Martwię się o mojego brata? nie wiem, jak mu pomóc - Netkobiety.pl

Cześć,
piszę, bo naprawdę nie wiem już, co robić i potrzebuję jakiegoś spojrzenia z boku.

Mój brat nigdy nie był w związku, a ma 34 lata. A to jest naprawdę dobry facet – , pomocny, rodzinny, nie pije, zawsze był śmieszny i kiedyś bardzo otwarty na ludzi. Zawsze był taki „nasz dobry duch”.

Od jakiegoś czasu widzę jednak, że bardzo się zmienił. Jest coraz bardziej cichy, zamknięty w sobie, unika rozmów, rzadziej się śmieje. W jego oczach często widzę smutek. Jak pytam, co się dzieje, odpowiada tylko:
„wszystko jest okej” – ale ja czuję, że to nie jest prawda.

Boję się, że on po prostu bardzo cierpi przez samotność.
I coraz częściej łapię się na myśli, której bardzo nie chcę mieć:
czy on naprawdę jest aż tak nieatrakcyjny dla kobiet…?
Czy może po prostu nie miał szczęścia, nie umie zrobić pierwszego kroku, nie wierzy w siebie?

Nie chcę go przytłaczać pytaniami, nie chcę go ranić dobrymi radami na siłę.
Ale też nie mogę udawać, że nie widzę, jak powoli gaśnie.

Dlatego chciałam zapytać Was:
czy spotkałyście w życiu takich mężczyzn – dobrych, wartościowych, ale bardzo samotnych?
Co mogłabym zrobić jako siostra, żeby mu pomóc, a nie pogorszyć sprawy?

Każda odpowiedź będzie dla mnie bardzo ważna.
Nie chcę stracić go „od środka”…

P.S niestety jako nowa nie mogę dodawać linków do jego zdjęć, chyba że jest jakiś inny sposób, niż podanie linków.

Cześć,
piszę, bo naprawdę nie wiem już, co robić i potrzebuję jakiegoś spojrzenia z boku.

Mój brat nigdy nie był w związku, a ma 34 lata. A to jest naprawdę dobry facet – , pomocny, rodzinny, nie pije, zawsze był zabawny i kiedyś bardzo otwarty na ludzi. Zawsze był taki „nasz dobry duch”.

monia90000 napisał/a:

Cześć,
piszę, bo naprawdę nie wiem już, co robić i potrzebuję jakiegoś spojrzenia z boku.

Mój brat nigdy nie był w związku, a ma 34 lata. A to jest naprawdę dobry facet – , pomocny, rodzinny, nie pije, zawsze był zabawny i kiedyś bardzo otwarty na ludzi. Zawsze był taki „nasz dobry duch”.

No typowa kobieta. Gość ma gorszy czas, coś go gnębi, to trzeba mu babę podsunąć, bo to na pewno z powodu jej braku.
Z deszczu pod rynnę chcesz brata??

Nie probuj mu układać życia, bo może chodzi o coś zupełnie innego niż Ci się wydaje. Bądź przy nim, wspieraj go, ale w tym czego naprawdę mu trzeba a nie w tym, co Ci się wydaje.

RozrabiakaWmalinowymGaju napisał/a:

monia90000 napisał/a:

Cześć,
piszę, bo naprawdę nie wiem już, co robić i potrzebuję jakiegoś spojrzenia z boku.

Mój brat nigdy nie był w związku, a ma 34 lata. A to jest naprawdę dobry facet – , pomocny, rodzinny, nie pije, zawsze był zabawny i kiedyś bardzo otwarty na ludzi. Zawsze był taki „nasz dobry duch”.

No typowa kobieta. Gość ma gorszy czas, coś go gnębi, to trzeba mu babę podsunąć, bo to na pewno z powodu jej braku.
Z deszczu pod rynnę chcesz brata??

Nie probuj mu układać życia, bo może chodzi o coś zupełnie innego niż Ci się wydaje. Bądź przy nim, wspieraj go, ale w tym czego naprawdę mu trzeba a nie w tym, co Ci się wydaje.

