Kiedy małżeństwo niszczy - Netkobiety.pl

Wracam po wieloletniej przerwie. Kiedyś odeszłam od męża ale daliśmy sobie drugą szansę i chyba znów nic z tego nie będzie. Mamy 2 dzieci, mieszkamy poza granicami kraju, pracujemy. Wiedzie nam się nawet ok. Niestety powrócił temat wizyt męża na portalach randkowych oraz coraz większa agresja z jego strony. Poszliśmy na terapię par ale ona przyniosła skutek odwrotny bo teraz już myślę że jedynym sensownym wyjściem jest rozstanie. Z drugiej strony wiem że od dawna unikałam bliskości z mężem bo czułam dużą niechęć i wszystko we mnie krzyczało nie. Mąż jest coraz bardziej wulgarny i nastawiony wrogo do mnie i świata. Terapeutka powiedziała że przejawia cechy narcystyczne. Widzę swoje błędy w tej relacji jednak nigdy nie zdradziłam męża. Zawsze byłam fer dla niego i dzieci. Dawałam mu czas na odpoczynek, wspierałam go. Od dawna jesteśmy obok siebie. Rozmawiamy tylko o sprawach organizacyjnych. Boję się też otwartych rozmów bo mąż często wykorzystuje potem moje słabości w kłótniach. Wyjścia czy wyjazdy rodzinne są coraz bardziej pełne awantur które według męża prowokuje ja. Jest mi tak strasznie przykro że może nie dałam z siebie wszystkiego żeby uratować ten związek. Kiedy powiedziałam otwarcie o rozwodzie w domu rozpętało się piekło. Od wyzwisk że się kurwie, że mam się spakować do swojego gacha i się wyprowadzić, po groźby że nie dostanę żadnych oszczędności a on nie będzie pomagał przy dzieciach. I teraz ciągle próbuje wracać do wszystkich zaległych tematów wysysając moją energię. Potrafi wypominać mi ciągle że 12 lat temu kolega mnie odwiózł z pracy do domu. Mało tego wmawia mi rzeczy które nigdy nie miały miejsca i wypiera się tego co robił latami. Cały czas mówi że był taki przeze mnie. Mam straszne poczucie winy ale myślę że lepiej będzie osobno i żeby każdy z nas stworzył swój spokojny dom dla dzieci. Jak poradzić sobie z poczuciem winy, nie jest tak że całe małżeństwo popsułam ja. Mąż twierdzi że go prowokowałam cały czas a ja często chciałam po prostu coś wyjaśnić czy przegadać. Tak naprawdę organizacja naszego życia była na moich barkach. On pomagał jak musiał ale głównie oddalił się w tv i telefon. Boli mnie że często jest przeciwko naszej 3 i mówi ze to wszystko nasza wina jakby dzieci stały po mojej stronie. A przecież dzieci w tym nie uczestniczą. Jestem klebkiem nerwów. Myślę że życie dalej z tak negatywnym mężem ściągnie mnie na dno. Już mam coraz większe problemy ze wstaniem z łóżka i zrobieniem czegokolwiek. Dzisiaj mamy chyba już ostatnie spotkanie z terapeutka.

yellowblue napisał/a:

