Zdrada - Netkobiety.pl

Witam,

Aktualnie jestem w środku potężnego kryzysu w swoim małżeństwie.

2 dni temu przyznałam się mężowi do romansu który trwał 3 miesiące. Klasyczny schemat - kolega z pracy. Z mężem jestem od 15 lat z czego 4 lata w małżeństwie. Ja mam 34 lata, mąż 35. Układało nam się dobrze w życiu, czasem zdarzały się kłótnie jak wszędzie ale ogólnie byliśmy zgodną parą. Zrobiłam największą głupotę i błąd wchodząc w tą relacje.

Nie chce na razie wchodzić w szczegóły tego romansu. Mężowi odpowiedziałam na wszystkie pytania, spotkał się także z kobietą kochanka, bo napisała do niego.

Mąż przeżył ogromny szok, ale nie wyrzucił mnie z domu. Mieszkamy, rozmawiamy. Czasami mnie przytuli, powiedział, że bardzo mnie kocha ale zaufanie zniknęło i nie wie co będzie dalej. W chwili obecnej nie podejmuje żadnych decyzji. Wczoraj poprosił abym powiedziała o tym swojej mamie - zrobiłam to - nie była to miła rozmowa. Moja mama nie chciała kompletnie słuchać, zwyzywała mnie i powiedziała, że jak jestem taka głupia ona nie będzie męża przekonywać i mnie bronić.
Porozmawiał także z bratem i bratową - reakcja podobna, szok, niedowierzanie ( domyślam się, że mnie znienawidzili).

Mąż powiedział, że potrzebuje kilku dni aby poukładać wszystko w głowie, że gdyby mnie tak bardzo nie kochał już dawno by mnie nie było.
Obecnie jestem wrakiem człowieka, dzisiaj wzięłam urlop w pracy. Nie jestem w stanie funkcjonować, pisze aby to z siebie wyrzucić, bo nie mam z kim porozmawiać. Nie szukam pocieszenia, bo wiem jak bardzo skrzywdziłam męża ale wiem jedno, że chce zrobić wszystko aby ratować nasze małżeństwo.

Nie masz usprawiedliwienia, ale ten facet też niemota, zamiast zakończyć ten romans i się nie przyznawać…
Może on myślał o rozwodzie z żoną i ciebie wykorzystał do tego, żeby mieć powód, przy okazji dostałaś rykoszetem.

Ale to już nie ma znaczenia, musisz sama wypić piwo którego nawarzyłaś.

Przypomniały mi się fragmenty z Łysiaka, np: "Żaden mężczyzna, choćby nawet pociągający bardzo, nie jest na tyle pociągający, żeby sprawić, iż będzie jedynym pociągającym mężczyzną na świecie czy nawet w swoim miasteczku" (...) "Przewaga kolegi z pracy nad mężem polega na tym, że kolega z pracy nigdy nie chodzi w domowych pantoflach i w rozpiętej koszuli wyrzuconej na spód podartego dresu, jest zawsze ogolony, a czas, który mógłby poświęcić na czytanie gazet w ubikacji, poświęca na prawienie komplementów. I do tego jest nowy !" (...) "prawdziwa erotyczna pobudliwość budzi się w damach między trzydziestką, a czterdziestką. I czegóż ty chcesz, żeby wówczas mąż był tym, który ją będzie zaspokajał ? Co za idiotyzm ! Po szesnastoletnim pożyciu ? Żebyś był nawet super ogierem, to po tak długim spółkowaniu jesteś już tylko obowiązkiem. (…) Zrozum, baba blisko czterdziestki potrzebuje nowego miłośnika ! Pcha ją do tego strach, tak, ogromny strach, braciszku, bo wie, że koniec już blisko, że niedługo zwiędnie. Cóż więc robi ? Panikuje, a potem szuka potwierdzenia swej atrakcyjności, i ktoś ją musi wesprzeć w tym, upewnić, że jej atrakcyjność wciąż trwa. I kto to ma być, mąż ? Facet, który ją kopuluje od lat szesnastu ?”

Sam sporo z tego widziałem, a Łysiak w tej kwestii ma sporo trafnych obserwacji.

Witam,

Aktualnie jestem w środku potężnego kryzysu w swoim małżeństwie.

