Witam, w zasadzie to nie wiem jak zacząć bo nigdy nie pisałam na forum tego typu rzeczy. Przyszedł jednak czas że nie radze sobie sama ze swoimi trudnościami, niepowodzeniami itp.. Moja historia jest pewnie, prosta, banalna, przewidywalna, ale ja nie wiem co robić bo wydaje mi się że życie wymknęło się spod kontroli.
Mam blisko 30 lat, jestem mężatką i matką 2latka. Mieszkamy sami w dużej miejscowości. A problemy?? Widze we wszystkim..
Z teściami pod górkr- nie akceptują mnie taką jaka jestem i mąż jest miedzy młotem a kowadłem.
Synek przechodzi bunt dwulatka- co mói samo przez siebie, ale i ja coraz częściej widze w sobie złą matke.
Z mężem to różnie bywa, raczej gorzej niż lepiej.. wieczne pretensje, kłótnie...
Zdrowie?? Chyba siada mi wszystko pokolei, boje się że stane się hipochondryczka.. czasami mam wrażenie że umieram, kręci mi się w głowie, mam uczucie omdlenia i wogóle tak jakbym miałą się rozpaść.
Nie pracuję, od roku szukam pracy, chodze na setki rozmów ale wciąż się nie nadają... i nie żebym szukała pracy z bajki... poszukuję pracy w recepcji/rejestracji/pracy biurowej.. więc bez rewelecji. Praca jak praca.
Mąż pracuje ale oczywiście z jednej pensji ciężko wyżyć więc jesteśmy na utrzymaniu moich rodziców (WSTYD)
Złe samopoczucie, uczucie niepowodzenia, wieczne ocenianie mnie i oskarżanie niszczy moje życie a ja nie wiem ja sobie z tym poradzić. Od prawie 3 lat siedze w domu i jestem kurą domową. Wszystko co związane z domem i rodziną jest na mojej głowie, i pomimo iż nie ja zarabiam kwestie finansowe też do mnie należą. Kocham Syna i Męża nad życie ale tak bardzo chciałabym zacząć żyć na nowo. Póśc do pracy i rozwijać się. Nawet gdybym miała robić to w stopniu minimalnym. A tym bardziej że pragniemy mieć dwójke dzieci więc w niedalekiej przyszłości czekają mnie pieluchy i ponowne siedzenie w domu. A to i kosztuje i wyczerpuje.
Wiem że nie ma lekarstwa na moje problemy ale może ktoś przeczyta moje wypociny i coś poradzi.
- iv_sal
- Niewinne początki
- Nieaktywny
- panna_m
- Woman In Red
- Nieaktywny
Może nie jestem zbyt "doświadczona życiowo" i Ameryki tutaj nie odkryję, ale napiszę jak ja to wszystko widzę; jesteś w takim błędnym kole- jedno "nakręca" negatywnie drugie, uważam, że w którejś z dziedzin powinnaś zrobić krok w przód- łatwiej Ci będzie to wszystko "rozerwać". Radziłabym najpierw pójść do lekarza z tymi zawrotami i omdleniami, możliwe, że to wszystko z nerwów, ale wtedy przepisze Ci coś uspokajającego i będziesz lepiej czuła się fizycznie. Teściami się nie przejmuj, nie wstydź się też własnych rodziców, bo sytuacja finansowa jest trudna i nie musisz odmawiać pomocy. Sytuacja w domu wynika z tego, że sama fatalnie się czujesz.. Spróbuj może trochę uporządkować emocje, spisać na kartce swoje myśli, emocje, plan działania.. I zadbaj o siebie- nie chodzi o nowe ciuchy, makijaż, tylko o psychikę; spróbuj też dostrzec pozytywy- masz wspaniałą rodzinę, możesz mieć dzieci.. I nie patrz na to jako MUSZĘ siedzieć w domu z dziećmi.. Ty CHCESZ z nimi być, są Twoje, kochasz je 
Co do pracy- bywa z nią różnie, ale przede wszystkim- nie poddawaj się! Nie myślałaś o założeniu własnej działalności, np sklepu? Można dostać na to pieniądze z UE..
I uwierz w siebie, powodzenia 