Wracam po wieloletniej przerwie. Kiedyś odeszłam od męża ale daliśmy sobie drugą szansę i chyba znów nic z tego nie będzie. Mamy 2 dzieci, mieszkamy poza granicami kraju, pracujemy. Wiedzie nam się nawet ok. Niestety powrócił temat wizyt męża na portalach randkowych oraz coraz większa agresja z jego strony. Poszliśmy na terapię par ale ona przyniosła skutek odwrotny bo teraz już myślę że jedynym sensownym wyjściem jest rozstanie. Z drugiej strony wiem że od dawna unikałam bliskości z mężem bo czułam dużą niechęć i wszystko we mnie krzyczało nie. Mąż jest coraz bardziej wulgarny i nastawiony wrogo do mnie i świata. Terapeutka powiedziała że przejawia cechy narcystyczne. Widzę swoje błędy w tej relacji jednak nigdy nie zdradziłam męża. Zawsze byłam fer dla niego i dzieci. Dawałam mu czas na odpoczynek, wspierałam go. Od dawna jesteśmy obok siebie. Rozmawiamy tylko o sprawach organizacyjnych. Boję się też otwartych rozmów bo mąż często wykorzystuje potem moje słabości w kłótniach. Wyjścia czy wyjazdy rodzinne są coraz bardziej pełne awantur które według męża prowokuje ja. Jest mi tak strasznie przykro że może nie dałam z siebie wszystkiego żeby uratować ten związek. Kiedy powiedziałam otwarcie o rozwodzie w domu rozpętało się piekło. Od wyzwisk że się kurwie, że mam się spakować do swojego gacha i się wyprowadzić, po groźby że nie dostanę żadnych oszczędności a on nie będzie pomagał przy dzieciach. I teraz ciągle próbuje wracać do wszystkich zaległych tematów wysysając moją energię. Potrafi wypominać mi ciągle że 12 lat temu kolega mnie odwiózł z pracy do domu. Mało tego wmawia mi rzeczy które nigdy nie miały miejsca i wypiera się tego co robił latami. Cały czas mówi że był taki przeze mnie. Mam straszne poczucie winy ale myślę że lepiej będzie osobno i żeby każdy z nas stworzył swój spokojny dom dla dzieci. Jak poradzić sobie z poczuciem winy, nie jest tak że całe małżeństwo popsułam ja. Mąż twierdzi że go prowokowałam cały czas a ja często chciałam po prostu coś wyjaśnić czy przegadać. Tak naprawdę organizacja naszego życia była na moich barkach. On pomagał jak musiał ale głównie oddalił się w tv i telefon. Boli mnie że często jest przeciwko naszej 3 i mówi ze to wszystko nasza wina jakby dzieci stały po mojej stronie. A przecież dzieci w tym nie uczestniczą. Jestem klebkiem nerwów. Myślę że życie dalej z tak negatywnym mężem ściągnie mnie na dno. Już mam coraz większe problemy ze wstaniem z łóżka i zrobieniem czegokolwiek. Dzisiaj mamy chyba już ostatnie spotkanie z terapeutka.

Nie chcę go bronić, ale zrozumiałam, że od dawna Ty nie chcesz seksu, mimo że on chce?
Dla facetów seks jest bardzo, bardzo ważny. Jak go nie ma, to przekłada się na inne aspekty życia. Kobiety często tego nie rozumieją i patrzą na seks po swojemu.
Być może wszystko co się dzieje, jest wynikiem tego, że nie chcesz z nim chodzić do łózka.

Z drugiej strony wiem że od dawna unikałam bliskości z mężem bo czułam dużą niechęć i wszystko we mnie krzyczało nie. Mąż jest coraz bardziej wulgarny i nastawiony wrogo do mnie i świata

Boję się też otwartych rozmów bo mąż często wykorzystuje potem moje słabości w kłótniach.

o. Od wyzwisk że się kurwie, że mam się spakować do swojego gacha i się wyprowadzić,

mąż twierdzi że go prowokowałam cały czas a ja często chciałam po prostu coś wyjaśnić czy przegadać.

A przecież dzieci w tym nie uczestniczą.

Tylko nie daj sobie wmówić, że facetowi wolno wszystko by zmusić żonę do seksu z nim

Tylko nie daj sobie wmówić, że facetowi wolno wszystko by zmusić żonę do seksu z nim, bo to nie prawda.
Mąż może odejść od żony gdy nie czuje, że jego najważniejsze potrzeby nie są spełnione, ale nie ma prawa ubliżać jej, poniżać ją czy  znęcać się nad nią psychicznie by osiągnąć swój cel albo rozładować swoją frustrację.

yellowblue napisał/a:

