Terapia, czyli góry i doliny - Netkobiety.pl

Żeby nie było nieporozumień. Do dupy ze sie tak ciągnie ten stan. Ale dalej jestem spokojny. "Czymaj" się bedzie dobrze. Jeszcze troche. A może się jakiś nowy pojawi? Pamiętaj że kręcą Cie emocje a mózg nie odróżnia czy złe czy dobre. Byle sie działo. Nad tym trzymaj kontrolę

Smuteczek, jak tam?
Jak sobie radzisz?

Mam nadzieje,ze lepiej

Ostatnia Jej relacja miała pozytywny wydźwięk. Owszem, na pewno lekko nie ma, ale ma za to Filemona Oczywiście mówiąc pół żartem pół serio. Filemon na swój sposób ma bardzo pozytywny wpływ na Nią i to się liczy, to jest ważne.

Oczywiście, że posiadanie jakiegoś zwierzaka nie spowoduje, że stanie się cud, ale chociażby w Jej przypadku nie wraca do pustego domu, nie siedzi w nim sama. Jest także Filemon, który, jak już to podkreślała, przysparza Jej wiele radości. Świadomość tego, że nie jest się samemu, że jest nawet pies czy kot, czy inny zwierzak na pewno korzystnie wpływa na taką osobę. Nawet mówiąc metaforycznie, jest do kogo odezwać się. Tak, nie usłyszymy odpowiedzi, ale pogawędzić można. Poza tym zwierzaki doskonale wyczuwają nastroje swoich właścicieli.

Za wcześnie na jakieś duże zmiany.

Terapia i faza leczenia po tak długim związku trwa długo.
Ważne, by się nie złamała i nie wznowiła kontaktu.

Witajcie Drodzy!
Jak miło, że pamiętacie o mnie i nadal odzywacie się w tym wątku - dziękuję!
Co u mnie...żyję i walczę o siebie. Jest coraz więcej chwil, gdy on nie jest obecny w moich myślach. Mam wrażenie, że wychodzę powoli z tego zapętlenia myślowego. Oswajam powoli pustkę po nim, która nadal boli...Terapia pomoga mi na tyle, że coraz wyraźniej pamiętam to, czym mnie ranił. Umiem już zobaczyć, jak bardzo poświęcałam siebie, żeby go zatrzymać, a i tak na nic się to zdało. Ja od początku uczestniczyłam w grze, w której nie miałam żadnych szans...On chciał tak to zakończyć i zakończył. Jeśli jestem z czegoś dumna, to z tego, że od tamtego lipcowego dnia nie dałam znaku życia i nie złamałam blokady. Już nawet nie sprawdzam, czy ona nadal trwa. Nie zastanawiam się, czy on jest w nowym związku, czy sam. Jeśli coś mnie nadal porusza, to to, czy on nyśli czasem o mnie, czy jego moja nieobecność jakoś dotyka. To jeszcze mnie przy nim w jakiś sposób trzyma...Nadal nie potrafię pojąć, jak dojrzały człowiek może tak po prostu uciąć w kilka minut 6 lat relacji, odwrócić się i odejść, mając w nosie, co się z tą porzuconą osobą dzieje. Ja tamtego dnia byłam prawie 600 km od domu, a mój stan był taki, że mogło zdarzyć się wszystko, bo nie mam już 20 lat...
Miło, że wspominacie o Filemonie. Bardzo się ze sobą zżyliśmy. Opieka nad nim zapełnia mi popołudnia i daje radość w tym trudnym czasie. Kotek rośnie i ma już prawie 5 miesięcy .
Jeszcze raz dziękuję za troskę. Ostatnio trochę ucichło na forum, więc nie chciałam nikomu zawracać głowy. Dlatego doceniam, że wspominacie o mnie. Serdecznie pozdrawiam!

Jak dobrze czytać, że dzielnie trwasz w postanowieniu, gratuluję! Widzisz jaka jesteś silna?:)
To zrozumiałe, że czasem sie zastanawiasz czy on myśli, nie jesteś cyborgiem tylko czlowiekiem z uczuciami a 6 lat to nie miesiąc. Na pewno myśli czasem, on też nie jest cyborgiem a 6 lat związku nie da się wymazać z glowy jakby nie istnial, więc nawet jak nie chce to myśli są. Tylko Ty chcesz wiedzieć jak myśli, czy to, co razem przeżyliscie mialo dla niego znaczenie, czy żaluje, cierpi, tęskni...bo jesli tak to te 6 Twoich lat miało sens i latwiej się z pogodzić ze stratą i nie czuc porażki.

