Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących - Netkobiety.pl

Witam ja też potrzebuje pomocy nie radzę sobie z nerwicą i lekami mam dni gorsze oraz lepsze  proszę napiszcie co robić

Napisz swoją historię.. z doświadczenia widzę, że około 70-80% problemów wynosi się z rodzinnego domu, które nieraz wynikają ze złego sposobu myślenia

przepraszam ze to wkleje

Nerwica serca to odmiana nerwicy lękowej, która objawia się pod postacią zaburzeń w rytmie serca, duszności, bóli w okolicach klatki piersiowej. Ponieważ choroba daje objawy podobne do arytmii czy nadciśnienia tętniczego, w celu jej dokładnej diagnozy trzeba wykonać podstawowe badania wykluczające podłoże somatyczne. Dowiedz się, jakie są przyczyny, objawy oraz sposoby leczenia nerwicy sercowej.

Nerwica serca należy do zaburzeń lękowych objawiających się pod postacią dolegliwości ze strony układu nerwowego i układu krążenia. Objawom somatycznym towarzyszą z reguły symptomy o podłożu psychicznym – silny niepokój i lęk połączony z obawą o własne życie. W skrajnych przypadkach chory może myśleć, że właśnie przeżywa zawał lub umiera. Jest przekonany, że cierpi na poważną chorobę serca i dlatego pierwsze kroki kieruje do lekarza rodzinnego. Badania jednak nic nie wykazują, a dolegliwości dalej utrzymują się. W takim przypadku najbardziej prawdopodobna diagnoza to nerwica serca o podłożu psychosomatycznym.

Nerwica serca – objawy
Nerwicę serca łatwo pomylić z chorobą kardiologiczną. Towarzyszące jej objawy mogą przypominać zaburzenia w funkcjonowaniu układu sercowo-naczyniowego. Do najczęstszych należą:

ból i dyskomfort w klatce piersiowej – może to być kłucie, uczucie tępego gniecenia, ucisk utrzymujące się przez kilka godzin, a nawet dni;
kołatanie serca – uczucie nieregularnego, przyspieszonego bicia serca;
duszności – oddech jest płytki, przyspieszony, chory nie może wziąć głębokiego wdechu.
Oprócz tego pacjent odczuwa silny niepokój psychiczny i ruchowy, drży, poci się, może na zmianę czerwienić się i blednąć. Podczas ataku ma podwyższone ciśnienie, zawroty głowy, może wydawać

  musze cos z tym zrobic bo mnie wykancza ten stan:(
a mam 4 dzieci...i nic mi sie nie chce
wyjscie z domu mnie napawa lekiem nawet
nic mi sie nie chce
nawet biore magnez b6 z potasem

na to nie wpadłam

dzis lepiej
tylko głowa znow boli
ale  serce sie uspokoilo i to uczucie uscisku

odnosnie zawalu..lekarka powiedziała ze to inaczej wyglada niz ja sobie wyobrażam
to nagłe

Witam ..Dlugo szukalam jakiegos forum zeby  porozmawiac,ciesze sie ze znalazlam ,i moze opisze wam moja sytuacje .Mam na imie Ewelina mam 26 lat ,od 3 lat jestem szczesliwa mezatka .Staralismy sie z mezem o dziecko ale jakos tak nam nie wychodzilo dluzszy czas wiec stwierdzilismy ze trzeba sie udac do jakiegos specjalisty .Zaczelam chodzic do profesora ginekologi (badania oczywiscie porobione).Maz w pelni sil zdrowy tylko u mnie wyszedl zespol policystycznych jajnikow i nie mialam jajeczkowania,wiec dostalam tabletki najpierw metformax w dawce 500 po miesiacu dawka zwiekszona na 2000.Po braniu takiej dawki przez 1.5misiaca zaczelam mdlec to na ulicy to na klatce w wannie .Dodam ze przy omdlewaniu pojawialo sie drzenie rac cala spocona glowa pusta..Porobilam badania wyszlo ze cukier zaczal spadac od tego leku..Wiec wiadomo z czasem juz sie nawet balam wychodzic a juz sama to absolutnie sie nigdzie nie ruszalam .Z dnia na dzien bylo coraz gorzej i ten lęk ze znow zemdleje ,nie bylam w stanie sama sie umyc ,nie bralam prysznica sama tylko szybka wanna i to w obecnosci meza.Z dnia na dzien przestalam nawet z domu wychodzic z jego towarzystwie bo zrobilam pare krokow i nogi uginaly sie glowa pusta i blokada odwrot do domu bo w nim tylko czulam sie bezpiecznie..Wkoncu maz zamowil wizyte lekarza rodzinnego do domu ktory dal skierowanie do szpitala a tam dowiedzialam sie ze nic mi nie jest jestem zdrowa,wiec rodzinna zaproponowala psychiatre gdyz stwierdzila ze za dlugo jestem w takim stanie a z dnia na dzien moze byc coraz gorzej.Oczywiscie umowilam wizyte i poszlam jestem bardzo zadowolona ze poszlam ,dostalam paroxinor na poczatek ,biore go miesiac ale nie dlugi czas to jest a ja minimalna poprawe widze ..Oczywiscie wizyta u neurologa uswiadomila mi w jakim stanie jestem teraz ..starajac sie o dziecko lekarz dal na duza dawke leku po ktorym zdlalam cukier spadal i doszly lęki,nie wspominaja ze moj organizm jest rozregulowany kompeltnie wszystkie narzady potrzebuja czasu na regeneracje ktora nawet moze potrfac do pol roku .Ale ciesze sie z tego ze tak to sie skonczylo gdyz moglam wpasc z spiaczke cukrzycowa ..Mysle ze pomalutku dojde do siebie choc dni sa teraz bardzo ciezko dla mnie ..Dziekuje ze moglam ze rozpisac..Mam nadzieje ze przyjmiecie mnie do tego fantastycznego forum ...Pozdrawiam

