Pokuta i spowiedź święta - wpływ na spokój duszy wierzącego - Netkobiety.pl

Wielu spowiedników poleca wybieranie sobie jakiegoś jednego grzechu i pracę nad poprawą w tym aspekcie. Bo tak ogólnie to ciężko się zmienić. Ale każdy człowiek wie, że dalej będzie upadał w grzech. Sztuka to się z tego podnieść i zacząć jakby od nowa. Jest w jednej z pieśni wielkopostnych ''kochać to znaczy powstawać''.

Co do samej spowiedzi, to uważam, że bardzo często przynosi ulgę. Trudno jest funkcjonować z ukrytą świadomością, iż się zrobiło coś złego. Taka świadomość zżera wewnętrznie, a spowiedź jest jak zrzucenie z siebie ciężaru.
Myślę, że ludzie mają potrzebę opowiedzenia komuś o zachowaniach, z którymi sobie sami nie radzą i spowiedź świetnie wypełnia tę potrzebę.
Niewierzący też przecież się zwierzają, tylko rolę spowiednika przejmuje inna, zaufana osoba. Np. przyjaciel, terapeuta itp...

Qrsywa napisał/a:

ewka3 napisał/a:

Co do samej spowiedzi, to uważam, że bardzo często przynosi ulgę. Trudno jest funkcjonować z ukrytą świadomością, iż się zrobiło coś złego. Taka świadomość zżera wewnętrznie, a spowiedź jest jak zrzucenie z siebie ciężaru.
Myślę, że ludzie mają potrzebę opowiedzenia komuś o zachowaniach, z którymi sobie sami nie radzą i spowiedź świetnie wypełnia tę potrzebę.
Niewierzący też przecież się zwierzają, tylko rolę spowiednika przejmuje inna, zaufana osoba. Np. przyjaciel, terapeuta itp...

Wiesz co Ewa?? spróbuj raz przeprosić i prosić o wybaczenie tych których skrzywdziłaś, zamiast szeptać kapłanowi. Gwarantuję ci,ze napewno zmotywuje cię to do tego by grzechu nie popełniać ponownie, oczyści i przyniesie ulgę rozwinie w tobie wiele bardzo ważnych cech, odwagę, pokorę Polecam to iście oczyszczające i bardzo motywujące. Spowiedź to prowizorka

Sakrament spowiedzi to nie tylko wyznanie grzechów. To żal za grzechy, mocne postanowienie poprawy, zadośćuczynienie i pokuta.
Żeby wyznać swoje przewinienia, trzeba mieć w sobie wspomniane przez Ciebie pokorę i odwagę. Żeby zadośćuczynić, też nie można być tchórzem.

Ludzi, którzy sumiennie przystępują do spowiedzi i wypełniają jej wszystkie warunki, należy podziwiać, a nie besztać.
To indywidualna sprawa każdego człowieka w jaki sposób dąży do stawanie się lepszym.

ewka3 napisał/a:

Qrsywa napisał/a:

Wiesz co Ewa?? spróbuj raz przeprosić i prosić o wybaczenie tych których skrzywdziłaś, zamiast szeptać kapłanowi. Gwarantuję ci,ze napewno zmotywuje cię to do tego by grzechu nie popełniać ponownie, oczyści i przyniesie ulgę rozwinie w tobie wiele bardzo ważnych cech, odwagę, pokorę Polecam to iście oczyszczające i bardzo motywujące. Spowiedź to prowizorka

Sakrament spowiedzi to nie tylko wyznanie grzechów. To żal za grzechy, mocne postanowienie poprawy, zadośćuczynienie i pokuta.
Żeby wyznać swoje przewinienia, trzeba mieć w sobie wspomniane przez Ciebie pokorę i odwagę. Żeby zadośćuczynić, też nie można być tchórzem.

Ludzi, którzy sumiennie przystępują do spowiedzi i wypełniają jej wszystkie warunki, należy podziwiać, a nie besztać.
To indywidualna sprawa każdego człowieka w jaki sposób dąży do stawanie się lepszym.

