depresja-choroba duszy czy ciała?... - Netkobiety.pl

Trudno wyzbyć się przekonań,zasad,dziecinnej naiwności,że inni są tacy jak ja,czyli szczerzy,nie zadają cierpienia świadomie....
Moje wybory nigdy nie były złe i nie żałuję ich,bo to wybory z głębi serca.
Nie "walczę ze światem jedynie walczę"z  otaczającą próżnością,zakłamaniem i pozoractwem.
Mój teraźniejszy psychiatra pokazuje mi,że mam prawo być taka jaka jestem,że nie tylko ja mam problem z odnalezieniem się w teraźniejszej rzeczywistości.
Szczerze dziękuję za wypowiedź,jednak nie dociera ona do mnie.
Mam zupełnie odmienne zdanie na temat depresji.

Stres może się przedkładać na nasze życie seksualne. Tutaj można się o tym dowiedzieć SPAM

Moim zdaniem Depresji można się nabawić po jakimś nie udanym związku albo ciągu złych wydarzeń w naszym życiu I jest to tylko i wyłącznie choroba duszy , która później przeradza się także w chorobę ciała

Smutna78-dzięki Tobie uświadamiam sobie że nie jestem sama.
Czasem mam wrażenie,że moja choroba jest moim wymysłem,bo jak można nie chcieć kompletnie nic...
Nikt mnie nie rozumie,mam wrażenie,że wszyscy się odwracają i żyją swoim życiem a ja teraz jak nigdy potrzebuję pomocy...Myślałam,ze rodzina jest od tego,żeby pomagać a ja odnoszę czasem wrażenie,że mnie popycha w stronę smutku.
Ciągłe pretensje o to,ze mam swoje zdanie a którego nie podziela otoczenie,oskarżenia,że chcę narzucić swoją opinię tymczasem to mi próbuje się narzucić porządek tego głupiego świata...
Nie wiem jak długo jeszcze wytrzymam w samotności,o mimo,że mam męża czuję się samotna...

Droga stokrotko jest tak jak piszesz,ludzie ktorzy chca nam pomóc w naszych oczach są żli i my żyjemy w swiadomości że za plecami nas wysmiewają.Depresja napewno nie jest wytworem naszej wyobrazni...bo kto by chciał tak sie czuc.Uwierz mi że mi jest wszystko jedno czy ja wstaje rano z łózka czy nie,czy jem czy nie jem tez mi obojętne bo nie odczuwam takiej potrzeby dlatego schudłam juz 18 kg.Wszystko widze w czarnych kolorach i nie mam perspektywy na przyszłość.No i do tego dochodzi cos najgorszego...mysli samobójcze.Myslimy wtedy że lepiej by było gdyby nas nie było,ze wszystkim przeszkadzamy i nikt nas nie kocha.Poprostu z tą choroba nie da sie żyć!

Witaj Moja Droga,
czytajac to wszystko  to tak jak bym ja to napisala .
ja tez  sie zastanawiam nad sensem zycia , byly dni  i sa jeszcze w dalszym ciagu takie momenty lub dni za dniem ze jest mi  bardzo ciezko isc na przod !!!!
No mowisz i wolasz o pomoc , wiesz  ze jak potrzebujesz tego to malo ludzi ci pomoze , nie istnieje prawie przyjazn , ludzie sa wszyscy tak zaganieni ze tylko mysla o sobie .
ja wiem po sobie , mialam tyle  kolezanek i duzo znajomych no a jak potrzebowalam sobie porozmawiac o moich problemach co naprawde byly bardzo ciezkie to duzo osob ucieklo.
pamietaj ,duzo ludzi jest takich ze chca sie tylko  posmiac , rozerwac sie , no a jak czuja z daleka smutek to udawaja ze cie nie widza  .
wedlug mnie najlepiej tak jak ty to mowisz walczyc z tymi wszystkimi zmartwieniami , cala sila , nawet jak niieraz sa dni co ci sie nawet nie chce isc do lazienki umyc sie !!!!!
no i tez pomagac sobie lekarstwami .
ja sobie powiedzialam no musze byc silna i nie chce brac lekarstw tych co sa bardzo silne  bo czlowiek jest po nich taki nie za bardzo i biore juz dosc duzo lat  takie krople na uspokojenie ktore  mi duzo pomagaja .

no to narazie zegnam , do uslyszenia jak najszybciej  i glowa do gory !!!!