Wracam po wieloletniej przerwie. Kiedyś odeszłam od męża ale daliśmy sobie drugą szansę i chyba znów nic z tego nie będzie. Mamy 2 dzieci, mieszkamy poza granicami kraju, pracujemy. Wiedzie nam się nawet ok. Niestety powrócił temat wizyt męża na portalach randkowych oraz coraz większa agresja z jego strony. Poszliśmy na terapię par ale ona przyniosła skutek odwrotny bo teraz już myślę że jedynym sensownym wyjściem jest rozstanie. Z drugiej strony wiem że od dawna unikałam bliskości z mężem bo czułam dużą niechęć i wszystko we mnie krzyczało nie. Mąż jest coraz bardziej wulgarny i nastawiony wrogo do mnie i świata. Terapeutka powiedziała że przejawia cechy narcystyczne. Widzę swoje błędy w tej relacji jednak nigdy nie zdradziłam męża. Zawsze byłam fer dla niego i dzieci. Dawałam mu czas na odpoczynek, wspierałam go. Od dawna jesteśmy obok siebie. Rozmawiamy tylko o sprawach organizacyjnych. Boję się też otwartych rozmów bo mąż często wykorzystuje potem moje słabości w kłótniach. Wyjścia czy wyjazdy rodzinne są coraz bardziej pełne awantur które według męża prowokuje ja. Jest mi tak strasznie przykro że może nie dałam z siebie wszystkiego żeby uratować ten związek. Kiedy powiedziałam otwarcie o rozwodzie w domu rozpętało się piekło. Od wyzwisk że się kurwie, że mam się spakować do swojego gacha i się wyprowadzić, po groźby że nie dostanę żadnych oszczędności a on nie będzie pomagał przy dzieciach. I teraz ciągle próbuje wracać do wszystkich zaległych tematów wysysając moją energię. Potrafi wypominać mi ciągle że 12 lat temu kolega mnie odwiózł z pracy do domu. Mało tego wmawia mi rzeczy które nigdy nie miały miejsca i wypiera się tego co robił latami. Cały czas mówi że był taki przeze mnie. Mam straszne poczucie winy ale myślę że lepiej będzie osobno i żeby każdy z nas stworzył swój spokojny dom dla dzieci. Jak poradzić sobie z poczuciem winy, nie jest tak że całe małżeństwo popsułam ja. Mąż twierdzi że go prowokowałam cały czas a ja często chciałam po prostu coś wyjaśnić czy przegadać. Tak naprawdę organizacja naszego życia była na moich barkach. On pomagał jak musiał ale głównie oddalił się w tv i telefon. Boli mnie że często jest przeciwko naszej 3 i mówi ze to wszystko nasza wina jakby dzieci stały po mojej stronie. A przecież dzieci w tym nie uczestniczą. Jestem klebkiem nerwów. Myślę że życie dalej z tak negatywnym mężem ściągnie mnie na dno. Już mam coraz większe problemy ze wstaniem z łóżka i zrobieniem czegokolwiek. Dzisiaj mamy chyba już ostatnie spotkanie z terapeutka.

Nie chcę go bronić, ale zrozumiałam, że od dawna Ty nie chcesz seksu, mimo że on chce?
Dla facetów seks jest bardzo, bardzo ważny. Jak go nie ma, to przekłada się na inne aspekty życia. Kobiety często tego nie rozumieją i patrzą na seks po swojemu.
Być może wszystko co się dzieje, jest wynikiem tego, że nie chcesz z nim chodzić do łózka.

yellowblue napisał/a:

madoja napisał/a:

Nie chcę go bronić, ale zrozumiałam, że od dawna Ty nie chcesz seksu, mimo że on chce?
Dla facetów seks jest bardzo, bardzo ważny. Jak go nie ma, to przekłada się na inne aspekty życia. Kobiety często tego nie rozumieją i patrzą na seks po swojemu.
Być może wszystko co się dzieje, jest wynikiem tego, że nie chcesz z nim chodzić do łózka.

To nie jest tak że przez całe małżeństwo nie było seksu. On był bardzo fajny nawet na początku. Mąż sam twierdzi że był zadowolony a mimo to już wtedy wrzucał zdjęcia przyrodzenia do sieci i pisał rzekomo z paniami żeby się dowiedzieć jak rozkręcić żonę. Po pojawieniu się dzieci seks też był. Wiadomo nie tak często ale spontanicznie. Czasem zdarzyło mi się odmawiać ze zmęczenia lub po dzikiej awanturze z jego strony. Wtedy mąż wylogowywał się z życia rodzinnego kompletnie bo miał focha. Często krytykował ze mogę osiągnąć orgazm tylko w jeden sposób albo że odczuwam ból w jednej pozycji. Seks stał się dla mnie obowiązkiem a nie przyjemnością. Nawet maz mówił że to mój obowiązek.

Często krytykował ze mogę osiągnąć orgazm tylko w jeden sposób.