Nie widzę w mojej wypowiedzi nic co można nazwać besztaniem. Powiedz mi co ostatnio za pokutę dostałaś i jaki nakaz zadośćuczynienia. Nie zerwałam się z choinki, wiem czym jest spowiedź i wiem jak 90% katolików do niej podchodzi na zasadzie 3xZ.
Powstał w Polsce portal dla zdradzaczy....słuchałam ostatnio wywiadu z jego właścicielem, który jest Brytyjczykiem. Był zszokowany a jednocześnie zacierał ręce ze w tak katolickim kraju portal jego bije rekordy popularności, większe niż chociażby w krajach protestanckich. Jednym z kluczowych aspektów badania jakie przeprowadził było to że katolicy mają spowiedź. Ta spowiedź traktowana jest na zasadzie mogę mieć żonę/męza i korzystać na boku, bo na święta dostanę rozgrzeszenie, ta spowiedź załatwia nam grzeszki, działa na zasadzie "gumki myszki" bez tzw konsekwencji. Przynajmniej jest takie do tego podejście. A jeśli Ewo uważasz że jest inaczej, że katolik odchodzi od konfesjonału z głębokim postanowieniem zadośćuczynienia tej żonie temu sąsiadowi, to żyjesz w ogromnej iluzji.
Wybacz ale  wyznanie grzechu jakiemuś facetowi w zaułku kościoła o tym że się koleżance w pracy świnie podłożyło, albo o niej plotkowało, to najprostsze, a pomyśl jakbyś miała stanąć oko w oko z kimś kogo nawet w myślach oceniłaś i mu to wyznać i prosić o wybaczenie. Chcesz mi powiedzieć że to nie wymaga odwagi?? Napisałam spróbuj tak a się przekonasz ile wymaga to odwagi i jak potrafi zmotywować by wiecej nie czuć tego palącego wstydu. Ja to sprawdziłam.
Pozdrawiam

ewka3 napisał/a:

Qrsywa napisał/a:

Wiesz co Ewa?? spróbuj raz przeprosić i prosić o wybaczenie tych których skrzywdziłaś, zamiast szeptać kapłanowi. Gwarantuję ci,ze napewno zmotywuje cię to do tego by grzechu nie popełniać ponownie, oczyści i przyniesie ulgę rozwinie w tobie wiele bardzo ważnych cech, odwagę, pokorę Polecam to iście oczyszczające i bardzo motywujące. Spowiedź to prowizorka

Sakrament spowiedzi to nie tylko wyznanie grzechów. To żal za grzechy, mocne postanowienie poprawy, zadośćuczynienie i pokuta.
Żeby wyznać swoje przewinienia, trzeba mieć w sobie wspomniane przez Ciebie pokorę i odwagę. Żeby zadośćuczynić, też nie można być tchórzem.

Ludzi, którzy sumiennie przystępują do spowiedzi i wypełniają jej wszystkie warunki, należy podziwiać, a nie besztać.
To indywidualna sprawa każdego człowieka w jaki sposób dąży do stawanie się lepszym.

Nie widzę w mojej wypowiedzi nic co można nazwać besztaniem. Powiedz mi co ostatnio za pokutę dostałaś i jaki nakaz zadośćuczynienia. Nie zerwałam się z choinki, wiem czym jest spowiedź i wiem jak 90% katolików do niej podchodzi na zasadzie 3xZ.
Powstał w Polsce portal dla zdradzaczy....słuchałam ostatnio wywiadu z jego właścicielem, który jest Brytyjczykiem. Był zszokowany a jednocześnie zacierał ręce ze w tak katolickim kraju portal jego bije rekordy popularności, większe niż chociażby w krajach protestanckich. Jednym z kluczowych aspektów badania jakie przeprowadził było to że katolicy mają spowiedź. Ta spowiedź traktowana jest na zasadzie mogę mieć żonę/męza i korzystać na boku, bo na święta dostanę rozgrzeszenie, ta spowiedź załatwia nam grzeszki, działa na zasadzie "gumki myszki" bez tzw konsekwencji. Przynajmniej jest takie do tego podejście. A jeśli Ewo uważasz że jest inaczej, że katolik odchodzi od konfesjonału z głębokim postanowieniem zadośćuczynienia tej żonie temu sąsiadowi, to żyjesz w ogromnej iluzji.
Wybacz ale  wyznanie grzechu jakiemuś facetowi w zaułku kościoła o tym że się koleżance w pracy świnie podłożyło, albo o niej plotkowało, to najprostsze, a pomyśl jakbyś miała stanąć oko w oko z kimś kogo nawet w myślach oceniłaś i mu to wyznać i prosić o wybaczenie. Chcesz mi powiedzieć że to nie wymaga odwagi?? Napisałam spróbuj tak a się przekonasz ile wymaga to odwagi i jak potrafi zmotywować by wiecej nie czuć tego palącego wstydu. Ja to sprawdziłam.
Pozdrawiam

je veux napisał/a:

W spowiedzi jest parę aspektów. Pierwszym to : laska. Wyznanie w konfesjonale komuś tego, co się przynajmniej w jakiś sposób powinniśmy wstydzić to pierwsza sprawa- trochę jak u terapeuty ale pierwszym i przewodnim tutaj tematem jest laska- katolik wierzy, ze wyznając grzechy na spowiedzi księdzu wyznaje je samemu Bogu. Bóg udziela laski w co wyliczona jest również siłą dzięki której łatwiej nam potem wytrwać w dobrych postanowieniach. .. Etc
..
Brakuje mi slow, albo ich poprawnej formy... Wyznaje, ze Muszę napisać ze dwa dzisiaj teksty... Taka mój spowiedz