W depresji branie odpowiednich leków to podstawa bo człowiek cierpiący na tą chorobę nie poradzi sobie sam.Jest dużo leków które pomagaja ale nie uzależniają.Njgorsze sa pierwsze dwa tygodnie bo nie widzi się poprawy a skutki uboczne sa opłakane,ale nie mozna zaprzestać brania tych leków poniewaz naprawde pomagaja!Ja na szczęście miałam przyjaciela który pomogł mi w jakims stopniu w tej chorobie i kiedy przestałam brac leki zaraz poznał że przerwałam leczenie bo już łapałam doła,zero uśmiechu itd.Mimo że widzimy samych wrogów mamy przyjaciół ktorzy chca nam pomóc.

To moja historia tylko skąd Ty ją znasz? Może nie identyczna, ale jednak?

Bezbarwne dzieciństwo pozbawione męskiego wzorca. Tata zmarł, gdy miałem 6 lat toteż mama musiała zarabiać na dom, więc praktycznie wychowywała mnie babcia i dziadek. Nieudane dwa związki, które dość głęboko przeżyłem i również brak zrozumienia tego, co wokół.

Tak te stany emocjonalne również mi nie są obce tylko do tej listy dodałbym jeszcze w moim przypadku żal, żal do życia i ludzi. 

Ja sobie radziłem ze wszystkim niestety sam, a nadmiar nagromadzonych uczuć uwalniałem w postaci? łez. Najgorszym okresem był czas po rozpadzie drugiego związku gdzie przez prawie 6 lat samotność i smutek działały destrukcyjnie a tu znikąd pomocy. Nie było nikogo, z kim można by było szczerze porozmawiać, nikogo, kto by wysłuchał, poradził, a przede wszystkim podtrzymał na duchu nic tylko wyć z bólu i rozpaczy.

Ja również mam takie przekonania jak Ty. Dobro, prawda i uczciwość to wartości, które są zemną każdego dnia i również wiem jak ciężko z takimi poglądami żyć we współczesnym świecie. Teraz liczy się, kto i ile ma, a im więcej tym jest ?lepszym? człowiekiem. To smutna prawda, ale ja również spotykam się z nią każdego dnia i na każdym kroku. Wierzę jednak, że dobro i miłość, które ofiarujemy innym do nas powraca, i może nie dziś, nie jutro, ale kiedyś z pewnością powróci. O śmierci nawet nie myśl, bo dostaniesz ode mnie po pupie ?Nikt nie zna dnia ani godziny? a kostucha upomni się o każdego, gdy nadejdzie jego pora bez względu na to czy był biedny czy bogaty, zły, czy dobry. Pamiętaj MY przynajmniej nie będziemy smażyć się w piekle

Tacy ?ludzie? to nie ludzie to roboty, maszynki do zarabiania pieniędzy, które ?umarły? już za życia. Jeszcze chodzą, jeszcze biegają, ale już nic nie czują. Gdy wyczerpie się ?akumulatorek? do trumienki i do ziemi, a rodzinka zamiast opłakiwać stratę to w tym czasie będzie walczyć o pozostawiony majątek. Pieniądze napędzają do działania? No tak, ale to zależy, na kogo trafisz. Przeglądając TO forum niejednokrotnie spotkałem się z tym, że pieniądze dają ?szczęście? oczywiście nie dosłownie jest to tak wyrażone, ale taki jest sens tych wypowiedzi. Chodzi o to, że mamy znajomych, przyjaciół, żony czy mężów do momentu, kiedy mamy pieniądze, a najlepiej dużo pieniędzy. Gdy zaczyna ich brakować nagle zostajemy sami. Znajomi udają, że nas nie znają, przyjaciele nagle nie mają czasu, a małżeństwa się rozpadają i kto jest winny? Nie? nie kasa, bo pieniądze są tylko ŚRODEK a ludzie, ludzie, którzy kupują czyjeś, a sprzedają własne uczucia. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że tego nie widzą albo nie chcą widzieć, ale to i tak na jedno wychodzi. Pieniądze powinny być ŚRODKIEM a nie CELEM, ale niektórzy gdzieś po drodze zagubili tą oczywistą prawdę.

