rezygnacja ze studiów - Netkobiety.pl

Byłam w podobnej sytuacji, tylko u mnie nie było aż takich poważnych objawów. Wymarzone studia, nowe miasto, nowe życie. Jednak nie potrafiłam się odnaleźć w nowej sytuacji. Rano zupełnie nie miałam ochoty wstać z łózka. Nie miałam wymiotów, wszystko w porządku. Myśli samobójcze także się pojawiły. Zrezygnowałam przed końcem pierwszego semestru. Żałuję tego, ale tłumaczę to tak, że na tamtą chwilę to było najlepsze dla mnie rozwiązanie. Wróciłam do domu. Zaczęłam nowy kierunek, jest dobrze. W miarę dogaduję się z innymi, znalazłam swoje miejsce w nowym mieście. Jeżeli nie czujesz się dobrze, to nie ma sensu się męczyć. Z drugiej strony to dopiero początek nowego roku, może wszystko się ułoży.

Ja na Twoim miejscu zrobiła bym sobie rok przerwy od nauki, odpoczniesz trochę, może znajdziesz jakąś dorywczą pracę aby zarobić, będziesz miała cały rok aby zastanowić się nad tym co dalej, nauczyć się żyć od nowa po tym co się wydarzyło.... trzymam za Ciebie kciuki i mam nadzieje, że wszystko się ułoży. Pamiętaj co nas nie zabije to nas wzmocni. Buziaki:*

majka011 Sama kiedyś odwlekałam problem (również medycyna) nie podejmując decyzji dotyczącej jego rozwiązania, gromadziłam w sobie i innych poczucie i postawy winy, obawy, powrotu do przeszłości, usprawiedliwiania, itp. Brak decyzji, wywołał u mnie odruch niezadowolenia, a czasem nawet agresywność. Z czasem nauczysz się zorganizować działanie, aż w końcu osiągniesz ustalony cel. Każda decyzja przekształca problem w cel do osiągnięcia. Teraz się wahasz przed podjęciem decyzji, uważasz, że jesteś za słaba psychicznie ale gdy podejmiesz już decyzję, wpiszesz się w plan działania - uznasz, że warto było się trochę pomęczyć Organizujemy nasze dni, na miarę naszych potrzeb Przyszłość tworzy się z pragnień, celów - zadań działania. Jednak, nie wynika z tego, że zależy ona wyłącznie od naszych decyzji i aktualnych wyborów. Powodzenia

Mam 23 lata.. Kilka lat temu na kursach przygotowawczych do egzaminu maturalnego dostałam biegunki. Dziwne odgłosy dochodzące z dołu pleców, przy wstrzymywaniu jej doprowadziły do silnego ataku paniki (to był mój pierwszy atak) w wyniku którego, wyszlam z zajęć i bardzo ciężko bylo mi na nie wrócić.Odbywały się one raz w tygodniu i od tego dnia był to dla mnie koszmar. Szereg czynności zapobiegawczych przed każdymi zajęciami stawał się nie do zniesienia...Profilaktycznie tabletki przeciw biegunce plus ziołowe środki uspokajające..podajże Persen. Przerażała mnie cisza na zajęciach!!
Egzamin gimnazjalny zdałam super, nie bałam się ciszy, ponieważ było to inne miejsce...moja szkoła, znajomi. Dostałam się do wymarzonego liceum. Naprawdę nie było łatwo, ale udało się. Na jakiś czas o wszystkim zapomniałam....W ostatniej klasie liceum się zaczęło.. Zaczęłam bać się każdej kartkówki, sprawdzianu, egzaminu. Nie dlatego, że nie uda mi się zdać - bałam się, że będzie cisza!! Wszyscy koledzy usłyszą te okropne, upokarzające odgłosy z okolic lędźwi, które prowadziły do biegunki (a raczej silny stres, lęk przed tymi odgłosami). Chciałam zauważyć, że nigdy przedtem nie miałam problemów z nauką- wręcz przeciwnie - byłam prymusem - posiadającym wielu znajomych. W wyniku tych lęków pogorszyły się moje wyniki w nauce. Zaczęłam uciekać z kartkówek, sprawdzianów. Bałam się wstydu. Zaczęłam się martwić jak sobie dam radęna maturze. Te myśli były koszmarne, w skutek czego wybrałam minimalną ilość przedmiotów, które miałam zdawać. Jakoś poszło, ale uwierzcie mi....na każdym egzaminie byłam pierwszą osobą, która oddała arkusze....Zdałam... Wiem, że mogłam mieć dużo lepsze wyniki, ale to nie było ważne. Cieszyłam się, że mimo takich przeszkód - dałam radę. Ze studiów zrezygnowałam - miałam bardzo duże szanse by dostać się na filologię angielską w swoim mieście - wydział około 10 - 13 minut od domu. Nie podołałam.
Przyjechałam do Irlandii. Nie było łatwo. Musiałam sama podróżować, sama znaleść pracę, mieszkanie- to mnie wtedy absolutnie nie przerażało!!
Tak się cieszyłam, że nie będę musiała już siedzieć w ciszy!! Było ok przez dwa lata. Pracuję na stacji benzynowej już prawie cztery!! 2 lata temu panicznie zaczęłam bać sie obsługiwać jednwgo ze stałych klijentów. Strasznie drżały mi dłonie, totalny brak koncentracji, bardzo szybki oddech, przez co ciężko było mi cokolwiek powiedzieć. Potem zaczęłam bać się stać sama na kasie - co zrobię gdy on wejdzie?? Przeniosłam się więc na stanowisko kanapek, ponieważ tam zawsze robiło kilka dziewczyn. Nigdy nie miałam być już sama w pracy....Poszłam do psychiatry...po jakimś czasie brałam juz 30g SeroXatu dziennie. Przyszła recesja, na dziale kanapek do obsługi zostały już tylko 2 dziewczyny. Kiedy jedna szła na przerwę - druga była sama. Było super. W czerwcu tego roku postanowiłam nie brać już psychotropów. Zaczeło się...Zaczęłam tak bać się kilku klijentów, że skracałam godziny pracy, unikałam ich itd. Poszłam do psychoterapeuty. Zaczęłam brać tabletki...ale na rezultaty niestety trzeba czekać!! Teraz mam silne ataki lęku, gdy oddalam się od domu - boję się wsiąść do autobusu - a tylko tak mogę dostać się do psychoterapeuty - jestem załamana!! Boję się latać, ponieważ mogę dostać ataku paniki!! Boję się, że atak przyjdzie do mnie w sklepie!!! Jest coraz gorzej....Właśnie wróciłam z przejażdżki rowerem- bez telefonu (zawsze sięgam po telefon do kogoś bliskiego gdy zaczyna się atak lęku). No i przestraszyłam się...Nie byłam daleko od domu, jakieś 20 minut rowerem - ale chciałam odkryć nową trasę. Troszkę się pogubiłam. Już ogarnął mnie strach....Zaczęłam pytać ludzi, jak dojechać w okolice domu. Dałam radę ale nawet teraz czuję lęk. Nie wiem, nie wiem co mam zrobić...

