
We wczorajszym poście (nr 21) zaproponowałam kilka kroków. Pominęłaś je czy uznałaś, że 'nie da się'/'żadnych pozytywnych efektów nie będzie'? Zresztą, wszystko jedno - skutek jest ten sam.
Na to, jakie myśli 'przychodzą' nam do głowy nie mamy (podobno) wpływu, ale na to co z nimi i pod ich wpływem robimy - już tak. Można pozwolić myślom odpłynąć, można je rozwijać i na ich podstawie pisać w swej wyobraźni scenariusze. Można widzieć szklankę do połowy pełną, można do połowy pustą. Wszystko to zależy od nas, bo - chcąc nie chcąc - to my decydujemy i my jesteśmy za to odpowiedzialni, nawet wtedy, gdy udajemy, że tak nie jest.
Owszem, przyglądanie się swojej ciemnej stronie nie jest ani proste, ani przyjemne, przynosi jednak dobre efekty (co prawda tylko tym, którzy są zdeterminowani, by rozwiązać problem, nie tylko zlikwidować objawy).

"Jeśli jedna osoba powie Ci, żeś osioł to się nie przejmuj. Jeśli druga powie Ci, żeś osioł to się zastanów. Jeśli powie Ci to trzecia, to idź do sklepu i kup sobie uzdę"

rh72 napisał/a:

Han_Na napisał/a:

"Jeśli jedna osoba powie Ci, żeś osioł to się nie przejmuj. Jeśli druga powie Ci, żeś osioł to się zastanów. Jeśli powie Ci to trzecia, to idź do sklepu i kup sobie uzdę"

Bez odnoszenia się do meritum tematu to powyżej to dowód społeczny się nazywa i nie jest dowodem

To coś jak z mojej wątpliwej jakość urodą. Niby ładna, a amatora brak
Dobra, wygrałeś. Cofam to

Han_Na napisał/a:

rh72 napisał/a:

Bez odnoszenia się do meritum tematu to powyżej to dowód społeczny się nazywa i nie jest dowodem

To coś jak z mojej wątpliwej jakość urodą. Niby ładna, a amatora brak
Dobra, wygrałeś. Cofam to

No nieeeee... Jak ładna, to musi być 'zepsuta' Gonisz tych facetów od siebie   I się z facetem zgadza...? Kobieto! Ale amator już jest... tyle, że.... amator

Wielokropek napisał/a:

Perełka80 napisał/a:

(...) Wiele razy spotkałam się z pojęciem "zmiany sposobu myślenia" w literaturze i wśród ludzi ( myślę,że to w ostatnim czasie modny slogan), jednak nikt nigdzie nie pokusił się o wyjaśnienie tego pojęcia. Być może naukowcy tego jeszcze nie dopracowali... Nigdzie nie znalazłam zadnej procedury ani sposobu wpływania samemu na to, co się w danej sytuacji myśli. Chodzi mi o to,że np kolarz przygotowujący się do wyścigu ternując, postępuje w ramach określonej procedury - wykonuje różne czynności by osiagnąć zamierzony cel. Czy istnieje coś takiego - zbiór czynności, które należy wykonać, by osiągnąć zamierzony cel - taki sposób myślenia, jaki by mnie odpowiadał, a nie taki, jaki mam naturalnie?

Zmiana sposobu myślenia nie jest żadnym sloganem dla kogoś, kto zdecydował się na pracę nad sobą, frazesem zaś określają je osoby, którym odpowiada istniejący stan rzeczy, a ich działania są pozorowane - wszak podjęte decyzje poznajemy po zachowaniu osoby, nie po słowach przez nią wypowiadanych.
We wczorajszym poście (nr 21) zaproponowałam kilka kroków. Pominęłaś je czy uznałaś, że 'nie da się'/'żadnych pozytywnych efektów nie będzie'? Zresztą, wszystko jedno - skutek jest ten sam.
Na to, jakie myśli 'przychodzą' nam do głowy nie mamy (podobno) wpływu, ale na to co z nimi i pod ich wpływem robimy - już tak. Można pozwolić myślom odpłynąć, można je rozwijać i na ich podstawie pisać w swej wyobraźni scenariusze. Można widzieć szklankę do połowy pełną, można do połowy pustą. Wszystko to zależy od nas, bo - chcąc nie chcąc - to my decydujemy i my jesteśmy za to odpowiedzialni, nawet wtedy, gdy udajemy, że tak nie jest.
Owszem, przyglądanie się swojej ciemnej stronie nie jest ani proste, ani przyjemne, przynosi jednak dobre efekty (co prawda tylko tym, którzy są zdeterminowani, by rozwiązać problem, nie tylko zlikwidować objawy).

dokladnie tak. Pomysl troche nad tym, ze innym ludziom tez nic nie przychodzi latwo. Masz niskie poczucie wartosci i sama siebie nazywasz nieudacznikiem, bo taki los, bo takie otoczenia, bo takie reguly bo.... Myslisz, ze to ze ktos inny ma pieniadze, rodzine, czesto nawet zdrowie, to tak po prostu samo mu sie zorganizowalo? Zeby miec pieniadze, trzeba troche wysilic mozgownice, nierzadko schowac dume do kieszeni na jakis czas. Ludzie po studiach tez czesto marnie zarabiaja, wyjezdzaja za granice lub otwieraja wlasny biznes (czesto ogromnie ryzykujac!), zeby miec dzieci tez trzeba sie niezle wystarac, nie wszystkim przychodzi to latwo. Ludzie pokonuja nowotwory, przerozne choroby, przeciwnosci losu, nie wspomne juz o zyciowych dramatach... Dlatego nie dziw sie, ze wzbudzasz irytacje wielu ludzi piszac dramatycznym rozpaczliwym tonem "nie mam znajomych". Rozumiesz?
Kazdy jest kowalem wlasnego losu. Po prostu powstan, bo na razie lezysz i kwiczysz. Moim zdaniem, mozecie sie nie zgadzac, twoim podstawowym problemem jest to, ze nie usamodzielnilas sie - mentalnie jestes wciaz na poziomie nastolatki, ktora mieszka z rodzicami. Gdybys ponosila chociazby odpowiedzialnosc, taka prawdziwie pelna, za siebie sama, juz dalej latwiej jest cos robic. A tak, ty wciaz jestes tak naprawde dzieckiem... Goraco cie namawiam bys od tego wlasnie zaczela. Jak moze dorosla prawie 40letnia kobieta mieszkac z rodzicami - myslisz ze to nie pozostaje obojetne dla twojej psychiki i samopoczucia? Tylko bez pierdol typu ze sie nie da... Nie bede ci przytaczac swojej historii "pomieszkiwan", wspomne tylko ze od 17 roku zycia nie mieszkalam z rodzicami bo nie moglam. Jakos sobie poradzilam, a nie bylam ja jedna w takiej sytuacji. Pomysl o tym troche...

Hahahaha Znęcajki

Ale z ogniskami to wystarczy do straży pożarnej - lokalnego oddziału - pewnie zadzwonić, jak nie jesteś pewna - są wyznaczone na 100% miejsca na takie zabawy...  deszcz padać może już za trochę ale wtedy wystarczą już kalosze i nie trzeba się pytać czy można Ja deszcz też lubię, nie zawsze lubię na deszczu ale czasami to tak, zależy