No jak podpytywałam jego przyjaciół to mówili, że często o tym wspominał...coś na zasadzie "czuje się samotny, jak wracam do pustego mieszkania i nawet nie ma się do kogo odezwać, przytulić czy obejrzeć film", dlatego mam takie przeświadczenie, widzę po prostu jak gaśnie i jego samoocena leci w dół. Jak sama próbowałam ten temat zaczynać to szybko go ucinał, zamykał się....patrzył gdzieś obok, widać takie totalne wycofanie w tym temacie, kiedy go pytam....on po prostu niechce ze mną rozmawiać na te tematy, może się tego wstydzi? Jestem od niego starsza o rok, 7 lat po ślubie, moje córki bardzo go lubią jako wujka, ale podczas spotkań rodzinnych widzę, jak to powiedział jeden z jego kolegów "Bartek nauczył się zakładać maskę, aby wam nie było przykro", wiem że ja mu baby nie znajdę, ale nie wiem jak mu pomóc....

to poprpstu go z kims zapoznaj. kiedys sasiadka sciagnela mnie podstepem na kawe, przyjechal kolega jej meza na kilka dni. czesto wpadalysmy do siebie na kawe, ale tym razem uzylam slowa "podstepem", bo miala plany sfatania xD mozesz zrobic podobnie do niej. wystarczy zaprosic kolezanke i szepnac to, co napisalas w temacie.

mozesz podac miejscowosc. i tak anonimwo, a moze jakas wolna uzytkowniczka forum akurat mieszka w poblizu. choc to zadko sie zdarza, zazwyczaj wszyscy na innych koncach Polski.

RozrabiakaWmalinowymGaju napisał/a:

monia90000 napisał/a:

Cześć,
piszę, bo naprawdę nie wiem już, co robić i potrzebuję jakiegoś spojrzenia z boku.

Mój brat nigdy nie był w związku, a ma 34 lata. A to jest naprawdę dobry facet – , pomocny, rodzinny, nie pije, zawsze był zabawny i kiedyś bardzo otwarty na ludzi. Zawsze był taki „nasz dobry duch”.

No typowa kobieta. Gość ma gorszy czas, coś go gnębi, to trzeba mu babę podsunąć, bo to na pewno z powodu jej braku.
Z deszczu pod rynnę chcesz brata??

Nie probuj mu układać życia, bo może chodzi o coś zupełnie innego niż Ci się wydaje. Bądź przy nim, wspieraj go, ale w tym czego naprawdę mu trzeba a nie w tym, co Ci się wydaje.

No jak podpytywałam jego przyjaciół to mówili, że często o tym wspominał...coś na zasadzie "czuje się samotny, jak wracam do pustego mieszkania i nawet nie ma się do kogo odezwać, przytulić czy obejrzeć film", dlatego mam takie przeświadczenie, widzę po prostu jak gaśnie i jego samoocena leci w dół. Jak sama próbowałam ten temat zaczynać to szybko go ucinał, zamykał się....patrzył gdzieś obok, widać takie totalne wycofanie w tym temacie, kiedy go pytam....on po prostu niechce ze mną rozmawiać na te tematy, może się tego wstydzi? Jestem od niego starsza o rok, 7 lat po ślubie, moje córki bardzo go lubią jako wujka, ale podczas spotkań rodzinnych widzę, jak to powiedział jeden z jego kolegów "Bartek nauczył się zakładać maskę, aby wam nie było przykro", wiem że ja mu baby nie znajdę, ale nie wiem jak mu pomóc....

monia90000 napisał/a:

RozrabiakaWmalinowymGaju napisał/a:

No typowa kobieta. Gość ma gorszy czas, coś go gnębi, to trzeba mu babę podsunąć, bo to na pewno z powodu jej braku.
Z deszczu pod rynnę chcesz brata??

Nie probuj mu układać życia, bo może chodzi o coś zupełnie innego niż Ci się wydaje. Bądź przy nim, wspieraj go, ale w tym czego naprawdę mu trzeba a nie w tym, co Ci się wydaje.