Witam ponownie...no tak troche historia nie do uwierzenia ale jednak niestety prawdziwa..Jak narazie nie mysle o dziecku poniewaz ja sama musze sie uporac z tymi lekami ,gdyz sama jeszcze jestem uzalezniona od wszystkich bo sama nie wyjde ..Juz mam 2 dzien takiego dola ze masakra ale jakos musze z tym dac sobie rade..Przykro mi jedynie z tego powodu ze chcialam dobrze a skonczylo sie dla mnie to jednak zle..Pozdrawiam

Witam oczywiscie  caly czas mam nadzieje ze bedzie dobrze predzej czy pozniej ..Bardzo bym chciala wrocic do takiej kobiety jaka bylam wiem ze na wszystko potrzeba czasu ,ale czasami sil brak ..Dobrze ze mam meza ktory mnie wspiera i oczywiscie wszystko spadlo na jego ramiona praca firma obowiazki domowe bo jest tak ze nie wstaje z lozka bo nie mam sily.Przykre tylko jest to ze przez kogos taka jestem ale coz zycie samo zycie..Chciala bym wkoncu pojsc do pracy a nie siedziec w domu..Ale na wszystko jest czas tak mowi Psychiatra nic na sile wszystko musze malymi kroczkami zaczynac ..W sumie troszke jak dziecko od nowa zaczynac wszystko ..Pozdrawiam Cieplutko Wszystkich

Cześć Wszystkim
satamakija - znam to uczucie bardzo dobrze, też wiele razy czułem jakbym się dusił. Pamiętam jak nawet obawiałem się zasnąć bo podczas snu wydawało mi się ze się dusze i budziłem się łapiąc oddech - tak jakbym się topił i w ostatniej chwili przed utratą przytomności jeszcze zdołał się wynurzyć i wziąć oddech. Koszmarne uczucie, ale napad paniki nie jest w stanie spowodować że możesz przestać oddychać. Ucisk w klatce piersiowej, zawroty głowy i płytki oddech to są objawy napadu paniki. W czasie stresu mięśnie szyi i klatki piersiowej są napięte i zmniejszają twoja wydolność oddechową, ponieważ oddychamy wtedy za płytko i za szybko - jest to naturalna reakcja organizmu który w ten sposób próbuje zwolnic nasz oddech. To nie brakuje nam tlenu tylko zbyt szybko oddychamy co objawia się wydychaniem zbyt dużej ilości dwutlenku węgla w stosunku do ilości tlenu zawartej we krwi. Powinniśmy oddychać pełną piersią (tak jak oddychają małe dzieci do 3-4 roku życia. Potem powoli zatracają tę natura zdolność).
Oddech przeponowy:
1. Oddychaj przeponą, wdychaj powoli powietrze nosem, licząc do pięciu (licz powoli: „jeden… dwa… trzy… cztery… pięć” podczas wdechu).
2. Zatrzymaj powietrze, licząc do pięciu.
3. Wydychaj powietrze powoli, przez nos lub usta, licząc również do pięciu.
4. Powtarzaj to przez kilka minut dziennie. I w trakcie ataku paniki.
Są nawet programy do relaksacji oddechowej

Jak masz jakieś pytania to pisz:). Będzie dobrze:)

