NAUKA KONTRA RELIGIE - Netkobiety.pl

Ale skąd przeświadczenie, że nauka i religia się zwalczają!? One współgrają ze sobą bez najmniejszego problemu.

Był czas, że kapłani (z różnych względów, etycznych, politycznych, porządkowych, egoistycznych) chcieli zachować monopol na twierdzenia o świecie poznawalnym, niektórzy hamowali w ten sposób naukę (inni rozwijali, religijność jako taka nie była z nauką sprzeczna). Ich działania nie były religijnie konieczne, to, co ich popychało do działania, nie było religią. Mogli dbać o porządek (zmiana obrazu świata powoduje chaos), o swoje wpływy i zyski, nawet o prawdę (bo każdy człowiek z osobna wierzy w prawdziwość pewnych stwierdzeń i stara się zapobiec rozprzestrzenianiu tego, co ma za kłamstwo).

Podobnie nastał czas, gdy ludzie, którzy zajmują się nauką wykraczają (ze względów etycznych, politycznych..) poza naukę i walczą z religią. Mogą uważać, że religia to kłamstwa, mogą walczyć o własne wpływy, mogą żyć w przeświadczeniu, że pewne ateistyczne myśli są lepsze dla świata - zapewniają ład bez wojen religijnych. Powody są różne, ale zawsze nienaukowe, tak jak kapłanami nie powodowała religia.

---

Człowiek nauki, gdy nie jest po pracy, ma jasno wytyczony obszar badań i jasno określone metody. Zajmuje się ustaleniem, co przy użyciu metod można odkryć w danym obszarze. I już. Żadna nauka (poza teologią) nie zajmuje się życiem po śmierci, ingerencjami bogów, aniołami na szpilce. Natomiast religie nie odnoszą się do statystyki zjawisk kwantowych, nie podważają kształtu szkieletu znalezionego w ziemi, nie ingerują w sformułowania twierdzeń matematycznych etc.

Nauka i religia zajmują różne obszary i nie stoją w żadnej sprzeczności, a mówię to jako człowiek planujący karierę akademicką, daleki przy tym od krytykowania religii. Rozmawiam na ten temat na uniwersytecie i widzę, że ludzie nauki bez problemu łączą naukę i religijność, zupełnie innych spraw dotyczy nauka - innych religia.

Problem się pojawia, gdy ktoś zabrnie za daleko. Gdy na przykład nie poprzestanie na opisie tego, co znalazł w ziemi, ale wymyśli przyczynę lub stwierdzi, że przyczyny nie ma. Wymyślenie przyczyny to nienaukowość (nauka nie zajmuje się przyczynami, a opisem świata, intencje bogów są poza jej zasięgiem, intencje natury to pojęcie sprzeczne wewnętrznie), podobnie jak zaprzeczenie jej istnieniu (nie ma metod badawczych, które umożliwiałyby określanie, gdzie jest przyczyna).
Nauka może statystycznie opisać różne zjawiska, ale nieuprawnionym jest wniosek, że ta statystyka to ostateczne wyjaśnienie. Ostatecznymi wyjaśnieniami nie zajmuje się nauka!
I podobnie gdy religia zbyt silnie ingeruje w naukę - gdy zbyt religijne osoby podważają dane naukowe (nie interpretacje a właśnie dane), problem wygląda tak samo. Z metafor biblijnych nie da się w prosty sposób wyprowadzić dokładnego opisu materialnego świata, kto próbuje, ten wychodzi już poza religię.

Religia i nauka nie stoją ze sobą w sprzeczności, wszelkie sprzeczności generują mylący się ludzie - rozciągający kompetencje nauki czy religii poza wszelkie sensowne granice. Najczęściej kierują się przy tym swoimi wrażeniami, nie zaś nauką czy religią. Ludzie, którzy naukowe myślenie kontynuują poza pracą (to znaczy: do swoich poglądów podchodzą podobnie krytycznie i metodycznie je badają, jakby byli w pracy), nigdy, absolutnie nigdy, nie konfrontują nauki i religii. Ta konfrontacja jest nielogiczna, nie ma podstaw! By skonfrontować religię i naukę trzeba zapomnieć przynajmniej o nauce, o logice i metodologii. Dopiero wtedy można kierować się wrażeniem i emocjami (czyli nie nauką) i wierzyć, że nauka religii (lub odwrotnie) przeczy.

heathcliff napisał/a:

Ale skąd przeświadczenie, że nauka i religia się zwalczają!? One współgrają ze sobą bez najmniejszego problemu.

Był czas, że kapłani (z różnych względów, etycznych, politycznych, porządkowych, egoistycznych) chcieli zachować monopol na twierdzenia o świecie poznawalnym, niektórzy hamowali w ten sposób naukę (inni rozwijali, religijność jako taka nie była z nauką sprzeczna). Ich działania nie były religijnie konieczne, to, co ich popychało do działania, nie było religią. Mogli dbać o porządek (zmiana obrazu świata powoduje chaos), o swoje wpływy i zyski, nawet o prawdę (bo każdy człowiek z osobna wierzy w prawdziwość pewnych stwierdzeń i stara się zapobiec rozprzestrzenianiu tego, co ma za kłamstwo).