LaoLa, masz zwyczajnie depresję, i tyle. To nie jest powód do rezygnacji z czegokolwiek, tylko do wizyty u psychiatry. Tak, tak, tylko dlatego, że chemia Twojego mózgu trszkę przestała funkcjonować, a mozna to skorygować bez większych zmian w swoim życiu tylko trzeba miec tę odrobinę odwagi, by do tego lekarza pójść. I już. Spróbuj, odważ się. Nie bedziesz musiała wracać tam, gdzie zwyczajnie nie chcesz. Tylko tyle, i aż tyle. Powodzenia życze

LaoLa, czytam twoja wypowiedź, jakby to była moja własna, też nie byłam w stanie nic zapamiętać, wmawiałam sobie, że się do tego nie nadaję i dokładnie tak samo jak Ty się kołysałam. Teraz jest trochę lepiej, ale cały czas myślę o tym, że straciłam tak dużą życiową szansę, że te trzy lata zakuwania bez przerwy biologii, chemii, fizyki poszły na marne. Zawsze dobrze sobie radziłam w szkole, a teraz wydaje mi się, że na żadnych studiach nie dałabym sobie rady... i że się kompletnie do niczego nie nadaję, próbuję sobie znaleźć jakąś pracę na ten rok, ale wydaje mi się, że nie podołam, szczerze mówiąc, to nawet nie mam ochoty na bliższe kontakty z ludźmi, nawet z przyjaciółmi i z rodziną, boję się pytań, typu: ale co się stało, nie mam pojęcia, nie potrafię tego obrać w słowa, boję się, że będą myśleć, że histeryzuję, a to nie prawda.

LaoLa wysłałam Ci maila

Moje Drogie.. w takiej sytuacji jak Wy jest setki osób. To nie koniec świata. Niepotrzebnie obawiacie się oceny innych ludzi. Ci co nie mają zielonego pojęcia o życiu i stresie, o ciężkiej pracy, trudnych studiach niech spadają! Nie zasługują na to, abyście się nimi przejmowały. Osoby inteligentne, rozsądne i dobre w pełni Was zrozumieją! Gdy studiowałam, co raz słyszałam, że Ktoś odszedł, nie dał rady. Miałam pecha, bo zaprzyjaźniłam się z przecudowną dziewczyną, która podobnie jak Wy nie podołała stresom. Musicie zdać sobie sprawę z tego, że nie należy kłaść wszystkiego na jednej szali. Wtedy stres jest o wiele mniejszy. Wam po prostu bardzo zależało i jak się okazuje za bardzo. Nabierzcie więcej dystansu do swoich zadań życiowych. Studia są ważne. Ja na Waszym miejscu wypoczęłabym emocjonalnie i jak najszybciej wróciła na studia. Czasem się zalicza, czasem nie. Oby do przodu;)

Witamy, w tym roku ruszyliśmy z programem Konstelacja Lwa i serwisem społecznościowym trzymsie.pl.  Za najciekawsze posty zamieszczone w grupie "Zaburzenia psychiczne a studiowanie" (mogą dotyczyć też nauki w liceum lub zmagań w pracy)na wspomnianym serwisie wysyłamy książkę "Moja wędrówka",w której studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego opisują swoją drogę  wychodzenia z m. in. nerwicy i depresji.  Zapraszamy do rejestracji w serwisie i wypowiedzi w grupie Konstelacji.

Jestem teraz w podobnej sytuacji - 1 rok medycyny, nie umiem poradzić sobie z taką ilością materiału, męczę się już, a to dopiero początek Czuję, że dalsza nauka będzie dla mnie udręką, boję się tylko, że wybiorę zły kierunek jak zrezygnuję ze studiów i będę żałować decyzji... Nie wiem co robić