Chciałabym jeszcze dodać do moje postu powyżej, że zdaję sobie sprawę z tego, że jestem (niestwierdzone przez psychiatrę) hipochondryczką, że łatwo się poddaję, denerwuję. Na pewno mam problemy ze sobą, ale nigdy nie miałam takich stanów "podniecenia". Jest to bardzo uciążliwe, męczące. Czuję, że dziś kolejną noc będę miała nieprzespaną... Wczoraj płakałam przez to "podniecenie". Nawet przez myśl mi przeszło, czy nie rozstać się z narzeczonym, bo po co mu "psychiczna kobieta". Z tego chyba wychodzi, że mam niską samoocenę.... Chciałabym z kimś porozmawiać, kto ma podobne problemy. Tak strasznie nie chciałąbym iść do psychiatry

polecam wegetarianska diete, dziala cuda

Bardzo cieszę się, że trafiłam na to forum. Szukałam takiego, ponieważ jestem ogromnie wdzięczna, bo wyszłam na prostą z moim stresem, lękiem, emocjami, natłokiem myśli, przygnębieniem, czasem złością, a czasem z bezsilnością. BYło tak, że cała się trzęsłam ze strachu, że coś pójdzie nie tak w pracy. Byłam przerażona. Nigdy nie brałam leków, bo bałam się zamulenia umysłu. Stres był wystarczająco wyprowadzający z równowagi. Pomogła mi koleżanka, która przyszła na moment do pracy. Tylko na 3 miesiące. Po tym czasie się zwolniła. Ale powiedziała mi, że w weekend jest kurs i muszę na niego iść. On mi pomoże. Byłam w takim stanie, że zrobiłabym wszystko. Poszłam. Po raz pierwszy poczułam się tak, jak dawno chciałam się czuć. Czuć ten spokój, przyjaźń do ludzi, mówić im komplementy. Kurs trwał raptem 3 dni. Uczą techniki oddychania, która pozwala żyć bez stresu. Autentycznie. Jeśli ktoś mi powie, że w tych czasach nie można, oj można. Pierwsze efekty są po kursie, w zasadzie już w trakcie, a potem trzeba "oddychać" w specjalny sposób w domu i tyle. Stosuję to od 14 lat.  Staram się mówić o tym jak największej ilości osób, bo naprawdę chcę, aby było więcej szczęśliwych osób. Wtedy będzie wszystkim nam lepiej. Kurs to Happiness organizowany przez fundację Art of living. Mam nadzieję, że komuś tym pomogę.

Witam.Nerwica tez niestety stala sie moja przyjaciolka

Witam.
Mam na imię Marcin i mam 24 lata. Niestety od wielu lat cierpię na nerwicę lękową. Wszystko zaczęło się około 5 lat temu. Siedziałem na kanapie i czytałem gazetę. Nagle natrafiłem na artykuł, który mówił o objawach zawału. W trakcie jego czytania zaczynałem odczuwać w sobie te objawy i z każdą sekundą było co raz gorzej. Rzuciłem gazetę, wstałem i chwilę pochodziłem, lecz było tylko gorzej. Szybko powiedziałem mamie co się dzieje i pojechaliśmy na izbę przyjęć. Z każdą chwilą  mój lęk narastał, serce waliło jak oszalałe, myślałem, że to koniec i już się z tym pogodziłem. Dojechaliśmy na izbę przyjęć, była spora kolejka i strasznie panikowałem, bałem się bardzo. Gdy wszedłem do gabinetu doktor od razu stwierdził, że to nerwica, żebym się uspokoił. Wystarczyło, że na mnie spojrzał i wiedział co jest grane. W tym momencie wszystkie moje objawy zniknęły w jednej sekundzie jak za sprawą czarodziejskiej różdżki. Lekarz zrobił ekg, zbadał ciśnienie i wszystko było ok. Przepisał mi jakieś tabletki, już nie pamiętam co to było i kazał znaleźć sobie dziewczynę (miałem akurat wtedy). Zrobiłem jeszcze sporo badań, echo serca, ekg, holter i wszystko było dobrze. Po tej przygodzie wszystko było lepiej, ale nie idealnie, choć tak silnych ataków nie miałem aż do tego roku. Nerwica była ze mną przez wszystkie te lata, ale w tym roku tak bardzo się nasiliła, że ciężko się żyje. Zaczęło się od tego, że w Maju wyjechałem za granicę. Dostałem świetną pracę, zarabiałem prawie 2000zł w tydzień, wydawało mi się, że byłem szczęśliwy. Pewnego razu w pracy zaczęło robić mi się bardzo gorąco, byłem cały czerwony, zdenerwowany, serce waliło jak młot i czułem ucisk w klatce piersiowej i w głowie. Cały się trząsłem. Pojechałem szybko do szpitala, gdzie zrobiono mi ekg, badania krwi i oczywiście wszystko wyszło dobrze. Wróciłem do domu. Sytuacja powtórzyła się jeszcze 2 razy, byłem w szpitalach, robiono mi ekg, krew, rentgen płuc i wszystko ok, ale ja czułem się ciągle źle. Wróciłem do Polski. Zrobiłem badania na wszystko, ma glukozę, tarczycę, mocz, echo serca, holter. Wszystkie badania dobre, a ja ciągle czuję, że coś jest nie tak. Są dni, gdy czuję się dobrze, ale częściej są takie, że czuję się po prostu dziwnie. Nie umiem tego nazwać, to bardzo dziwne uczucie, lęk przed atakiem. Funkcjonuje normalnie, nie boję się miejsc, ludzi, mam świetnych przyjaciół, kochającą mamę, a jednak ciągle coś jest nie tak. Moje objawy głównie dotyczą serca, często czuję i słyszę jego bicie, mocne i szybsze niż powinno być. Dochodzą dziwne uczucia w klatce piersiowej, które nasilają lęki. Nie byłem jeszcze na żadnej terapii, prócz dwóch wizyt u psychologa lata temu. Teraz właśnie jestem na długim spacerze, bo już coś mi siedzi w klatce i boję się, że coś mi się stanie. Spacery zazwyczaj pomagają, lubię spacerować długo, kilka godzin. Jedyne leki jakie biorę, to validol i persen forte, oraz piję melise. Marzną mi ręce, ale mimo to piszę na telefonie, muszę coś z tym zrobić, tylko nie wiem co. Jestem raczej świadomy, że to nerwica, ale te objawy są tak cholernie męczące, że ciężko się żyje. Podejrzewam, że w moim przypadku winowajcą było dzieciństwo w biedzie, z ojcem alkoholikiem. Tata zmarł rok prawie 2 lata temu. Teraz Nie jestem na niego zły, wiem, że alkoholizm to ciężka choroba i zrozumiałem, że po prostu nie umiał z tym wygrać, choć kiedyś tego nie rozumiałem. Być może nerwica pokazuje mi właśnie to, że nie tak łatwo wygrać z własną psychiką...nie wiem co robić, mam niby hydroksyzyne od lekarza, który jako 5, czy 6 stwierdził to samo - zaburzenia lękowe z objawami somatycznymi i który kazał mi iść na piwo ze znajomymi, zamiast myśleć o tym. Gdyby tylko wyjście na piwo rozwiązywało problem... Wziąłem jakiś czas temu tą hydro 10mg, ale źle się po niej czułem i byłem senny. To niesamowite jak dużo zależy od psychiki. Chcę to zmienić, chcę żyć bez strachu i lęków. Nie czuję się obecnie źle, mam dobry humor, tylko to dziwne uczucie w klatce piersiowej...ciężko się żyje z tym, choć to nie boli, ale jednak wzbudza niepokój. Gdy się ruszam jest dużo lepiej.