Nie, nie trzeba, czego najlepszym przykładem jestem ja

Nie wiem, co Ci doradzić Mnie przed całkowitym załamaniem a może i czymś więcej uratowała dziewczyna, która jest obecnie już ?kawał? czasu moją panią serca. Tak samo jak Ty czy ja jest idealistką i pewnie, dlatego tak świetnie się ze sobą dogadujemy

Amadorku:)
Dzięki Tobie choć na chwilę pojawił się uśmiech i nadzieja,że mimo,że my idealiści jesteśmy w mniejszości to jednak istniejemy.
Cierpię patrząc na współczesną głupotę i brak zrozumienia na inne poglądy.
Zawsze czułam się "inna",bo przestałam chodzić do kościoła po tym jak ksiądz w czasie kolędy prowadzi kartoteki na temat parafian,jak liczy pieniądze i nawet nie zapyta jak się żyje itp.
Po nieudanym małżeństwie wyszłam ponownie za mąż i czuję wyrzuty,że swoją chorobą obarczam partnera,ograniczam,bo nie potrafię bez niego funkcjonować...
Brakuje mi prawdziwych przyjaciół,którzy zrozumieją mój światopogląd,brakuje mi kontaktu z ludźmi,którzy mają coś do powiedzenia a nie tylko puste frazesy i chwalenie się dobrami.
To przykre,bo kiedyś byłam naprawdę silną kobietą,która walczyła o swoje poglądy,o dobro i jakby z dnia na dzień życie mnie złamało...

stokrotka151080
Twoje posty? jakbym ja je pisala........
poczytam troche wiecej i sie odezwe,
pozdrawiam

Owszem czuję się wyróżniona,że nie postępuję jak większość tzn.mówię co myślę,wierzę w szczerość,dobro,miłość...
niestety tak wiele razy zawiodłam się na ocenianiu innych po sobie,bo ja nigdy świadomie nikogo nie ranię,nigdy nie kłamię,bronię tych którzy sami nie potrafią tego zrobić,niestety napotykam na ludzi próżnych i zapatrzonych tylko i wyłącznie w siebie.
Dla mnie słowo przyjaciel to zobowiązanie a nie pusty frazes,dlatego z pełna świadomością stwierdzam,ze nie mam przyjaciół,bo gdzież oni są gdy ich potrzebuję...

Też Was doskonale rozumiem bo depresja dopadła mnie w styczniu i nadal mnie trzyma,brałam Nerwomix i od razu było mi lepiej ale minęły 2 godziny i znów to samo....
Nie widzę sensu życia,po co jest świat w ogóle, po co to wszystko, córka urosła nie wiadomo kiedy , ma 5 lat a ja odliczam dni że ciągle jest starsza i lada chwila wyfrunie z rodzinnego gniazdka,życie leci mi za szybko i w ogóle szkoda gadać pewnie i tak nie chce się nikomu z Was czytać.....

Mirando droga to nieprawda,że nikomu nie chce się czytać o Twoich przemyśleniach i problemach.Wiem o co Ci chodzi bo dokładnie mam to samo-wciąż myślę,że tylko zadręczam innych swoja depresją...
Ty chociaż masz dziecko a ja panicznie boję się je mieć.Myślę,że umrę w czasie porodu:(
Trudno jest żyć,gdy nie ma się z niego radości i czuję się samotność i wyobcowanie...
Tu chociaż mogę popisać z osobami,które nie mają dość mojego smutku...,a to już coś gdy można się wygadać,nawet jeśli to wirtualna rozmowa.

Według mnie wystarczy rozmowa z swoim lekarzem niż szukanie odpowiedzi w książkach czy na płytach.
Mój psychiatra szczegółowo wyjaśnił mi zmiany zachodzące w naszym mózgu,które powodują depresję.
Poza tym badania już nie są prowadzone na ten temat,mimo,że były bardzo ciekawe ale według Froyda nasz mózg rozwija się do trzeciego roku życia i właśnie ten okres jest najważniejszy dla naszej psychiki.

Chyba każdy kogo dotyczy problem depresji ma takie myśli...,grunt to się im nie poddawać-wiem,że to niełatwe ale to jedyna droga do cieszenia się z życia.Jeśli sami sobie nie pomożemy tak naprawdę nikt nam nie pomoże.Więcej wiary w siebie-człowiek to naprawdę silne stworzenie i potrafi przetrwać wiele.