Brak szczęścia...... ;( - Netkobiety.pl

Mi się zdaje, że problem tyczy się czegoś innego. Purelove wiem, że nie oceniasz ludzi po zasobności portfela, tylko boisz się, że inni będą ciebie tak oceniać. Wiem, że brak pieniędzy, przerzuca się na inne sfery twojego życia. Nie ma pieniędzy, nie ma nowych mebli, nie można wyremontować, albo chociaż nawet odświeżyć mieszkania, możliwe że nawet jeśli chodzi o posiłki nie są one zbytnio wyszukane. Wiedz, że nie jesteś sama. To problemy z którymi boryka się coraz więcej ludzi, rosnące bezrobocie, wzrost cen i ciągły problem aby utrzymać się "od pierwszego do pierwszego". Takie problemy powodują kompleksy, nie tylko u młodych ludzi, ale i u starszych. Nie masz na to wpływu, możesz czekać tylko na lepsze czasy i walczyć z kompleksami. Możliwe, że spotkało cię coś nieprzyjemnego ze strony innych, że ktoś zwrócił ci głupią uwagę, ale nie wszyscy ludzie są tacy. Nie wszyscy oceniają osoby po tym gdzie oni mieszkają, jakim autem jeżdżą czy ile zarabiają. Nie to decyduje o wartości człowieka. Rozumiem, że jest ci ciężko, ale postaraj się poszukać znajomych, którym nie będzie to przeszkadzało gdzie mieszkasz i w jakich warunkach, jeśli znajdziesz takie osoby to wiedz że będą to prawdziwi przyjaciele.
Głowa do góry! Walcz z kompleksami! Los się na pewno odmieni!

Życzę samych życzliwych ludzi na twojej drodze! Pozdrawiam

Najwazniejsza na swiecie jest rodzina i przyjaciele, cala reszta to gowno!!! Wyzbadz sie proznosci i zmien kryteria wartosci a bedziesz szczesliwa. Ja sie tego uczylam przez lata.

Po pierwsze, to musisz sobie wbić do głowy jedną zasadniczą rzecz- nie Ty jesteś odpowiedzialna za warunki bytowe/mieszkaniowe, więc nie powinnaś się wstydzić. Prawdę powiedziawszy, to największą winę za nasze "psie" życie ponosi nasz Rząd. Nie będę już wypisywać, jakie mam o nich zdanie.
Czytając Twój post przypomniało mi się moje życie. Sytuacja niemalże identyczna. Czasu nie cofnę, ale dziś mam tę mądrość, której kiedyś nie miałam i mogę Ci poradzić coś w tej sprawie.
Jak było po pierwsze, to musi być i po drugie
Więc... po drugie- jeśli zaistnieje taka sytuacja, to nie ukrywaj się ze swoim pochodzeniem, mów szczerze jak jest. Ten kto zasługuje by być Twoim przyjacielem zrozumie, nie odsunie się od Ciebie- reszta, to nic nie warci materialiści.
Znam dobrze smak biedy. Pamiętam doskonale szkołę podstawową, kiedy stałam z boku i obserwowałam z zazdrością koleżanki, które były ładnie ubrane, miały śniadanie i kasę, którą wydawały w szkolnym sklepiku. Tak bardzo wstydziłam się tego, że stałam się odludkiem zaszytym w kącie z własnym wstydem.
Później była szkoła ponadpodstawowa, nowe otoczenie, nowe koleżanki i koledzy. Starałam się dbać o swój wizerunek, ale i tak było już łatwiej, bo byliśmy dojrzalsi i nikt nie naśmiewał się z biedniejszych. Na szczęście miałam koleżanki z podobnym problemem i nie musiałam się tak bardzo z tym kryć.
Jako nastolatka miałam spore powodzenie u chłopców, ale wybierałam tych biednych, z myślą, że zrozumieją moją sytuację, nie wyśmieją i nie wezmą mnie za kogoś komu zależy na pieniądzach. Niestety, to mi wcale nie wyszło na dobre, bo często słyszałam powiedzonko ze strony jego rodziny: "bieda z biedą się zeszła".
Moje koleżanki były odważniejsze i dzisiaj dobrze im się powodzi. Nie kryły tego, co dzieje się w ich domu, trafiły na wyrozumiałych chłopców, którzy pokochali je za to, że były, a nie za to kim były.
Dzisiaj nie mogę powiedzieć, by mi się źle wiodło, bo bym zgrzeszyła, lecz to, co mam osiągnęłam swoimi siłami i swojego partnera.
Tak więc kochana, nigdy nie wiesz, co Cię w życiu czeka. Może los się odwróci. Najważniejsze, to to, by być sobą, a pieniądze rzecz nabyta.
Nie wstydź się swojej sytuacji materialnej, mów otwarcie, bo w ten sposób zyskasz prawdziwych przyjaciół, a może ktoś wyciągnie pomocną dłoń, da Ci szansę na dobrą pracę...
Pozdrawiam Cię, serdecznie i życzę, by i dla Ciebie zaświeciło słoneczko