Miał ktoś podobne objawy? Bardzo chciałbym z tym wygrać i wiem, że w końcu będę musiał iść do psychologa, ale jakoś się przed tym bronię...Pozdrawiam:(

Nie wiem czy nie złamię regulaminu, ale wszystkim osobom z nerwicą lub zaburzeniami lękowymi polecam forum: www.zaburzeni.pl.

Tak skrótowo.
O nerwicy mówimy wówczas, gdy mózg uruchamia reakcje lękowe w sytuacjach braku realnego zagrożenia. Reakcjami tymi są np. przyspieszony puls, drżenie kończyn, uczucie uginania w kolanach, zaburzenia widzenia (nieostrość), ogólne otumanienie i oszołomienie, brak logicznego myślenia, poczucie oderwania od rzeczywistości, czarne myśli wskazujące, że już po nas, że umrzemy/dostaniemy zawału/udaru itp. Normalka. Potem adrenalina się wypala (zazwyczaj trwa to maksymalnie kilkanaście minut) i wszystko wraca do normy. Czasem u niektórych występuje też tak zwana derealizacja czyli wrażenie oglądania świata przez szybę.

Jak z tego wyjść?
Trzeba to olać. Serio, każdy wam to powie. Wszystkie odczucia związane z nerwicą są subiektywne. Nasz mózg nas oszukuje. Nie da się np. zemdleć przy ataku paniki bo puls jest tak wysoki i oddech tak szybki, że mózg jest aż nadto dotleniony, w związku z czym nie ma powodu się "resetować". Olewanie tego wszystkiego jest konieczne jeśli nie chce się wyrobić w sobie dodatkowych reakcji lękowych. Jeśli np dopada was to wstrętne uczucie w konkretnej sytuacji (np. w sklepie) i przestaniecie chodzić do sklepu to nauczycie swój mózg tego, że tam należy uruchamiać te mechanizmy i stanie się to dla was koszmarem.

Osoby, które nie mają dość samodyscypliny w olewaniu mogą oczywiście próbować się leczyć. Najlepsze efekty daje psychoterapia, czasami trzeba ją połączyć z lekami psychotropowymi. Leki nie leczą nerwicy, ale zagłuszają jej objawy i pomagają stanąć na nogi.

Ogólnie rzecz biorąc nerwica może zgotować każdemu piekło, dlatego ważne żeby się za nią wziąć od początku i nie pozwolić aby zawładnęła naszym życiem.