No jak podpytywałam jego przyjaciół to mówili, że często o tym wspominał...coś na zasadzie "czuje się samotny, jak wracam do pustego mieszkania i nawet nie ma się do kogo odezwać, przytulić czy obejrzeć film", dlatego mam takie przeświadczenie, widzę po prostu jak gaśnie i jego samoocena leci w dół. Jak sama próbowałam ten temat zaczynać to szybko go ucinał, zamykał się....patrzył gdzieś obok, widać takie totalne wycofanie w tym temacie, kiedy go pytam....on po prostu niechce ze mną rozmawiać na te tematy, może się tego wstydzi? Jestem od niego starsza o rok, 7 lat po ślubie, moje córki bardzo go lubią jako wujka, ale podczas spotkań rodzinnych widzę, jak to powiedział jeden z jego kolegów "Bartek nauczył się zakładać maskę, aby wam nie było przykro", wiem że ja mu baby nie znajdę, ale nie wiem jak mu pomóc....

Autorko !
A koleżanki jakieś ma ? Jakąś imprezę we własnym lokum urządza od czasu do czasu ? Jakieś zainteresowania posiada ? Może szuka białego związku ? A w ogóle miał partnerki tylko dla seksu ?
Może po prostu jest bierny i czeka aż kobiety się nim zainteresują ? Albo ma małe libido ? To rzuca się w oczy, chyba że mało z nim przebywasz.

Mam kolegę, który jakiś czas temu rozwiódł się i marudził, że kobiety to teraz takie i siakie i że wypadł z rynku i że w ogóle. Poradziłem mu, aby zamiast przesiadywania w klubach, poszedł na kursy - układania bukietów, jeździecki i fryzjera damskiego. Ostatni okazał się strzałem w dziesiątkę, bo inżynier z politechniki ma dryg do damskiego czesania. znalazł partnerkę i ma dużo fajnych koleżanek.

monia90000 napisał/a:

Cześć,

Dlatego chciałam zapytać Was:
czy spotkałyście w życiu takich mężczyzn – dobrych, wartościowych, ale bardzo samotnych?
Co mogłabym zrobić jako siostra, żeby mu pomóc, a nie pogorszyć sprawy?
.

Tak, spotkałam w życiu mężczyzn dobrych, wartościowych, ale bardzo samotnych, tak samo jak kobiety o takich cechach.
spotkałam tez mężczyzn złych i tak dalej  - i też samotnych. Kobiety też.

34 lata- to już dużo, post zabrzmiał, jakbyś pisała o samotnym 16latku, którego trzeba zapoznać z koleżanką.

Cześć,
piszę, bo naprawdę nie wiem już, co robić i potrzebuję jakiegoś spojrzenia z boku.

Mój brat nigdy nie był w związku, a ma 34 lata. A to jest naprawdę dobry facet – , pomocny, rodzinny, nie pije, zawsze był zabawny i kiedyś bardzo otwarty na ludzi. Zawsze był taki „nasz dobry duch”.

Od jakiegoś czasu widzę jednak, że bardzo się zmienił. Jest coraz bardziej cichy, zamknięty w sobie, unika rozmów, rzadziej się śmieje. W jego oczach często widzę smutek. Jak pytam, co się dzieje, odpowiada tylko:
„wszystko jest okej” – ale ja czuję, że to nie jest prawda.

Boję się, że on po prostu bardzo cierpi przez samotność.
I coraz częściej łapię się na myśli, której bardzo nie chcę mieć:
czy on naprawdę jest aż tak nieatrakcyjny dla kobiet…?
Czy może po prostu nie miał szczęścia, nie umie zrobić pierwszego kroku, nie wierzy w siebie?

Nie chcę go przytłaczać pytaniami, nie chcę go ranić dobrymi radami na siłę.
Ale też nie mogę udawać, że nie widzę, jak powoli gaśnie.

Dlatego chciałam zapytać Was:
czy spotkałyście w życiu takich mężczyzn – dobrych, wartościowych, ale bardzo samotnych?
Co mogłabym zrobić jako siostra, żeby mu pomóc, a nie pogorszyć sprawy?

Każda odpowiedź będzie dla mnie bardzo ważna.
Nie chcę stracić go „od środka”…

P.S niestety jako nowa nie mogę dodawać linków do jego zdjęć, chyba że jest jakiś inny sposób, niż podanie linków.

monia90000 napisał/a:

Cześć,
piszę, bo naprawdę nie wiem już, co robić i potrzebuję jakiegoś spojrzenia z boku.

