Brak chęci na cokolwiek... - Netkobiety.pl

W jakim mieście studiujesz?

Gdybym była na Twoim miejscu na pewno bym nie zmieniała studiów, ze względów na chłopaka. Jeżeli interesuje Cię to, czego się tam uczysz nie warto... Mogłabym napisać, że po pierwszym roku będzie lżej, jednak chyba nie na tym kierunku ale na pewno się przyzwyczaisz do obecnego reżimu nauki i odległości.

Myślę też, że byłoby Ci łatwiej, gdybyś miała jakąś przyjaciółkę na miejscu, która podtrzymywała by Cię na duchu w tych trudnych chwilach.

Pomyśl, że wszystko co teraz robisz, zaprocentuje w przyszłości, więc inwestuj w siebie jak najwięcej.

Mam to samo jeśli chodzi o checi....jestem równiez na 1 roku studiów jednak inny kierunek mam doć tego wszystkiego stresuje sie do takiego stopnia że mam problemy ze zdrowiem...co do chłopaka też mam do niego daleko i nawet mam teraz mysli że ten związek nie przetrwa i jestem tym wszystkim wyczerpana
Tak więc w pewnym sensie wiem co czujesz....nie mam pojęcia co Ci poradzić bo sama sobie nie radze  ale wiedz że nie jesteś jedyna w podobnej sytuacji.
A i co do mojego chłopaka widujemy się tak co 3 miesiące

Ochrone srodowisa i czuje że jest to kompletna pomłka,dlaczego? bo mam mózg humanistki ale jak narazie zaliczyłam wszystko została mi tylko sesja z chemi...Znamy sie 3 lata prawie, jestesmy ze soba prawie 2.Tak codziennie jednak czuje że sie od siebie oddalamy potrafimy sie kłócic 4 jak nie 5 dni w tygodniu a ja juz na to nie mam siły a co gorsza że ja go kocham.I nie wiem kompletnie co robić

Co do skypa mam to samo jednak prawdziwa rozmowę nic nie zastąpi...
Studia nie są najgorsze nie mam ochoty przenosić sie i zaczynać od nowa.Wiesz oboje chcemy zamieszkać w mieście gdzie mam szkołę jednak no cóz teraz wyglada jak byśmy mieli się rozstać;\
A wy czemu nie zamieszkacie razem?czemu nie da rady?

w Katowicach jest rónież praca jak w innych mistach prawie nie ma znaczy się:P
poza tym w Krakowie jest bardzo drogie mieszkanie jezeli nie ma szkoły to nie ma po co tam siedzieć chyba że naprawde chce ale lepiej chyba byc z dziewczyną nie?

Widze że każdy ma problemy jak nie małe to duże:)
No tak jednak całe życie nie będzie u mamusi i tatusia w końcu jego znajomi założą rodzine nie.?

ewa co Ci mogę poradzić to nie poddawaj się, przełamywanie się szlifuje nasz charakter, osobowość a taka szansa jak studia medyczne może już Ci się wiecej nie trafic.

pozdrawiam dr.menel

Jak zdałaś w pierwszym terminie egz to nie rezygnuj ze studiów. Na tak ciężkim kierunku idzie ci bardzo dobrze, i nie każdy ma możliwość studiowania medycyny. Studia medycyny mogą zaprocentować w przyszłości. Chłopak powinien cię wspierać,i myśleć też o przyszłości. On nie studiuje, jest towarzyski, może dlatego za mało cię wspiera byś wytrwała na tych studiach. Nie wiesz jak wasze losy potoczą się w przyszłości, szkoda przez chłopaka z medycyny rezygnować.

Ale może na studiach medycyny uda ci się poznać jeszcze fajnych ludzi, będziesz mieć nowe koleżanki, przyjaciół. To dopiero pierwszy rok i na pewno wszyscy się dopiero poznajecie.

Jeśli miałabym już zrezygnować z medycyny, to nie tylko ze względu na chłopaka, ale dlatego, że przerasta mnie czasem już wszystko - nauka, myśl, że to będzie trwało tyle lat. Tak naprawdę chyba nie wiem, co chcę robić w przyszłości. Studia same w sobie mi się podobają, jednak jestem tu dlatego, że akurat się dostałam, idąc do liceum myślałam raczej o pracy "za biurkiem". Teraz, gdy jestem już po maturze i wkroczyłam w życie już bardziej dorosłe, samodzielne, widzę, że nie jest tak kolorowo, że ktoś powie - skończę studia, będę mieć pracę, będę dużo zarabiać. Gdyby patrząc na moje typowe zainteresowania mogłabym iść nawet na dietetykę - ale nie poszłam. Dlaczego? Mało kto znajduje pracę w tym zawodzie po studiach.
Dodatkowo "męczy" mnie moja ambicja, że muszę być we wszystkim dobra, tak już było w szkole, dlatego co roku miałam świadectwa z paskiem. Nie miałabym zawahań, gdyby było tu lżej, mój organizm chyba tego po prostu nie wytrzymuje, nieraz nie mogę się skoncetrować, nie ma dla mnie sensu nauka w nocy, bo i tak z tego nic nie wyniosę, wolę już ten czas poświęcić na sen.
Po prostu jest tak, że nauka mi wchodzi, ale nie tak szybko jak powinna, tak jakbym zatrzymała się na czasach liceum. A przecież na tych studiach za długo sie tak nie pociągnie.

ewa20, skoro zdałaś sejse na 1 terminie, to już o czymś świadczy - że jesteś dobra ja miałam jedną poprawke teraz, już na czysto jestem, a mimo to uważam, że nauka i tak szybko mi idzie - a na studiach i tak czasami potrzeba więcej szczęścia niż rozumu medycyny nie studiuję, tylko farmację, ale mam sporo znajomych na lekarskim, to wiem jaką masakre macie, choćby z anatomią także tym bardziej wielkie gratulacje!