Podobnie nastał czas, gdy ludzie, którzy zajmują się nauką wykraczają (ze względów etycznych, politycznych..) poza naukę i walczą z religią. Mogą uważać, że religia to kłamstwa, mogą walczyć o własne wpływy, mogą żyć w przeświadczeniu, że pewne ateistyczne myśli są lepsze dla świata - zapewniają ład bez wojen religijnych. Powody są różne, ale zawsze nienaukowe, tak jak kapłanami nie powodowała religia.

---

Człowiek nauki, gdy nie jest po pracy, ma jasno wytyczony obszar badań i jasno określone metody. Zajmuje się ustaleniem, co przy użyciu metod można odkryć w danym obszarze. I już. Żadna nauka (poza teologią) nie zajmuje się życiem po śmierci, ingerencjami bogów, aniołami na szpilce. Natomiast religie nie odnoszą się do statystyki zjawisk kwantowych, nie podważają kształtu szkieletu znalezionego w ziemi, nie ingerują w sformułowania twierdzeń matematycznych etc.

Nauka i religia zajmują różne obszary i nie stoją w żadnej sprzeczności, a mówię to jako człowiek planujący karierę akademicką, daleki przy tym od krytykowania religii. Rozmawiam na ten temat na uniwersytecie i widzę, że ludzie nauki bez problemu łączą naukę i religijność, zupełnie innych spraw dotyczy nauka - innych religia.

Problem się pojawia, gdy ktoś zabrnie za daleko. Gdy na przykład nie poprzestanie na opisie tego, co znalazł w ziemi, ale wymyśli przyczynę lub stwierdzi, że przyczyny nie ma. Wymyślenie przyczyny to nienaukowość (nauka nie zajmuje się przyczynami, a opisem świata, intencje bogów są poza jej zasięgiem, intencje natury to pojęcie sprzeczne wewnętrznie), podobnie jak zaprzeczenie jej istnieniu (nie ma metod badawczych, które umożliwiałyby określanie, gdzie jest przyczyna).
Nauka może statystycznie opisać różne zjawiska, ale nieuprawnionym jest wniosek, że ta statystyka to ostateczne wyjaśnienie. Ostatecznymi wyjaśnieniami nie zajmuje się nauka!
I podobnie gdy religia zbyt silnie ingeruje w naukę - gdy zbyt religijne osoby podważają dane naukowe (nie interpretacje a właśnie dane), problem wygląda tak samo. Z metafor biblijnych nie da się w prosty sposób wyprowadzić dokładnego opisu materialnego świata, kto próbuje, ten wychodzi już poza religię.

Religia i nauka nie stoją ze sobą w sprzeczności, wszelkie sprzeczności generują mylący się ludzie - rozciągający kompetencje nauki czy religii poza wszelkie sensowne granice. Najczęściej kierują się przy tym swoimi wrażeniami, nie zaś nauką czy religią. Ludzie, którzy naukowe myślenie kontynuują poza pracą (to znaczy: do swoich poglądów podchodzą podobnie krytycznie i metodycznie je badają, jakby byli w pracy), nigdy, absolutnie nigdy, nie konfrontują nauki i religii. Ta konfrontacja jest nielogiczna, nie ma podstaw! By skonfrontować religię i naukę trzeba zapomnieć przynajmniej o nauce, o logice i metodologii. Dopiero wtedy można kierować się wrażeniem i emocjami (czyli nie nauką) i wierzyć, że nauka religii (lub odwrotnie) przeczy.

Pytasz gdzie jest konflikt między religią a nauką a potem sam udzielasz odpowiedzi. Nauka i religia to nasze narzędzia do szukania prawdy (chociaż niektórzy uważają, że prawda nie istnieje). Nie idealizował bym ani religii ani nauki bo tworzą ją ludzie. Jeśli uda Ci się znaleźć człowieka który z powodzeniem łączy naukę z religią to inni naukowcy czy ludzie religijny zanegują jego twierdzenia. Ani nauka ani religie nie są dziedzinami jednolitymi. Każdy człowiek powołujący się na naukę lub religię w rzeczywistości powołuje się na jakąś jej część, często dyskredytując resztę (tą która mu nie pasuje). Pozwolę się nie zgodzić z tym, że nauka nie zajmuje się tym co religia i odwrotnie. Naukowcy nie dadzą się zepchnąć tym bardziej duchowni. Ludzie mają pytania i szukają odpowiedzi a ci którzy mają satysfakcjonujące odpowiedzi robią kariery i zgarniają kasę. Oczywiście nie uważam, że jest tak w każdym przypadku myślę, że niektórzy ludzie wyłamują się z tej rywalizacji.

Religia jest na bakier z nauka w dziedzinie seksuologiczno-psychologicznej.
Nie trzeba cytować tekstu, gdy się do niego praktycznie nie odnosi. Gdy się odnosi do niego, ale i tak jest tuż powyżej, też nie trzeba cytować całego tekstu.