2 dni temu przyznałam się mężowi do romansu który trwał 3 miesiące. Klasyczny schemat - kolega z pracy. Z mężem jestem od 15 lat z czego 4 lata w małżeństwie. Ja mam 34 lata, mąż 35. Układało nam się dobrze w życiu, czasem zdarzały się kłótnie jak wszędzie ale ogólnie byliśmy zgodną parą. Zrobiłam największą głupotę i błąd wchodząc w tą relacje.

Nie chce na razie wchodzić w szczegóły tego romansu. Mężowi odpowiedziałam na wszystkie pytania, spotkał się także z kobietą kochanka, bo napisała do niego.

Mąż przeżył ogromny szok, ale nie wyrzucił mnie z domu. Mieszkamy, rozmawiamy. Czasami mnie przytuli, powiedział, że bardzo mnie kocha ale zaufanie zniknęło i nie wie co będzie dalej. W chwili obecnej nie podejmuje żadnych decyzji. Wczoraj poprosił abym powiedziała o tym swojej mamie - zrobiłam to - nie była to miła rozmowa. Moja mama nie chciała kompletnie słuchać, zwyzywała mnie i powiedziała, że jak jestem taka głupia ona nie będzie męża przekonywać i mnie bronić.
Porozmawiał także z bratem i bratową - reakcja podobna, szok, niedowierzanie ( domyślam się, że mnie znienawidzili).

Mąż powiedział, że potrzebuje kilku dni aby poukładać wszystko w głowie, że gdyby mnie tak bardzo nie kochał już dawno by mnie nie było.
Obecnie jestem wrakiem człowieka, dzisiaj wzięłam urlop w pracy. Nie jestem w stanie funkcjonować, pisze aby to z siebie wyrzucić, bo nie mam z kim porozmawiać. Nie szukam pocieszenia, bo wiem jak bardzo skrzywdziłam męża ale wiem jedno, że chce zrobić wszystko aby ratować nasze małżeństwo.

wieka napisał/a:

Jak już, to dotyczy też facetów i nie można generalizować i mówić o wszystkich.
Jakby było to takie proste, to każdy by sobie zmieniał na nowszy model… pociąg  seksualny wszystkiego nie determinuje.

Jednak statystyki są po mojej stronie - rozwody najczęściej inicjują kobiety. Po prostu one tym rozwodem sygnalizują, że coś przestało działać, a najczęściej kobiety w Polsce robią to w wieku 40-41 lat czyli coś przestało grać wcześniej, w domyśle, dajmy na to w wieku średnio 37-38 lat.

Klasyczny schemat - kolega z pracy.

Układało nam się dobrze w życiu, czasem zdarzały się kłótnie jak wszędzie ale ogólnie byliśmy zgodną parą.

Nie za bardzo mi się chce, a i czasu brak na prześledzenie Twojego związku.
Ale zdaje się wygląda to tak.
Czas goni to trzeba jakoś ten przechodzony związek sformalizować, żeby go nie zakończyć.
Maż ma trudny charakter, ale ma portki.
W końcu ślub, bo dom, bo założyć rodzinę trza i zdaje się odseparować od trudnego ojca.
Tylko, że właśnie, są też kobiece potrzeby, które zrealizował kolega z pracy. Pewnie trochę komplementów, dogadywanie się i poleciało w niekontrolowany romans.
Gdy sprawę wykryła jego żona, trzeba było sprawę ratować i się przyznać na tyle ile trzeba było.
Teraz jak to zwykle bywa chcesz, sprawę ułagodzić, wrócić do tego co było.
Tylko nawet gdy ci się to uda, Twoje potrzeby bycia docenianą i komplementowaną kobietą wrócą.

Farmer napisał/a:

Pozostaje jedynie złożyć papiery o rozwód z twojej winy.

No nie. Gdyby kolega z pracy wziął ją na swoje ramiona, to oczywiście rozwód z winy męża, albo niezgodność charakterów.
Niestety nie wziął, trzeba wracać do męża i przeczekać.

Dżaro2026 napisał/a:

Jednak statystyki są po mojej stronie - rozwody najczęściej inicjują kobiety. Po prostu one tym rozwodem sygnalizują, że coś przestało działać, a najczęściej kobiety w Polsce robią to w wieku 40-41 lat czyli coś przestało grać wcześniej, w domyśle, dajmy na to w wieku średnio 37-38 lat.