Cześć, jestem tu nowa. Muszę zapytać bo pęknę, czy odczuwacie wewnętrzne drżenie które czasem tak się nasila że drży się w sposób widoczny, drżą ręce, w środku serce wali, tętno przyspiesza i trwa to nawet kilka godzin?  Nie radzę sobie z tym. Tarczycę mam zdrową, nadciśnienia nie mam, cukier w prządku, serce zdrowe. Mam nerwicę od 6 lat, miałam różne objawy, bóle głowy, bóle żołądka, mięśni, kręgosłupa, lub lęk i inne emocje. Mogłabym bez końca wymieniać, jakoś przeszły, wyciszyly się, ale te drżączki męczą mnie już 4 miesiąc. Powtarzają się raz na 10-14 dni, czasem już od rana czuję lekkie drżenie, myślę że z głodu -więc jem, potem myślę że za dużo zjadłam (bo i z tego powodu potrafię czasem drżeć) ale nic..Drżenie trwa, zaczynam się martwić, myślę o tym, że nie wiem co mi jest, może mam jakąś chorobę i zaraz padnę... Niepokój się nasila, uwaga skupia na drżeniu, humor kiepski... Objawy stają się dokuczliwe i nasilają się a ja się boję... W międzyczasie pomiędzy tymi 10-14 dniami nie zdarzają mi się takie ekstremalne drżenia, bywają, ale są łagodniejsze i przejściowe a czasem w ogóle ich nie ma. Poradzcie co robić... Może ktoś ma podobne doświadczenia?

Tomekptb Dziękuję za Twe słowa,  stronę o której piszesz znam doskonale, jest świetna, bardzo wiele z niej wyniosłam i czasem tam wracam gdy mi ciężko. Mój problem polega na tym, że ja niedowierzam, że to mogą być objawy nerwicy, choć czasem, kiedyś, już miałam podobne ale nie zwracałam na nie tak uwagi, przemijały po krótkim czasie,  teraz, od września, zafiksowałam się na nie i wszystko się nasiliło, ale nadal niedowierzam i obawiam się jakiejś choroby... To mój słaby punkt  :-(
Pozdrawiam Cię i życzę wytrwałości w walce, co nas nie zabije to nas wzmocni!

Tak, wiem, teorię mam obcykaną, praktykę też dość "zaawansowaną"jednak zaskakuje mnie to jak ciężko zdobyć mi się na dystans, jak trudno odpuścić. Jestem przyzwyczajona do emocjonalnych objawów nerwicy, fatalistycznych myśli, lęku, obaw i wielu wielu innych wobec których przyjęłam postawę akceptacji nie walki, ale teraz moje objawy stały się bardziej somatyczne, jestem spokojna, generalnie nie czuję lęku tylko trzęsę się. Moje objawy przypominają wypisz wymaluj hipoglikemię reaktywną, ale tak dobrze znam objawy, tak się wyedukowałam w tej przypadłości, że nie chwytam gdzie jest granica między fantazją a rzeczywistością-to jest właśnie dystans którego tak mi brak. W końcu będę musiała iść do diabetologa i zrobić badania żeby się uspokoić, choć wstępne badania cukru nie są złe. I tak znów stracę kupę kasy żeby ponownie przekonać się, że świruję. W zeszłym roku miałam bóle głowy, też latałam po lekarzach aż samo przeszło.... Echhh... Ciężko czasem...

Taaak, masz rację, trzeba się z tym zmierzyć, przerwać to błędne koło. U mnie objawy też tylko przypominają te, które występują przy hipoglikemii... Powinnam spróbować "zostawić sprawy samym sobie", przestać dawać się wkręcać emocjom, jeśli coś ma być to i tak będzie. Popracuję nad tym. Niestety zauważyłam, że "chętniej"w wolnych chwilach myślę o kłopotach niż o sprawach przyjemnych, moje skupienie na negatywnych stronach owocuje stanami ciągłego niepokoju, sama się negatywnie ładuję, to też nie jest obojętne dla psychiki. Dziękuję Ci endriu za mądre rady, za obecność  :-) Już miałam dobry czas, czułam się jak kiedyś, NORMALNIE. Trwało to kilka miesięcy, ale nagle pękło... Dlaczego?  Nie wiem. W najlepszym dla mnie czasie, w środku lata przyszła czarna chmura i zakryła słońce, od tamtego czasu jestem w nieustającej chustawce. Staram się żyć ze świadomością, że moja wrażliwość jest częścią mnie i być może jeszcze bardzo długo będę musiała borykać się że "skutkami ubocznymi" tego faktu... Pogodzić się z tym i z pokorą to przyjmować mimo, że czasem boli. Ściskam Cię mocno, powodzenia!  :-)

endriu1500,
Dobrze, postaram się. Żyć na zewnątrz a nie do środka. Skupić uwagę na otoczeniu, odwrócić myśli od negatywów. To bardzo dobra rada, kiedyś, dawno temu pamiętałam o tej technice, pamiętam, że w myśli nazywałam kolory przejeżdżających aut, albo ich marki. Przypomniałeś mi o tym. Zacznę od zaraz, rzeczywiście tak jest, że gdy ma się głowę wypełnioną lękami świat staje się jednowymiarowy i ciasny...