Ja  nie wiem, czy faceci się przywiązują do żony jako kobiety i  chcą się w spełniać jako mężowie o ojcowie, czy przywiązują się do wygody jaką zapewnia im życie z kobietą i dziećmi, i do korzyści jakie czerpią z tego bycia w związku.

Bo generalnie kobiety są w rodzinie bardziej obciążoną stroną, to one wkładają znacznie więcej wysiłku w utrzymywanie rodziny

Agnes76 napisał/a:

Ja  nie wiem, czy faceci się przywiązują do żony jako kobiety i  chcą się w spełniać jako mężowie o ojcowie, czy przywiązują się do wygody jaką zapewnia im życie z kobietą i dziećmi, i do korzyści jakie czerpią z tego bycia w związku.

Nie bądź śmieszna, bo porównujesz pięść do nosa.

Zgadzam się z tym co napisała madoja.
Czytając to co napisałaś nasunęły mi się pewne skojarzenia - czy mąż jest uzależniony/nadużywa alkohol?

Agnes76 napisał/a:

Ja  nie wiem, czy faceci się przywiązują do żony jako kobiety i  chcą się w spełniać jako mężowie o ojcowie, czy przywiązują się do wygody jaką zapewnia im życie z kobietą i dziećmi, i do korzyści jakie czerpią z tego bycia w związku.

Dla 99,99% znanych mi facetów nie ma w tym wygody, ani prawie żadnych korzyści. Jest obowiązek. Ale spełnianie tego obowiązku (i wdzięczność ze strony partnerki) daje poczucie spełnienia. I żebyś mi tu nie wyskoczyła zaraz, że księciunio to, czy tamto. Większość facetów te gesty pod tytułem odkurzenie czy przygotowanie obiadu odbiera jako wdzięczność za ciężką pracę i dźwiganie ciężaru ekonomicznej odpowiedzialności za rodzinę. Bo przecież takie są oczekiwania kobiet, które w niemal każdym wątku wypływają:

- facet ma inicjować i zapraszać na randki oraz za nie płacić
- facet ma odpowiednio zarabiać, żeby kobieta nie musiała się martwić jak zajdzie w ciąże
- facet ma być zaradny i ogarnięty życiowo (ekonomicznie i społecznie)
- facet ma być stabilną emocjonalnie podporą rodziny
- facet ma być obrońcą i protektorem w sytuacjach zagrożenia
- i jeszcze żeby umiał zadbać o romantyczny nastrój, pogadał, posłuchał, kwiatki przyniósł itp

Ale jak faceci oczekują za to wszystko przysłowiowego obiadu to od razu pojawia się narracja w stylu 'wygodnicki księciunio'. Bez przesady. PRAWA przysługują obu stronom związku. A skoro wymagania są aż tak wysokie, to i oczekiwania będą adekwatne: brzuch pełny, czysto w obejściu, a kobieta ma być zadbana i chętna.

Ok, rozumiem jakiś tam podział niektórych obowiązków, ale w granicach rozsądku i ze wzajemnym poszanowaniem. I rozumiem jak działa rutyna w związku, która czasem potrafi dopaść nawet najbardziej wybitne jednostki. Ale bycie w związku nie oznacza wymuszania i narzucania pewnych schematycznych zachowań. Bycie w związku wiąże się z motywowaniem drugiej strony do dawania z siebie tego, co najlepsze. I trzeba być w tym elastycznym, bo zmieniamy się na przestrzeni lat. Trzeba umieć słuchać, a nie jedynie wymagać. Trzeba umieć dawać, a nie jedynie brać. I to dotyczy oczywiście obu stron. Tylko z uwzględnieniem specyfiki płci. Bo mamy inny język komunikacji i inne potrzeby.

Bo generalnie kobiety są w rodzinie bardziej obciążoną stroną, to one wkładają znacznie więcej wysiłku w utrzymywanie rodziny

Oczywiście załadowanie pralki i ugotowanie obiadu to taki sam wysiłek jak odpowiedzialność finansowa za byt rodziny. Nie bądź śmieszna, bo porównujesz pięść do nosa. Póki oczekiwania wobec facetów będą tradycyjne (głowa rodziny i jej finansowa podpora), póty ich nastawienie  do partnerek również będzie tradycyjne. Już tu wrzucałem kiedyś, w innym wątku wyniki badań - większość facetów wolałaby zostać w domu z rodziną niż zapierdalać, ale nie mają takiego wyboru, bo to kobiety podejmują decyzję (same, indywidualnie, nie pod wpływem partnera), że wolą zostać w domu i zająć się dzieckiem.