Najczęściej błędy są popełniane zaraz na początku małżeństwa. Co owocuje później.
Czyli typowy podział facet zapierd..la na rodzinę, kobieta zajmuje się domem. No i potem są takie irytujące dla kobiety kwiatki, że facet nie radzi sobie przy zakupach, rachunkach, porządkach domowych, jest zaniedbany, bo zap...lał na budowie itd.
Wszystko wychodzi, gdy dzieci już odchowane, czyli właśnie po 40-tce u kobiet.

Ostatnio czytałem, że kobieta kolejny raz się wkurzyła na męża, bo kazała mu kupić pastę do zębów, a ten kupił pastę dla dzieci. Zbiera się i zbiera, a nie ma nic gorszego w oczach kobiety jak męska niezaradność.

Raczej się wie kogo się bierze…

Legat napisał/a:

wieka napisał/a:

Raczej się wie kogo się bierze…

A mnie się zapamiętało jedno mądre zdanie księdza na ślubie:
- mówią, że się kochają, a czy rzeczywiście - to się okaże.

Fajny ksiadz

Farmer napisał/a:

Pozostaje jedynie złożyć papiery o rozwód z twojej winy.

No nie. Gdyby kolega z pracy wziął ją na swoje ramiona, to oczywiście rozwód z winy męża, albo niezgodność charakterów.
Niestety nie wziął, trzeba wracać do męża i przeczekać.

kamil555x napisał/a:

[...]

Z tego co tu piszesz wygląda, że jest duża szansa, że mąż Ci wybaczy. [...]

Wszak bezjajeczność męska bije w tych czasach rekordy Guinnessa, to i obtuli uszy i będzie udawać, że nic się nie stało, Polacy nic się nie stało.

To nie jest tak, że ten związek z góry skazany jest na porażkę, ale na pewno będzie bardzo, bardzo trudno, a przy tym kluczowa może się okazać postawa Autorki.

kamil555x napisał/a:

[...]

Z tego co tu piszesz wygląda, że jest duża szansa, że mąż Ci wybaczy. [...]

Wszak bezjajeczność męska bije w tych czasach rekordy Guinnessa, to i obtuli uszy i będzie udawać, że nic się nie stało, Polacy nic się nie stało.

Witam,

Aktualnie jestem w środku potężnego kryzysu w swoim małżeństwie.

2 dni temu przyznałam się mężowi do romansu który trwał 3 miesiące. Klasyczny schemat - kolega z pracy. Z mężem jestem od 15 lat z czego 4 lata w małżeństwie. Ja mam 34 lata, mąż 35. Układało nam się dobrze w życiu, czasem zdarzały się kłótnie jak wszędzie ale ogólnie byliśmy zgodną parą. Zrobiłam największą głupotę i błąd wchodząc w tą relacje.

Nie chce na razie wchodzić w szczegóły tego romansu. Mężowi odpowiedziałam na wszystkie pytania, spotkał się także z kobietą kochanka, bo napisała do niego.

Mąż przeżył ogromny szok, ale nie wyrzucił mnie z domu. Mieszkamy, rozmawiamy. Czasami mnie przytuli, powiedział, że bardzo mnie kocha ale zaufanie zniknęło i nie wie co będzie dalej. W chwili obecnej nie podejmuje żadnych decyzji. Wczoraj poprosił abym powiedziała o tym swojej mamie - zrobiłam to - nie była to miła rozmowa. Moja mama nie chciała kompletnie słuchać, zwyzywała mnie i powiedziała, że jak jestem taka głupia ona nie będzie męża przekonywać i mnie bronić.
Porozmawiał także z bratem i bratową - reakcja podobna, szok, niedowierzanie ( domyślam się, że mnie znienawidzili).

Mąż powiedział, że potrzebuje kilku dni aby poukładać wszystko w głowie, że gdyby mnie tak bardzo nie kochał już dawno by mnie nie było.
Obecnie jestem wrakiem człowieka, dzisiaj wzięłam urlop w pracy. Nie jestem w stanie funkcjonować, pisze aby to z siebie wyrzucić, bo nie mam z kim porozmawiać. Nie szukam pocieszenia, bo wiem jak bardzo skrzywdziłam męża ale wiem jedno, że chce zrobić wszystko aby ratować nasze małżeństwo.