Witaj kredka30a,
Spróbuj patrzeć nie na samochód tylko na kierowcę, który w nim siedzi. To człowiek, podobny do ciebie, ma swoje myśli, jest (przynajmniej powinien być) odpowiedzialny za siebie i za swoje czyny. W przypadku zagrożenia, nawet wepchnięcia kogoś pod jego pojazd zareaguje, mniej lub bardziej prawidłowo.
Przenieś odpowiedzialność. Pamiętaj, że każde zdarzenie to zbiór przypadków, zbiór ludzi. Ty, która przez przypadek możesz kogoś popchnąć, ta osoba, ktora nie zachowując równowagi może polecieć na ulicę i w końcu kierowca, który może tej osoby nie zauważyć. Pamiętaj również, że każdy jest mniej lub bardziej ostrożny i zachowuje sie w taki sposób by uniknąć tego zagrożenia. Nie bierz całej odpowiedzialności za to na siebie.
Swoją drogą możesz zrobić test ze znajomą albo znajomym w bezpiecznych warunkach, z dala od samochodów. Popchnij go, zobaczysz jak trudno jest przepchnąć kogoś chociażby o metr dalej. Idźcie obok siebie i szturchnij ją ramieniem, biodrem, przekonasz się, że nic się nie stanie.

Pozdrawiam

Witam Wszystkich Cieplutko Ja sie borykam z nerwica od pol roku hmm coz moge napisac ,,jest roznie i rozne sa dni ,raz lepsze raz gorsze ,raz sie smieje raz placze ,raz wysprzatam cale mieszkanie zas sa i takie dni w ktorych ciezko umyc mi kubek ,,ale daje rady najwazniejsze pomalu swoim tepem .Dodam ze ostatnio zle sie czulam bardzo mi sie krecilo w glowie i poszlam do neurologa na wizyte i na eeg glowy hmm badanie mnie zaskoczylo bo wyszloo tak na chlopski rozum ze moj mozg wogole nie odpoczywa ,on kreci sie na najwyzszych obrotach ,lekarz spytal jak ja funkcjonuje heh odpowiedzialam normalnie .przepisal tabetki po ktorych czuje sie duzo lepiej ..A co do nerwicy hmm mysle ze jej sie nie pozbede do konca tylko poprostu bede z nia zyc raz ona na gorze raz jaa..uslyszalam ostatnio ze na takie choroby choruja ludzie ktorzy sa bardzo wrazliwi hmm cale zycie wydawalo mi sie ze jestem twarda i nic mnie nie zlamie..zaczelam mysles o psychoterapi {bo leki swoja droga ale ktos musi  wytlumaczyc jak sobie radzic } i pomyslalam tez nad senatorium dla takich ludzi hmm co myslicie o tym ?pozdrawiam

Witaj,
Cieszę się że fizycznie czujesz się lepiej :)
Natomiast skąd wiesz że masz nerwice? Psychiatra ci ją stwierdził? Objawy, które wymueniłaś niekoniecznie świadcza o nerwicy. Spadek nastroju, czy wachania nastrojów mogą się zdarzać z wielu powodów np.z chormonów. Mówię ci o tym bo jak masz dolegliwości fizyczne to to się może ze sobą łączyć właśnie z powodów złej pracy chormonalnej. Też mam często tak jak ty a nerwicy wcale nie mam.
A przed pojawieniem się nerwicy, przeżyłas coś akurat trudnego? Miewałas ciężkie okresy? Pytam bo nerwica raczej nagle, na zawołanie bez powodu się nie pojawia.
Ponadto objawia się ona przedewszystkim wszelkimi NIEUSTAJĄCYMI natrectwami myślowymi, ruchowymi itd. To że czegoś ci się danego dnia nie chcę lub masz dola to nie nerwica, bo chyba wszyscy byśmy ją mieli.
Pozdrawiam :)

Witaj,
To niekoniecznie musi być nerwica. Takie lęki mogą występować u ciebie na skutek trudnych i nadmiernie obciążających psychikę przeżyć. Też miałam kiedyś podobnie, ale to po tym kiedy przeżywałam jeden z najcięższych momentów w życiu i wszystkie problemy ludzkości zwaliły się na mnie. Ja bym ci polecała jak najczęściej wychodzić z domu, zajmować się czymś, albo pasją, hobby, praca, wolntariatem czym kolwiek co odwróci twoja uwagę od czarnych myśli.
Jesteś wierzaca? Skoro tak, to przejdz się kiedy pojawią się czarne myśli do kościoła (najlepiej pustego) i się pomódl. Modlitwa pomaga się wyciszyć i uspokoić. Polecam też techniki medytacji. A czarne myśli starać się odganiac, tłumaczyć sobie że to stan przejściowy bo przecież i tak ma być co będzie. W końcu nie zbadane są zamiary Pana.
A tak pozatym zrób sobie badania hormonalne. Większość tego typu zachowań jak twoje jest często skutkiem nieprawidłowej pracy, któregoś z chormonów. Jeżeli to wszystko zrobisz i upewnisz się że faktycznie nic nie pomogło, a te zachowania nie ustępują przejdz się do psychiatry/psychologa.
Zresztą do psychologa możesz nawet teraz to nigdy nie zaszkodzi, może ci ewentualnie poprawić nastrój