To zastanawianie się to ostatnia nitka więzi, którą Twoje serce próbuje utrzymać, żeby nie poczuć całkowitej pustki. Ale spójrz na to tak – jeśli kochałaś i byłaś lojalna, to nie przegrałaś. To on przegrał. Jako facet i jako człowiek. Bo nie zostawia się tak kogos jak śmiecia po tylu latach.
Ale pamietaj, że Twoja determinacja buduje Twoja wolnosć, więc wytrwaj:))
Ściskam!

Wyobrażam sobie.
Co nas nie zabije to nas wzmocni. Dasz radę.
I podrap za uchem kotełka ode mnie:)

Julia, dzięki za aktywne wsparcie w moim wątku!

Wydaje mi się, że on miał cię na tyle prosto gdzieś, że go to nie dotyka w żaden sposób. Gdyby miało go to dotykać, nie odszedłby, a już na pewno nie w taki sposób.

Samba, smutne, ale chyba tak właśnie było...:(.

Skoro już dostrzegasz tego rodzaju historie, sytuacje, niuanse i co więcej, rozumiesz ich prawdziwe znaczenie, to znaczy, że maszerujesz coraz żwawiej i pewniej. Mówiąc w dużym uproszczeniu, idziesz dobrą drogą we właściwym kierunku. Uczysz się zdrowego życia na nowo, a to nie jest łatwe, ale jak widać, dajesz radę.
Smuteczek, brawo Ty

Myślę, że każda pisząca tu osoba ma na swój sposób sluszność. Dlatego odpiszę ogolnie. Cała ta historia bardzo mnie dotknęła i przeczołgała. Dziś na pewno jestem dalej niż 12 lipca, bezsprzecznie. Żyję, choć początkowo nie miałam ochoty...Pracuję, uśmiecham się szczerze. Układam sobie w głowie wszystko od nowa. Potrafię to już bez niego. Ale wiecie, trudno jest tak zupełnie nie wracać, nie rozmyślać. Niektórym zajmuje to wiele miesięcy, rok i dłużej...To jakby kazać osobie bez nogi nagle wstać i biec przed siebie. Tego jeszcze nie umiem - zapomnieć. Plusy są takie, że jestem spokojniejsza, nie mam ataków paniki, trochę lepiej śpię. Mam apetyt. Wróciłam do czytania, oglądania filmów. Nie potrafię nadal słuchać muzyki, bo płaczę.
Terapetka uświadomiła mi, że ślad pozostanie na zawsze i nie powinnam z tym walczyć. Tylko już nie będzie boleć. Czasem myślę, ze to był zły sen. Szkoda, że nie można się tak po prostu obudzić.

Do Ciebie bo pomagasz Autorce rozmyslac o tym co nie ma sensu. Juz po wszystkim.

Jak nie kłamiesz to dobrze to wygląda

Eee tam. Tak sobie gadam. Bałem się ze gdyby Twój były wpadł do Ciebie z bukietem róż, padł na kolana mówiąc jak bardzo żałuje to byś pękła. Ale po Twoim ostatnim wpisie myślę że jednak już nie.

Tak sobie gadam ale wiem że nie da się przekreślić 6 lat w chwilę moment. Że to proces dochodzenia do siebie. I Ty to robisz dobrze. Ale sa tacy którzy utkną w tym miejscu na miesiąc, rok, 5 lat, 10 lat. Na swoje myśli masz wpływ.  Możesz te szkodliwe przeganiać albo nie. Rozmyślanie co on czuje,  dlaczego, czy żałuje, czy też mu źle, czy jednak może to czy tamto nic nie daje poza karmieniem smutku i niepewności.

Moja empatia czy współczucie są tam w środku. Robotem nie jestem. Ale niekoniecznie przyniosą coś dobrego. Inni lepiej potrafią po plecach poklepać.

Bert, czasem takie mocny kuksaniec pomaga bardzo . Wiem, że nie jesteś robotem, dlatego czytam między wierszami. Dziękuję!