Nie wiem dlaczego calkowicie mylisz (jak zwykle) pojecia, bo chyba tak sobie wymyslilas. Laska, to co przez nia pojmujemy to sila, energia dzieki czemu sie zmieniamy, dziala wg. mnie glownie przez komunie oraz modlitwe. A co do trwania w postanowieniach to jest to kwestia zasad, stalosci, konsekwnecji i sumienia. Kto je ma to jest to dla niego oczywiste.

maniek_z_maniek napisał/a:

je veux napisał/a:

W spowiedzi jest parę aspektów. Pierwszym to : laska. Wyznanie w konfesjonale komuś tego, co się przynajmniej w jakiś sposób powinniśmy wstydzić to pierwsza sprawa- trochę jak u terapeuty ale pierwszym i przewodnim tutaj tematem jest laska- katolik wierzy, ze wyznając grzechy na spowiedzi księdzu wyznaje je samemu Bogu. Bóg udziela laski w co wyliczona jest również siłą dzięki której łatwiej nam potem wytrwać w dobrych postanowieniach. .. Etc
..
Brakuje mi slow, albo ich poprawnej formy... Wyznaje, ze Muszę napisać ze dwa dzisiaj teksty... Taka mój spowiedz

Nie wiem dlaczego calkowicie mylisz (jak zwykle) pojecia, bo chyba tak sobie wymyslilas. Laska, to co przez nia pojmujemy to sila, energia dzieki czemu sie zmieniamy, dziala wg. mnie glownie przez komunie oraz modlitwe. A co do trwania w postanowieniach to jest to kwestia zasad, stalosci, konsekwnecji i sumienia. Kto je ma to jest to dla niego oczywiste.

Hm... Balabym się stwierdzenia, ze laska to energia..- niewatpliwie jest to jakiś rodzaj zobrazania tego, czym ona jest- obraz ale nie jest energia. Pewnego rodzaju sila- tak. Ale laska to cos więcej niż wyżej wymienione- nie da się do końca jej zdefiniować, .. 'Emanacja Boga' to również próba jej zobrazowania ale laska to cos ponad.. Nie da się do końca jej opisać, uchwycić w słowa. Niewatpliwie jest ona darem bożym dla nas, prezentem, czymś nie zasłużonym dzięki której czerpiemy z Boga, Jego siły, potęgi i piękna. Dzięki niej możemy stawać się na Jego obraz i podobieństwo. Otrzymujemy ja poprzez sakramenty i sakramentalia. Jednym z sakramentów jest spowiedź. Ogólnie myślę, ze poza sakramentami rowniez- np. Tchnienie życia jest juz laska. Myślę, ze rozumiesz , co mam na myśli.
Hm... Co do zasad, powiedz mi jak to jest np z nałogami? Chcemy przestać a nie możemy? Wcale nie jest takie proste wytrwanie w naszych zasadach. Chociaż wydaje się, jakoby niektórym przychodziło to łatwiej, to jednak musieli tez jakos się tego nauczyć, wzmacniać pod tym kontem swoja wole itd. Znowu możemy zrobić podział na ludzi, którym łatwiej przyszło jej wzmocnienie i tym, którym jakoś trudniej- indywidualne 'zdolności'. Jednak uważam,ze przy dobrej woli, decyzji, konsekwencji itd, każdy jest w stanie pewne sprawy wypracować.
Co o tym sadzisz ?

Qrsywa napisał/a:

ewka3 napisał/a:

Może "besztanie", to za dosadne słowo. Mimo to uważam, że z Twoich wypowiedzi, aż kipi krytyka wobec spowiedzi i ludzi do niej przystępujących.
Być może spotkały Cię jakieś przykre doświadczenia, które wpłynęły na Twoją opinię. Zdarza się... Nie wszyscy są dobrzy, szlachetni i sprawiedliwi.
Masz swój sposób na pokonywanie słabości, ludzie, którzy korzystają ze spowiedzi swój. Nie mnie oceniać który lepszy.
Qrsywa tu nie chodzi o to, kto ma rację, ale o to jaki wpływ na spokój duszy wierzącego, ma sakrament spowiedzi. Skoro Tobie nic nie daje i jest według Ciebie "prowizorką", to Twoja indywidualna sprawa. Nikt nie namawia Cię do robienia czegoś, co w Twoim odczuciu jest niewłaściwe.

Ocenianie ludzi poprzez pryzmat ich wierzeń i obrzędów nie jest tematem tego wątku. Nie jest nim też licytacja wartości.

