Nerwy, jest ze mną źle, potrzebuję pomocy - co robić? - Netkobiety.pl

Witam
Jak w tytule nie bardzo wiem co robić. Mam 28 lat, kiedyś przeżyłam bardzo traumatyczną sytuację-samobójstwo mojego chłopaka, właściwie byłego chłopaka. Przez miesiąc po tym brałam silne leki, nawet nie wiem jakie, tata mi je załatwił jak powiedział lekarzowi co się ze mną dzieje. Potem były wizyty u psychologa, a nawet dwóch i niby przepracowanie problemu. Po pewnym czasie pojawił się refluks żółciowy - mnóstwo żółci w żołądku z niewiadomej przyczyny. Nabiegałam się po lekarzach, ale nikt właściwie mi nie pomógł -jeden kazał mi się ruszać, inny dawał ketonal na żołądek i takie tam. Żaden nie wpadł na to, że przyczyna może leżeć w głowie. Po długim wsłuchiwaniu się w organizm sama doszłam do tego że to nerwy i powoli, powoli zaczęłam z tego wychodzić.
Tylko jakiś czas później mnie zaatakowało. Bezsenność, strach, lęk - że nie znajdę pracy, że zachoruję, że będę bez pieniędzy. Dostałam się na staż i najpierw objawy się zaostrzyły, ale potem było lepiej. Jednak jakakolwiek  zmiana sytuacji, coś nowego - i bach powrót. Dzisiaj w pracy po urlopie gdzie niby powinnam być wypoczęta  było to samo, nie mogłam złapać oddechu, bałam się że zemdleje, ciągły strach, że nie dam rady, że stracę pracę i tak naprawdę ogólnie o wszystko. Błędne koło np. że jestem w ciąży a potem że nigdy w ciążę nie zajdę. Czasem sama siebie mam dosyć, sama siebie zamęczam. Nie umiem sobie z tym poradzić. Jedynym lekiem jaki mi pomaga to Cloranxen. Ale nie można go brać długo to raz, a dwa nikt nie chce mi go przepisać, jedynie lekarz pierwszego kontaktu, ale małą dawkę i raz na pół roku i to niechętnie. Kiedyś przepisała mi go neurolog jak poszłam do niej trzęsąc się ze strachu, niestety już nie przyjmuje. Dostawałam też rożne leki od psychiatry i innego neurologa - ostatnio Trittico, miał być super, jednak skutki uboczne - ogromne mdłości,zawroty głowy  musiałam odstawić. Nie wiem co robić, szukać psychologa czy psychiatry? Moja neurolog jest dziwna, nie lubi rozmawiać tylko każe wypełniać testy, bo stwierdziła że tak będziemy się porozumiewać. Nie umiem normalnie funkcjonować, wydałam już sporo na leki i lekarzy, od września mam pracować wreszcie w  moim zawodzie, a póki co nie śpię, nie jem, palę i się boję, że sobie nie poradzę, że to nie dla mnie, jestem tym wszystkim strasznie zmęczona. Coraz częściej myślę, że jestem nienormalna, że inni wokoło doskonale sobie dają radę, a ja....szkoda gadać.