Witam wszystkich,
Chciałabym opisać wam moją historię jak to wszystko zaczęło się u mnie.
Czytałam wasze wątki ale nie wszystkie, jest ich na prawdę dużo ( ale już wiem że nie jestem z tym sama trochę mi ulżyło )
Ale do sedna

Mam 25lat od urodzenia mieszkałam w małym mieście (kocham swoje miasto!) Tam mam całą rodzinę, znajomych,
tam poznałam mojego narzeczonego, zakochałam się w sporcie, podjęłam pierwszą pracę i skończyłąm studia.
Byłam bardzo aktywnym człowiekiem w ciągu jednego dnia potrafiłam iść na siłownię potem na uczelnie, do pracy i jeszcze
znajdywałam czas dla znajomych ( teraz jak o tym myślę mówię sobię- Wow dużo jak na jeden dzień ale przynosiło
mi to radości, czułam się szczęśliwa
Przyszedł taki moment w którym ze względu na brak pracy, wraz z narzeczonym postanowiliśmy się przeprowadzić do dużo
większego miasta w zasadzie to on podjął taką decyzję a ja ruszyłam za nim (nie byłam w stanie wyobrazić sobie związku
na odległość )I chyba ta decyzja nieco mnie przerosła.

Tydzień przed przeprowadzką rozsypałam się, chyba dotarło do mnie że nie jestem jeszcze gotowa na taką syuację.
Chodziłam jak żywe zoombie, byłam wewnętrznie rozdarta, przygnębiona, było mi przykro
że zostawiam znajomych, rodzinę z którą wiąże mnie silna więź, że zaczynam wszystko od nowa. Dzień przed wyjazdem pękłam.
Wpadłam w ramiona mamy i płakałam jak dziecko próbując usilnie złapać oddech, krótka rozmowa uspokoiła mnie i następnego
dnia ruszyliśmy w drogę. Wszystko układało się świetnie w raz z narzeczonym zaczęliśmy wspólne życie, po mniesiącu
znalazłam pracę i zawarłam nowe znajomości, wielkość miasta trochę mnie przerażała ale z czasem się przyzwyczaiłam.
Po miesiącach pracy, nie przedłużono mi umowy i się zaczęło...

moim zajęciem było zajmowanie się domem, cały czas siedziałam w czterech ścianach, wpadłam w rutynę, bezowocne poszukiwanie
pracy zaczynało mnie dołować, brak znajomych i tęsknota za rodziną (co prawda oddalona ode mnie tylko albo i aż o 1,5h
jazdy samochodem), gdy jeździłam na weekendy do mojego małego miasta - żyłam! Gdy wracałam - usychałam.
i tak się to ciągnęło przez rok nauczyłam się jednak organizować sobie czas by się nie zamartwiać, Gdy narzeczony był
w pracy ja wychodziłam na spacery, robiłam zakupy, gotowałm, nawet zaczęłam ćwiczyć w domu.

Pewnego dnia a dokładnie 5miesięcy temu zaczęłam odczówać kołatania serca nie było to dla mnie nic nowego bo zdarzało się
to już wcześniej raz na 2-3tyg jedno mocne uderzenie serca i spokój ale tamtego dnia serce zaczęło walić jak szalone
trwało to codziennie, co sekunde przez 7 dni, kołatania były na tyle silne że nie pozwalały mi usnąć myślałam że zaraz umrę,
w końcu 3dnia za namową narzeczonego poszłam do lekarza, zrobiono mi ekg, echo, holter 24h i pobrano mi krew w między czasie
serce się uspokoiło a kardiolog stwierdził że jestem zdrowa i żebym się nie martwiła bo to normalne że takie kołatania występują
i że może się to powtarzać, zaczęłam zarzywać magnez i pomogło do tej pory nie miewam już
takich problemów za to po miesiącu zaczęły się kłopoty z żołądkiem. po 2ch miesiącach brania leków (które pomogły) ból wrócił
a ja postanowiłam tego nie bagatelizować i zrobiła usg jamy brzusznej i gastroskopie, wyniki? lekkie zapalenie błony śluzowej żołądka, czyli
wszystko ok, jakby tego było mało zaczęłam odczówać silny ucisk w gardle (już w trakcie leczenia żołądka) zrobiłam usg tarczycy
ft3 i ft4 z krwi - zdrowa jak ryba. Uczucie kuli w gardle i ucisk trwał 3miesiące ale uporałam się z tym i to potworne uczucie
zniknęło, żołądek też już pracuje jak powinien z czego jestem bardzo zadowolona. Jednak pozostała jedna rzecz która
trwa nadal a mianowicie chodzi o trzęsące się ręce i nogi, niepokój, rozdrażnienie, dekoncentracja, ogólne zmęczenie, długotrwałe zawroty,
uczucie ciężkiej głowy, czasami ból mięśni, mokre dłonie i stopy.

