prawdziwa duchowość bez boga( któregokolwiek z jakże bogatych zbiorów) - Netkobiety.pl

A ja mam pytanie uzupełniające do autorki. Skoro mowa o duchowości, to co to (lub kto) wg niej jest duch?

Sam dojdziesz do tego jak zaczniesz studiować teologię, jak mój stary znajomy

Duchowość jest jedna z 'funkcji' naszej świadomości.  Wszelkie zachwyty/ zadziwienia/ pytania o cel i sens/ dążenie do prawdy( czasem zastępowane złudą poznawczą w postaci boga)- to są przeżycia duchowe. A sam duch? Poręczny termin do opisania esencji, istoty mojej 'mojszości' , składowej cech wyodrębniających mnie z kosmosu.

takijedenfacet jak rozumiem? wszystko zależy jak zdefiniujemy religię. Bo jeśli jako zdogmatyzowaną, zhierarchizowaną  maszynerię iluzji nie zaś pierwotny zachwyt/ zadziwienie/ przerażenie, to pierwszy cytat nie ma sensu. Ale jeśli jako jej rdzeń uznamy indywidualną duchowość, nie zaś doktryny czy rytuały- to skodyfikowane religie stają się szkodliwym fałszem, uniemożliwiającym prawdziwy rozwój duchowy, są protezą, erzacem. Oczywiście niosą wiele korzyści( poczucie wspólnoty- nie ma to jak prowadzić z ziomkami krucjaty czy dżihad, pocieszenie w obliczu choroby/ śmierci itp itd), inaczej nie byłyby tak ... popularne.

Skoro wszelką zaświatowość odłożymy między bajki albo chociaż powstrzymamy się z osądem do właściwego momentu, co nam pozostaje? (Jak żyć, panie, jak żyć?) Uważność i ciekawość.

Niestety w myślach nie czytam więc nie mam pojęcia o czym piszesz.

Nie rozumiem po co komu ten pusty wyraz. Mam swoje wewnętrzne przeżycia psychiczne, umiem rozróżnić jedne od drugich, więc znam pochodzenie różnych typów emocji, nie kieruję się nimi, kieruję się weryfikowalnym namysłem, a emocje kontroluję. Prawda, jaka by nie była, nie jest dostępna człowiekowi. Jest jak jaszczurka złapana za ogon. W ręce zostaje nam ogon dzięki któremu możemy dowiedzieć się czegoś o jaszczurce, ale sama jaszczurka ucieka. Złapanie ogona było jednak możliwe tylko dzięki logicznemu i racjonalnemu namysłowi, poddającemu się samokrytyce. Gdybyśmy kierowali się wiarą to biegalibyśmy na oślep po jaskini w poszukiwaniu czarnego kota i w najlepszym przypadku wpadli fartem na nietoperza.

katarzynka- duchowość jest czymś wcześniejszym niż wiara w któregokolwiek z bogów. Wiara jest wtórna- bo jest odpowiedzią- wobec tych 'wyższych' potrzeb naszej świadomości. Niestety słowo duchowość zostało zmonopolizowane przez wszelakie kulty, co nie oznacza, że tak powinno być. Nie myliłabym duchowości z moralnością.

Panie Lewski- no po coś ten wyraz jest. Jego stosowanie jest wygodne, bo obejmuje bogate spektrum 'doznań'- wszelakie zamysły filozoficzno- egzystencjalne, zachwyt nad sztuką, zachwyt nad złożonością wszechświata, bojaźń i drżenie i w ogóle... Ale przyznaję , że jest o tyle niekomfortowe, bo (najczęściej) z automatu kojarzy się z organizacjami 'parauduchowionymi, takimi jak KK.

Oczywiście, że prawda( całościowo) nie jest dostępna, ale dążenie do niej, próby poznania są realne i czegoś tam sie dowiadujemy...

Ale życie duchowe nie polega na zaspokajaniu ....świata materialnego Tak że pomyliłaś nieco te pojęcia. Jeśli chcę pielęgnować życie duchowe, to znaczy, że zależy mi na rozwoju wewnętrznym, a jeśli jest on dobrze ukierunkowany, taki człowiek nie będzie krzywdził innych.

Chodziło mi o to, że człowiek duchowy nie przywiązuje się az tak do świata materialnego.

Dojdziesz do tego że Boga niema

Ależ z punktu widzenia inkwizytora inkwizycja jest bardzo dobra, bo albo się na tym zarabia albo się tępi zbrodniarzy przeciwko Bogu (w praktyce jedno i drugie)

Pan Lewski
musze poprzec. Nie bez powodu o tych fartach pisalam - cale gadanie o duszy/duchowosci/duchach itp to takie pierdu-pierdu.