autorko watku z jednej strony ciebie rozumiem... ale tylko z jednej to prawda co pisza dziewczyny, jesli ktos jest twoim prawdziwym przyjacielem to nie patrzy na to, jak masz w mieszkaniu albo ile pieniedzy w portfelu.. pamietam siebie sprzed wielu lat, chodzilam z chlopakiem, mielismy wtedy po 17 lat, u niego nie przelewalo sie- trojka dzieci, tylko mama ich wychowywala, ojciec za granica zapomnial o nich. w lodowce tylko pasztet i ser zolty, o obiadach to on mogl pomarzyc. w dodatku mieszkala z nimi ich prababcia, ktora byla bardzo uciazliwa osoba, potrafila zalatwic sie na dywan w pokoju, zaczac nagle krzyczec ze jacys obcy ludzie sa u niej w domu i chca ja zamordowac. moj ukochany bardzo sie tego wstydzil.. mial opory przed tym, zeby zaprosic mnie do mieszkania, bo u mnie zawsze czysto, codziennie obiadek, a on nie mial pieniedzy zeby mnie gdzies nawet zaprosic.. ale wiesz co? mi to wogole nie przeszkadzalo. nic a nic. nie zrazila mnie jego prababcia, ani to ze u nich jest biednie. nawet przez sekunde nie pomyslalam ze to moze byc wstydliwe i problemowe.. o tym, ze wstydzil sie tego jak mieszka, dowiedzialam sie dopiero po roku. a ja poprostu bylam zakochana, swiata poza nim nie widzialam i cieszylam sie tym, ze jestesmy blisko. i co z tego, ze jego rodzina byla biedna? a po co mi ich pieniadze? ja tez nie bylam nigdy bogata, rodzicom starczalo ledwo do pierwszego, wiec rarytasow nie bylo, ale moja mama nie pracowala, wiec starala sie zeby zawsze byl obiad, zeby bylo posprzatane (ona ma zreszta bzika na punkcie czystoscim wiec wszystko musialo lsnic:P).
i co z tego, ze inne dziewczyny mialy duzo ubran, mialy markowe kosmetyki? jak w glowie pusto. owszem zazdroscilam czasami, ja nie bylam gwiazda w szkole ani w klasie, nie lsnila, nie bylam mega odwazna i towarzyska. nawet teraz zdarza mi sie, ze naprawde zazdroszcze innym tego, ze maja pieniadze, bo uwazam ze majac pieniadze, jest ciut latwiej. ale tylko ciut..
najwazniejsza jest rodzina i przyjaciele. dla prawdziwych nigdy twoje pieniadze nie beda wazne.

A ja kupiłam sobie buty sprzedając ojca butelki po piwie i wódce ... Żeby tatuś nie pił, to bym chodziła boso