A co do chłopaka - jeżeli medycyna to kierunek, na który chciałaś iśc i na którym chcesz być - to moim zdaniem nawet nie ma co się zastanawiać nad rezygnowaniem tego! Dziewczyny dobrze pisały wcześniej - on powinien Cie wspierać, a nie byc powodem dodatkowych zmartwień.

A stres - uwierz mi, że wiem co czujesz też w tym roku zaczełam studia, też przeżyłam w związku z tym masę stresu, nerwów.. Ale takie jest życie, trzeba się do stresu przyzwyczaić moim zdaniem No bo co z tego, że bezstresowo i na luzie przeżyjemy młodość, jak prędzej czy poźniej jakieś kłopoty, problemy i stres nas zlapią? I kto wie czy nie jeszcze gorsze. A w końcu ponoć "co nas nie zabije, to nas wzmocni"

Nie wiem... nie wiem co chcę robić i tu jest mój problem. Właściwie to zawsze miałam jakieś wyobrażenie - skończyć studia, wyjść za mąż, mieć rodzinę i czas dla niej. Zawsze jakoś wyobrażałam sobie pracę w biurze, ale do tego potrzebne są studia ekonomiczne, a ja nie zdawałam rozszerzonej matmy. Chciałam mieć spokojne życie - praca lekarza taka nie jest. Zdawałam chemię i biologię, bo celowałam w farmację - punktów uzbierało się tyle, że dostałam się na medycynę (po ciężkiej pracy w klasie maturalnej, gdzie musiałam nadgonić materiał z biologii). Mam dużo koleżanek, które były wcześniej na farmacji, a przeszły na medycynę, bo kierunek ciężki, jak medycyna, a praca jak sklepowej, lepiej już skończyć technika farmacji. Do farmacji już nie powrócę, a na medycynie nie czuję się najlepiej, nie dopuszczam do siebie myśli, że mogłabym stracić kogoś, kogo kocham, że rodzinę, jak się uda, założę ok. trzydziestki (jeśli nie zostanę sama). Nikt za mnie nie zdecyduję, a ja sobie sama nie mogę poradzić.
Im dalej zagłębiam się w te studia, tym częściej słyszę opinie typu "to nie dla kobiet", "brakuje miejsc na specjalizacjach", "trzeba harować na dyżurach", "niewdzięczna praca", a to dodatkowo zniechęca.

Ja jestem po ekonomii i pracy nie mam. Wszędzie chcą osób z doświadczeniem do pracy. Żeby się dostac do biura np na księgową itp chcą abys miała 5 lat doświadczenia konkretnego, wiek najlepiej młoda 25 lat, znała kilka języków. Ludzi kończących ekonomię jest ogrom.Po ekonomii nie ma pracy. Ja już szukam bardzo długo i nawet do sklepu jest ciężko się załapać. Właśnie myślę,że po medycynie jest łatwiej dużo.Możesz się starać o pracę po studiach w szpitalu w ramach stażu czy specjalizacji, a dyżury są płatne chyba. Księgowa ma również bardzo odpowiedzialną pracę, podatki,księgi handlowe, zus.Musi miec głowę na karku, znać milion przepisów. Odpowiada materialnie za grubą kasę nie raz. I pracując jako lekarz będziesz mieć satysfakcje, że robisz coś  fajnego dla ludzi, pomagasz im w jakiś sposób. Przecież na tych studiach też może kiedyś poznasz jakiegoś fajnego chłopaka, czy jakiś przyjaciół. W biurze jest rutyna, szybciej człowiek się wypala. Ja myśle, że lepiej  by było jak bym nawet farmacje skończyła niż ekonomię. Prędzej jest praca po farmacji. Ekonomie jest znanym i obleganym kierunkiem. Kiedyś bardzo chciałam pracować w księgowości. Ale jestem z małej miejscowości, gdzie pracy brak. A w dużych miastach jak ja nie mam kilku lat doświadczenia jako księgowa i nie znam języków jestem bez szans. Nie rezygnuj z medycyny. Chłopak powinien cię wspierać. To normalne,że tęsknisz.

To praca też dla kobiet, dlaczego nie ??   Ciężka jest, ale.... życie to nie jest bajka.
Czy brakuje miejsc na specjalizacjach...? dla chcącego nic trudnego, Polska spora, świat jeszcze większy !
Dyżury są ( można na nich lepiej zarobić w porównaniu do stawki podstawowej), ale nie we wszystkich specjalizacjach są dyżury.
Niewdzięczna praca ??? :):) a Ty masz....powołanie ????:) Coś musiało Tobą kierować, gdy wybierałaś studia...? Bywa ciężko,ale SATYSFAKCJA JEST !!!

Z drugiej strony jest takie przysłowie : kto chce psa uderzyć kija znajdzie. Nie masz ochoty dalej tego studiować to zrezygnuj, im wcześniej tym lepiej, nie będziesz niepotrzebnie tracić czasu.