AdamJeden napisał/a:

czekoladka7 napisał/a:

Witam,

Aktualnie jestem w środku potężnego kryzysu w swoim małżeństwie.

2 dni temu przyznałam się mężowi do romansu który trwał 3 miesiące. Klasyczny schemat - kolega z pracy. Z mężem jestem od 15 lat z czego 4 lata w małżeństwie. Ja mam 34 lata, mąż 35. Układało nam się dobrze w życiu, czasem zdarzały się kłótnie jak wszędzie ale ogólnie byliśmy zgodną parą. Zrobiłam największą głupotę i błąd wchodząc w tą relacje.

Nie chce na razie wchodzić w szczegóły tego romansu. Mężowi odpowiedziałam na wszystkie pytania, spotkał się także z kobietą kochanka, bo napisała do niego.

Mąż przeżył ogromny szok, ale nie wyrzucił mnie z domu. Mieszkamy, rozmawiamy. Czasami mnie przytuli, powiedział, że bardzo mnie kocha ale zaufanie zniknęło i nie wie co będzie dalej. W chwili obecnej nie podejmuje żadnych decyzji. Wczoraj poprosił abym powiedziała o tym swojej mamie - zrobiłam to - nie była to miła rozmowa. Moja mama nie chciała kompletnie słuchać, zwyzywała mnie i powiedziała, że jak jestem taka głupia ona nie będzie męża przekonywać i mnie bronić.
Porozmawiał także z bratem i bratową - reakcja podobna, szok, niedowierzanie ( domyślam się, że mnie znienawidzili).

Mąż powiedział, że potrzebuje kilku dni aby poukładać wszystko w głowie, że gdyby mnie tak bardzo nie kochał już dawno by mnie nie było.
Obecnie jestem wrakiem człowieka, dzisiaj wzięłam urlop w pracy. Nie jestem w stanie funkcjonować, pisze aby to z siebie wyrzucić, bo nie mam z kim porozmawiać. Nie szukam pocieszenia, bo wiem jak bardzo skrzywdziłam męża ale wiem jedno, że chce zrobić wszystko aby ratować nasze małżeństwo.

Moim zdaniem, mąż już zdecydował się na rozwód.
Jeśli nie macie dzieci, to nic nie możesz już zrobić w temacie swojego małżeństwa. Czeka cię szukanie następnego jelenia.
Jeśli są dzieci, możesz używać je do subtelnego szantażu aby na jakiś czas zostać przy mężu. Ale sama poczujesz, że jest z tobą z przymusu.
Mąż już poinformował rodzinę, tak że gdy wystąpi o rozwód nikt mu nie będzie odradzał.
Mieliście jakieś trudności z rozkręcaniem firmy - mąż samotnie borykał się z problemem nie czując wsparcia, a ty po prostu wolałaś miłe słówka od gościa, któremu zachciało się poruchać. Zresztą, parę słów, które napisałaś potwierdzają, że jesteś wielką egoistką.
Może na początku związku mieliście szczęśliwe lata. W imię ich daj mu rozwód bez problemów, choćby z orzeczeniem twojej winy.

Dokładnie tak

AdamJeden napisał/a:

Julia life in UK napisał/a:

Dokładnie tak

Pozdrawiam, pozdrawiam, już w postaci nowej ja ?

Nie rozumiem.  W jakiej nowej ja postaci?

Julia life in UK napisał/a:

AdamJeden napisał/a:

Pozdrawiam, pozdrawiam, już w postaci nowej ja ?

Nie rozumiem.  W jakiej nowej ja postaci?

No, wyleczona czy nadal pełna chorób ?

Generalnie istnieje szereg badań potwierdzających, że kobiety seksualnie w długich związkach po jakimś czasie zaczynają pożądać partnera mniej. Mężczyźni nie mają z tym aż takiego problemu jak kobiety i średnio dłużej cenią atrakcyjność seksualną partnerki. Tych badań jest trochę, wrzucam dwa. Interesująca rzecz czy fantazje seksualne kobiet również mają swoje źródło w nudzie. Tak czy inaczej te obserwacje potwierdza nie tylko empiria, statystyki (więcej rozwodów inicjowanych przez kobiety), ale i badania. Polecam "Statek" Waldemara Łysiaka, ciekawa lektura. A zdrady się nie przebacza - nawet tej emocjonalnej. Ale niestety, w tych sprawach to mężczyźni najwyraźniej płeć słabsza, a nawet często żałosna. Dają sobie wmawiać jakieś farmazony o przyjaźni męsko-damskiej i szeregi innych głupot. Sam znam dwa przypadki jak chłopy się wieszały przez baby. Żenada na maksa. Coś zaczęli kłaść do żywności czy jak ? Albo to efekt niewłaściwego wychowania i cenzury zachowań oraz natury kobiet.

