Lek przed choroba,smiercia swoja i najblizszych,czy to normalne??????? - Netkobiety.pl

Hmm.. w sumie to takze tak mam. Ale w tym przypadku, to chodzi o moja Mame. Jestesmy ze soba niesamowicie zwiazane. Moja Mama jest bardzo, ale to bardzo zchorowana osoba (miastenia, toczen, cukrzyca, epilepsja, nadcisniecie i wiele innych .) A ma tylko 54 lata.
Choruje juz tak dlugo i od dziecka mialam przykre, wywolujace na psychice trwale slady przezycia. Jak naprzyklad moja Mama, dostala jakiegos dziwnego ataku epilepsji, ale nie do konca to jednak wydladalo to jak epi. Mialam niecale 10 lat i bylam calkowicie sama w domu bez telefonu..
ach, wiele takich i jeszcze gorszych. Ale to nie o tym.

jak juz mowilam z moja Mama jestem bardzo zwiazana, jest wspaniala kobieta.
I zawsze jak tylko pomysle, ze moglo by Jej nie byc, zaczynam plakac, a czasem wpadac niemal w histerie i nie ptrafie sobie z tym poradzic. Staram sie o tym nie myslec i jest ok. Ale jakby neie bylo czasem wchodzi sie z kims na temat smierci. Jest to dla mnie calkiem normalny, oczywisty temat. Nie boje sie go. JEdynie wtedy gdy dotyczy on mojej Mamy.

Tak wiec staram sie o tym nie myslec i patrzec raczej optymistycznie na swiat, logiczne jest to, ze czasem kazdego złapią te 'niedobre i be' mysli.

Jednak wole nie myslec, co sie stanie, gdy te mysli sie urealnia ..

Pozdrawiam.

Witajcie

Ja też się bardzo boję choroby i śmierci jak mam iść na badanie to zaraz myślę że wyjdzie coś strasznego ten strach mnie paraliżuje, nie mogę w nocy spać i normalnie funkcjonować. Za tydzień mam badanie a już dziś widzę czarny scenariusz a strach jest obecny wszędzie. Vanesso200 nie wiem jak długo masz te objawy i czy wystąpiły pierwszy raz, ale jeśli są bardzo dokuczliwe i trwają dłuższy czas to najlepiej udać się do psychologa bo takie nieleczone stany tylko się pogłębiają i to nic dobrego nie wróży . Ja sama również siebie wyślę do psychologa jeśli coś takiego będzie mi się powtarzać. Pozdrawiam

Tez mam taki problem;/ jako ze studiuje wiec nei mieszkam z rodzicami, wracam tylko na weekendy. No i keidys to spokojnie jechalam do miasta w ktorym studiowalam, i sie w ogole nie przejmowalam co sie w domu dzialo. a teraz jakby mi sie odbilo! strasznie sie martwie!!! boje sie ze cos sie moze stac moim rodzicom! najchetniej caly czas bylabym w domu! jak jestem daleko od nich to wieczorami, siedze i czekam az dadza mi znac ze sa jzu w domu z pracy! jak wiem, ze mama ma jechac na zwykel zakupy to juz sie bardzo stresuje i czekam tylko az da mi znac ze wrocila, albo sama dzwonie! ciagle do nich pisze, dzwonie, i spokojan jestem tylko, jak oboje sa w odmu i nigdzie nei wychodza.

to chyba nie jest normalne, i nei wiem zupelnei jak sobie z tym poradzic

Wiem co czujesz, niedawno mój tata stracił swojego rodzica, nie ma już ich w ogóle... od jakiegoś czasu sama boje się ze będę musiała uporać się ze śmiercią bliskich mi osób, a tak bardzo ich kocham, ale wydaje mi się że trzeba cieszyć się każdą chwilą, dbać o miłość do bliskich, i samej siebie, i porozmawiać z zaufaną osobą i może nawet wypłakać, bo czasem zalega w nas tyle nerw że dopiero gdy się wypłaczemy to wszystko mija, nie na zawsze ale chodź na chwilę. Śmierć to nie uchronna kolej rzeczy, ale gdy będziemy kochać wtedy, zawsze będziemy silniejsi... Dajmy wszystkim poczucie że nigdy ich nie zostawimy