Więc wytłumacz mi jaki wpływ na Twoją duszę ma spowiedź jeśli za tym nie idzie prośba o przebaczenie krzywd jakie swoim słowem, czynem lub myślą wyrządziłaś innemu?? Chcesz powiedzieć że puścisz w obieg plotkę, która dotknie koleżankę z pracy a wyszeptanie tego w konfesjonale daje ci spokój duszy?? O to w tym wszystkim chodzi?? Tak mam przykre z tym doświadczenia. Nie ma we mnie wewnętrznej zgody na takie oczyszczanie się.

Wyznanie grzechów, w moim odczuciu, to dopiero przyznanie się do nich, wypowiedzenie ich głośno.

Najpierw trzeba sobie uświadomić popełnienie błędu, potem odrzucić próby usprawiedliwienia się, doszukiwania przyczyn, spychania winy na sytuację, okoliczności, innych...
Gdy już mamy świadomość czynu i dostrzegamy swoją winę, wyznajemy grzech poprzez spowiedź. Jest to jakby ustne zobowiązanie do dalszych etapów, zadośćuczynienia, chęci poprawy.
Są uczynki, których nie można naprawić, bo nie można cofnąć czasu, ale można uniknąć popełniania ich w przyszłości, gdy się szczerze żałuje.

Czy spowiadam się z "puszczanie w obieg plotek"? Nie. Wybrałaś niewłaściwy przykład.

Jak prosiłaś, napisałam czym jest w moim odczuciu spowiedź. Ty przedstawiłaś swój pogląd. Żeby nie zrobiło się niesmaczne, uznajmy naszą dyskusję za zakończoną.

Od kilku lat u spowiedzi nie byłam, ale "wrażenia" dobrze pamiętam. Jedyna spowiedź, którą jakoś mocniej przeżyłam, to jak miałam 9 lat i mdlejąca za strachu przyznawałam się do świętokradztwa. Bo przy poprzedniej spowiedzi ksiądz na koniec moich grzechów spytał, czy nie zapominam o pacierzu, szybciutko powiedziałam, że nie, a zapominałam o porannym! No i taka tragedia, naprawdę byłam przerażona, a ksiądz, na takie wyznanie 9-latki, chichocząc pod nosem, dopytywał jeszcze, złośliwiec, na czym to dokładnie polegało. O, wtedy po spowiedzi faktycznie mi ulżyło, ale dlatego, że przestała nade mną wisieć ta spowiedź. Tak czy inaczej, jak byłam mała, to spowiedzią się przejmowałam, nawet trochę może bałam? Po prostu nie lubiłam jej.

Później mi przeszło. Do spowiedzi szłam, bo święta, bo coś tam, coraz rzadziej, aż przestałam wcale. Generalnie dla mnie taka forma spowiedzi jest trochę bezsensowna. Nie wiem, może dlatego, że jakichś epickich grzechów nie miałam, nie spowiadałam się z morderstwa, aborcji czy puszczania się na prawo i lewo, a z przeklinania, niesłuchania rodziców i nieszanowania starszych. Właściwie wszystkie moje spowiedzi były takie same. Formalność. Nie czułam się spokojniejsza ani żadna inna. Ot, kolejka do jakiegoś pana, wymienienie tego, co nabroiłam, jakieś modlitwy do odmówienia i wszystko. Raz się jeszcze denerwowałam, jak zapomniałam, czy miałam koronkę czy jakąś (jaką?) litanię. Na wszelki wypadek odmówiłam pół katechizmu. Po prostu podchodziłam do tego trochę zadaniowo, tak trzeba zrobić i już. To robiłam. Może byłoby inaczej, gdybym miała na sumieniu jakieś grzechy, za które faktycznie mogłabym nie dostać rozgrzeszenia? Nie wiem. I właściwie teraz by się wiele nie zmieniło, poza tym, że byłoby mi może głupio powiedzieć, że nie pamiętam, kiedy ostatni raz byłam u spowiedzi. Ale się nie wybieram, bo dalej spowiedzi nie lubię, a od dawna nie robię czegoś, czego nie lubię. ;p

Rozumiałabym takie oczyszczenie, gdyby spowiedź wyglądała trochę tak, jak czasem na filmach. Że się siada z księdzem gdzieś tam, rozmawia o tych grzechach, o powodach itd. Wtedy może faktycznie można poczuć jakiś większy spokój. I pewnie, jakbym poprosiła księdza o taką spowiedź bardziej w formie rozmowy, to by się zgodził. Ale o czym mam z nim rozmawiać? O tym, że żrę mięcho w piątki? Czy że zdarza mi się nazmyślać wykładowcy? A może o tym, że często przeklinam? To raczej nie temat na długą, głęboką i pełną emocji rozmowę. No, można by pogadać o tym, że się nie użalam nad biedniejszymi i miewam ostre osądy. Ale tego raczej nie chcę zmieniać i to kwestia poglądów. Zmienić mogę to, że ich nie wyrażę, a nie że przestanę w dany sposób myśleć.