Mój brat nigdy nie był w związku, a ma 34 lata. A to jest naprawdę dobry facet – , pomocny, rodzinny, nie pije, zawsze był zabawny i kiedyś bardzo otwarty na ludzi. Zawsze był taki „nasz dobry duch”.

Od jakiegoś czasu widzę jednak, że bardzo się zmienił. Jest coraz bardziej cichy, zamknięty w sobie, unika rozmów, rzadziej się śmieje. W jego oczach często widzę smutek. Jak pytam, co się dzieje, odpowiada tylko:
„wszystko jest okej” – ale ja czuję, że to nie jest prawda.

Boję się, że on po prostu bardzo cierpi przez samotność.
I coraz częściej łapię się na myśli, której bardzo nie chcę mieć:
czy on naprawdę jest aż tak nieatrakcyjny dla kobiet…?
Czy może po prostu nie miał szczęścia, nie umie zrobić pierwszego kroku, nie wierzy w siebie?

Nie chcę go przytłaczać pytaniami, nie chcę go ranić dobrymi radami na siłę.
Ale też nie mogę udawać, że nie widzę, jak powoli gaśnie.

Dlatego chciałam zapytać Was:
czy spotkałyście w życiu takich mężczyzn – dobrych, wartościowych, ale bardzo samotnych?
Co mogłabym zrobić jako siostra, żeby mu pomóc, a nie pogorszyć sprawy?

Każda odpowiedź będzie dla mnie bardzo ważna.
Nie chcę stracić go „od środka”…

P.S niestety jako nowa nie mogę dodawać linków do jego zdjęć, chyba że jest jakiś inny sposób, niż podanie linków.

Poznaj go z jakąś swoją koleżanką mój brat tylko dzięki temu ma swoją pierwszą dziewczynę ciocia go poznała z naprawdę bardzo fajną wcześniej byl bardzo skryty mało mowny a przy niej stał się szczęśliwszy możesz też go namówić  żeby zapisał się na jakieś zajęcia żeby miał jakieś hobby i może tak znajdzie kogoś. O gustach się nie dyskutuje jednej się spodoba drugiej nie napewno jest dużo dziewczyn którym by się spodobał

monia90000 napisał/a:

No bardzo bym chciała, problem w tym, że wszystkie koleżanki już zajęte

to poszukaj nowej, wolnej.

a to, ze 34 i sam jakos specjalnie mnie nie dziwi, skoro praca ani hobby nie sa korzystne, aby kogos poznac. czasem tak sie sklada, ze nie poznajemy kogos odpowiedniego i tyle, cala filozofia. po co drazyc o czyims libido. a swojej najblizszej rodzny to juz wogole creepy xD

Nie wiem, czy poza tą jedną koleżanką, o której wspominałam, ktoś jeszcze był nim zainteresowany. Trudno powiedzieć — kiedyś nie byliśmy ze sobą szczególnie blisko, więc po prostu nie wiem. Z tego, co mówił, chyba raczej nie… choć może były jakieś sygnały, których on sam nie dostrzegł.

Podobają mu się kobiety, tylko mam wrażenie, że albo kiedyś został mocno zraniony i przez to zamknął się w sobie, albo jego wrodzona nieśmiałość po prostu wygrywa z próbą zagadania. Zawsze powtarzał, że czuje się „inny”… w sumie faktycznie zawsze był trochę inny — bardziej uczuciowy, jeśli można to tak ująć.

Kiedyś zwierzył mi się, że miał okazję uprawiać seks z dwiema koleżankami ze szkoły, ale jedna z nich była wtedy dziewczyną jego przyjaciela (zresztą do dziś są przyjaciółmi). On więc po prostu wyszedł z tej domówki. Później zaczęły krążyć po szkole plotki, że jest gejem, bo „jak to mógł nie chcieć?”. To kompletnie zrujnowało mu życie towarzyskie w liceum. Na studniówkę nie poszedł, bo żadna koleżanka nie chciała z nim iść.