Kobiety lepiej się spisują w początkowym okresie odchowania potomstwa, natomiast faceci lepiej się spisują w okresie późniejszym. Więc tak jak kobiety zmieniają pieluchy, tak faceci uczą jazdy na rowerze (lub poprzez dawanie wszelkiej maści 'bojowych' zadań) itp. Tak jak kobiety rozpieszczają, tak faceci są symbolem stanowczości i surowości w okresie dojrzewania i buntu nastoletniego. Mamy różne role. I deprecjonowanie roli ojca w całym okresie wychowawczym, bo mniej uczestniczył w zmianie zasranych pieluch jest bardzo słabe.

I czy ja jestem z kosmosu ze wymagałam zaangażowania pozaseksualnego w życie rodzinne?

Autorka nie zwiała, bo ją wpędził w poczucie winy, zrobił jej wodę w z mózgu.

Mąż chodził krótko do psychologa a potem przez lata ukrywał ze siedzi znów w sieci na takich portalach.

Jack Sparrow napisał/a:

80% rozstań jest inicjowanych przez kobiety. Faceci jak się przywiązują, to najczęściej na amen w pacierzu.

To prawda. Zobaczcie jak rzadko mężowie zostawiają żony dla kochanek.  Przeważnie tylko poruchają, ale do głowy im nie przychodzi zostawić rodzinę.
A jak mężatka zakocha się w innym facecie, to strasznie to romantyzuje, idealizuje i najczęściej postanawia zostawić męża.

Może słaby przykład, bo na zdradzie , ale nawet on pokazuje, że faceci zazwyczaj z żoną zostają na amen.
Oczywiście są wyjątki, ale to wyjątki.

wieka - z tym ciastkiem, to pamiętaj, że kobiety zdradzają równie często. Do tego sportu (seksu) trzeba jednak dwojga. Minimum.

Jack Sparrow napisał/a:

wieka - z tym ciastkiem, to pamiętaj, że kobiety zdradzają równie często. Do tego sportu (seksu) trzeba jednak dwojga. Minimum.

Ale chodzi o to, że przeważnie kobiety jak chcą zjeść ciastko, to już nie chcą go mieć

Jack Sparrow napisał/a:

Tamiraa napisał/a:

W pełni nie, zawsze cos zostaje, ale są, zależy, w którą stronę to pójdzie i jaką pomoc otrzyma. Czasem komuś  się udaje wyrwać  z patologii, i to nie tylko o alkohol chodzi.

Nie no, jak w domu jest taka patola, że się o tym wspomina jako okoliczność 'uzasadniającą zachowanie', to zawsze i bez wyjątku coś taki człowiek ma z dynią. DDA to minimum.

Związek autorce zaczął się sypać bardzo szybko, bo koleś swoim zachowaniem nie to, że pokazywał czerwone flagi, tylko to były jebitne reflektory. To, że zdecydowała się z nim związać i mieć dziecko, to jakiś absurd.

Natomiast to, że pomimo wszystko zdecydowała się to ciągnąć zachodząc w kolejną ciążę, to już absurdalna degrengolada umysłowa i nic jej nie usprawiedliwia. Bo błąd można popełnić raz. Ale nie dwa razy ten sam.

Nie wiemy, z jakiego domu pochodzi autorka.

to już absurdalna degrengolada umysłowa

Agnes76 napisał/a:

Jack Sparrow napisał/a:

to już absurdalna degrengolada umysłowa

Sparrow w akcji.

Nie no pewnie, miała się rozstawać, a zaszła w kolejną ciąże z toksycznym typem uzależnionym od porno, który unika terapii.

To przecież dowód emocjonalnej dojrzałości i intelektu. Prawdziwy role model.

Jestem klebkiem nerwów. Myślę że życie dalej z tak negatywnym mężem ściągnie mnie na dno. Już mam coraz większe problemy ze wstaniem z łóżka i zrobieniem czegokolwiek. Dzisiaj mamy chyba już ostatnie spotkanie z terapeutka.