niektórzy mnie pytają (może czymś się denerwujesz, zamartwiasz?) martwię się tylko tym, że te objawy nie ustępują ( i tu chyba
jest pies pogrzebany)że to nie minie, cały czas o tym myślę, nie daje mi to spokoju, czuję że jestem spięta, nie czuję
się sobą a raczej tak jakby ktoś wypuścił ze mnie powietrze. Potrafię usiąć na kanapie z kubkiem herbaty przy ciekawym filmie
ale po chwili zaczynam myśleć o tym wszystkim i zaczyna robić mi się słabo, duszno, robią mi się zimne dłonie, czuję jakbym
miała zaraz zemdleć chociaż nigdy odkąd mam te objawy do tego nie doszło.
Ostatnio zdarza się to często, dlatego odmawiam wyjścia do kina, na basen, na miasto bo boję się że mogę tak się poczuć wśród
ludzi, chciałabym żeby było jak kiedyś. Nie byłam z tym u żadnego lekarza specjalisty.
i nikomu o tym nie mówiłam ale postanowiłam to z siebie wyrzucić-jesteście pierwsi obcym ludziom łatwiej jest się wygadać
w tedy gdy sami borykają się z podobnym problemem.

Gdy przychodzi moment w którym zaczynam panikować powtarzam sobie w głowie: Spokojnie, przecież nic się nie dzieje weź głęboki oddech
i pomyśl o zabawnych sytuacjach z przeszłości, pomyśl o tym co sprawiało że się śmiałaś/łeś
Wiem że to może wydawać się trudne dla niektórych głupie ale nawet gdy tego nie chcecie zmuście się, odwrócicie uwagę od nieprzyjemnych
myśli a może nawet uda Wam się wywołac choć chwilowy uśmiech na twarzy.
Ciepła kąpiel z olejkiem lawendowym uspakaja, pozwala się zrelaksować  Techniki oddechowe też bardzo pomagają
Mój problem trwa od niecałych 3 miesięcy źle się z tym czuję i chcę to zmienić!
Dlatego pierwszym krokiem było opowiedzenie Wam o mojej sytuacji.

Mam ogromną nadzieję że moja historia Was nie zanudziła a wszystkim borykającym się z tym problemem gorąco pozdrawiam, Nie poddawajcie się!!!

Nerwica jest chorobą, a już na pewno nie jest stanem przejściowym (???). ZAWSZE ma głębszą przyczynę, z której bardzo często (mechanizmy obronne !) nie zdajemy sobie sprawy.  Czytanie odpowiednich książek może wspomóc nasze leczenie, może uświadomić nam więcej niż wiemy, ale niestety bez leczenia  nerwica nie minie. Mogą być okresy całkowitej ciszy i spokoju, ale to pozorny spokój. Ja przez całe lata żyłam z nadzieją, że już nie wróci. Pojawiła się w najmniej spodziewanym momencie. Pomogły lata terapii.

Witam

Moja walka z nerwicą trwa kuż kilkanaście  lat. Są lepsze i gorsze chwile, przeszłam terapie lekami , chodziłam również na psychoterapię. Wiem już że ona zawsze będzie w moim życiu, czasami mnie opuszcza i nie daje o sobie znać po to żeby za jakiś czas wrócić i znowu mnie męczyć. Objawy są bardzo różne, zmieniają się żebym nie mogła się przyzwyczaić, ale jest zawsze jeden stały: LĘK. Wszyscy którzy żyją z nerwicą wiedza co mam na myśli, jesteśmy bardzo wrażliwi, nawet jak nam się wydaje ze jest inaczej . Ja mam tye szczęścia że wspiera mnie w gorszych chwilach mój mąż, chociaż widze w jego oczach że nie rozumie tego co się dzieje, ale co się dziwić jak ja sama nie rozumię. Bo niby wszystko już wiem o tej chorobie, nauczyli mnie radzić sobie w różnych stanach, a jednak bywa tak że potrafi mnie tak zaskoczyć że sobie nie radzę, wtedy pozostaje tylko przeczekać. Zbliża się jesień, znowu będą gorsze dni- reaguje bardzo na zmiany pogody, ale pocieszam się ze  nie pierwsza i nie ostatnia...., pozdrawiam wszystkich wrażliwych

Hej czy jest tu jeszcze ktoś? Czy to stare forum

Nie jest to rozwiązaniem problemu, ale aktywność fizyczna jest pomóc łagodzić nerwicę. Dzięki aktywności fizycznej, udało mi się rzucić też palenie. Wiem że nie jest to proste.