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/22268980/
https://bmjopen.bmj.com/content/7/9/e016942

Generalnie istnieje szereg badań potwierdzających, że kobiety seksualnie w długich związkach po jakimś czasie zaczynają pożądać partnera mniej. Mężczyźni nie mają z tym aż takiego problemu jak kobiety i średnio dłużej cenią atrakcyjność seksualną partnerki. Tych badań jest trochę, wrzucam dwa. Interesująca rzecz czy fantazje seksualne kobiet również mają swoje źródło w nudzie. Tak czy inaczej te obserwacje potwierdza nie tylko empiria, statystyki (więcej rozwodów inicjowanych przez kobiety), ale i badania. Polecam "Statek" Waldemara Łysiaka, ciekawa lektura. A zdrady się nie przebacza - nawet tej emocjonalnej. Ale niestety, w tych sprawach to mężczyźni najwyraźniej płeć słabsza, a nawet często żałosna. Dają sobie wmawiać jakieś farmazony o przyjaźni męsko-damskiej i szeregi innych głupot. Sam znam dwa przypadki jak chłopy się wieszały przez baby. Żenada na maksa. Coś zaczęli kłaść do żywności czy jak ? Albo to efekt niewłaściwego wychowania i cenzury zachowań oraz natury kobiet.

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/22268980/
https://bmjopen.bmj.com/content/7/9/e016942

3. Przyjaźń damsko-męska. No też trochę dziwne zabraniać żonie mieć przyjaciela, którego zna np od dziecka. Ja jestem za tym aby nie zabraniać bo to odbiera jaja facetowi i pewność siebie, w oczach kobiety taki facet jest mięczakiem bo nie jest pewny siebie jeśli uważa, że ona go zdradzi z przyjacielem. A zabraniając to skutek jest odwrotny.

czekoladka7 napisał/a:

gdy ktoś wykazał mi zainteresowanie weszłam w to czując, że jest to złe. Z jednej strony mi to schlebiało z drugiej czułam, że krzywdzę męża. Pogubiłam się w tym wszystkim.

No i mamy kontynuacje tematu o chodzeniu do mezczyzny ginekologa.
Jak kobieta jest kurwa, ktora czuje sie komfortowo z uwaga innych mezczyzn to tak sie konczy.

Nie martw sie. Nie twoja wina.
Facet nie wiedzial, ze kobiete z ulicy sie wyciagnac da, ale ulicy z kobiety nie.
Ty sie rzeczywiscie pogubilas.
Bylas w zlym miejscu przez te wszystkie lata.

Twoja wolnosc i naturalne srodowisko jest gdzies indziej.

.......... ale wiem jedno, że chce zrobić wszystko aby ratować nasze małżeństwo.

Salomonka napisał/a:

czekoladka7 napisał/a:

.......... ale wiem jedno, że chce zrobić wszystko aby ratować nasze małżeństwo.

Dlaczego? Co widzisz dobrego w ratowaniu małżeństwa w którym dochodzi do zdrady?

dokładnie, przecież powód dla którego zdradzałaś nie zniknął. Jakby się nie wydało to byś zdradzała dalej. Wcale nie kochasz męża, tylko boisz się zmian.
nie trzeba się bać, przeprosić i się samej wyprowadzić.
nie krzywdzisz męża, nawet jak się jemu tak wydaje.
piszę Ci to jako zdradzana żona. Byłam w miejscu Twojego męża i po latach myślę, że to był dobry zwrot w moim życiu, w jego nie wiem, ale to mnie mniej interesuje.
to wszystko nie stało się bez przyczyny i nie macie nic do zyskania na pozostaniu razem, A do stracenia i owszem.

Albo najlepiej wogole nie szukać, po co drugiemu psuć życie.  No chyba,że się zmieni i nie będzie już zdradzać