Kochać Boga - co to znaczy? - Netkobiety.pl

Kochać Boga, to na przykład zaufać Mu całkowicie, nie zostawiać niczego dla siebie.

Inaczej: to poznawać wolę Boga wobec siebie i chcieć podążać daną drogą, nie skręcać tam, gdzie ładne widoki

harmagedon, proszę o prowadzenie a także o mądrość jeśli chodzi o poznanie woli w przeróżnych dziedzinach życia. To kwestia osobistego kontaktu z Bogiem

Ja jakiś czas temu się zastanawiałam nad tym czy ja naprawdę kocham Boga, chciałam jakby sama po sobie sprawdzić jak to się objawia. I nawet doszłam do optymistycznych wniosków
Być może moja argumentacja w tym względzie jest katolicka, ale i w taki sposób patrzę na Boga, to chyba zrozumiałe. Tak więc w sytuacjach, w których pojawiała się pewna możliwość mojego większego zaniedbania bądź ciężkiego grzechu, na samą myśl czułam taki wielki wewnętrzny żal do samej siebie. Chciało mi się płakać jakbym mogła zawieść bardzo bliską mi osobę. I zawsze po takich sytuacjach czułam wielką chęć modlitwy, takiej rozmowy, szukania wsparcia. Nie były to zwyczajne wyrzuty sumienia, które kiedyś mi towarzyszyły w takich sytuacjach (po fakcie, nie przed). Nie potrafię lepiej opisać tego uczucia. To uczucie uchroniło mnie od zrobienia różnych głupot
Poza tym oczywiście wierzę w to, że się mną opiekuję i Mu ufam

Fakt, ale pewnie każdy to jakoś inaczej odczuwa. Bo można coś robić z miłości a można tak po prostu,choćby z dobrego wychowania.
Co do mojej wypowiedzi, to jeszcze nie dodałam, że w momencie gdy ktoś obraża Boga, to czuję się jakby obrażał bardzo bliską mi osobę.

Według mnie (a więc subiektywnie) miłość do Boga nie powinna być okazywana w taki sposób, jak to na ogół widzimy. Ważna jest następująca, niepodważalna kolejność: 1.BÓG, 2.RODZINA, 3.KOŚCIÓŁ. A więc kościół nie jest integralną częścią Boga (lub odwrotnie), jak to się często wydaje.

Ale nie o to mi chodzi.
Otóż jeśli człowiek prawdziwie kocha Boga, powinien kochać go bardziej niż swą rodzinę. Czujecie to? Naprawdę? Czy szczerze możecie powiedzieć, że Bóg jest ważniejszy od waszych rodzin, dzieci, mężów, żon?... Czy naprawdę bylibyście w stanie, gdyby przyszło wam wybierać, zrzec się rodziny na rzecz Boga?
Tak właśnie powinna wyglądać miłość do Boga.

Powstrzymywanie się od grzechu, modlitwa, uczestnictwo w ceremoniach kościelnych, nie są żadnymi wykładnikami miłości do Boga.
Powstrzymywanie się od grzechu (takie typowo mechaniczne) jest często dowodem nie miłości, lecz strachu przed Bogiem, a to nijak się ma do miłości.

Gwoli ścisłości, ta hierarchia: 1. Bóg, 2. Rodzina, 3. Kościół, nie jest moim wymysłem. To zasady w 100% chrześcijańskie.

annasweet jest dość fajne powiedzenie: "Jeśli Bóg jest na pierwszym miejscu to wszystko inne jest na właściwym" - tak to rozumiem i nie waham się stosować

annasweet podzielam w zupełności Twoje zdanie w tym temacie.

No ja bym powiedziała, że ma Bo dokładnie o tym powyżej napisałaś

Kompletnie nie rozumiem jak można porównywać miłość do Boga i do człowieka a tym bardziej  wartościować .
Wybacz ale dla mnie to kosmos co ty piszesz..
Bóg nigdy nie określił rodzaju ani "nasilenia" kochania więc tym bardziej twoje wywody dla mnie są nie zrozumiałe.
Nie czuję się żadnym niewolnikiem ,mam wybór i mógłbym tak samo beczeć jak ateiści na tym forum choćby..
No i wreszcie raczysz pozwolić ,że sam określę co jest wykładnikiem a co nie mojej miłości do Boga

Nie możesz sobie sam nic określać. Jeśli jesteś (jak przypuszczam) chrześcijaninem, opierającym się na Piśmie Świętym, to chyba wiesz, jakiej miłości chce Bóg od człowieka. On to wszystko przekazał, odkrył przed wiernymi, On wszystko jasno przedstawił, nie tobie decydować, jaka to ma być miłość. Ty możesz najwyżej sam w duszy odpowiedzieć sobie na pytanie, czy kochasz Boga tak, jak On tego chce. A jak On chce? Wiesz to? Jako chrześcijanin powinieneś wiedzieć.
Twoje stwierdzenia po części potwierdzają to, co myślę. Tak, miłość do Boga i do człowieka to coś absolutnie innego. Dlatego z partnerką możecie kochać się bardziej, słabiej, okazywać to sobie tak lub inaczej, zmieniać partnerki, możesz dojść do wniosku, że już nie kochasz... W przypadku Boga to niedopuszczalne. On powiedział już WSZYSTKO.
Pewnie, nie jesteś niewolnikiem, masz wolną wolę, do ciebie należy decyzja, czy będziesz postępował zgodnie z Bożymi zasadami. Do tych zasad należy też to, jakiej miłości chce Bóg od człowieka.
To nie kwestia nasilenia, porównania miłości do Boga i do człowieka, to kwestia JAKOŚCI omawianej miłości.

To jeśli możesz, to powiedz mi gdzie...
Nie znam Biblii na pamięć, ale wiem że wielu ludzi interpretuje słowa zawarte w Biblii tak jak mu się podoba, głównie dla własnych filozoficznych mniemań ..

A więc posłuchaj.
Po prostu: wierzysz, więc rób co Bóg każe.
Zasady Boże są tak proste, że często budzą wręcz niesmak, wywołują dyskusje, dywagacje, interpretacje i nadinterpretacje. Omiń te ludzkie dodatki, a wszystko prawdziwe zostanie. Właśnie to, co ja piszę. To żadna moja filozofia i interpretacja.
Jesteś uczniem. Dzieckiem. Przychodzisz do szkoły. Nauczyciel mówi ci: dwa plus dwa to cztery. Powtarzasz, zapisujesz w zeszycie, czytasz to w podręczniku. Nauczyciel mówi: pamiętaj to. Mówisz: pamiętam.
Dostajesz zadanie domowe, a w nim... ile jest dwa plus dwa? Piszesz odpowiedź "pięć".
Nauczyciel mówi, że popełniłeś błąd. Mówi: miałeś to w podręczniku, pisałeś to w zeszycie, mówiłem ci to sam, powiedziałeś mi, że pamiętasz...
Widzisz, w tym momencie człowiek może tłumaczyć się, wykręcać, przytaczać jakieś badania naukowców o powalającym IQ, że dwa i dwa to pięć, itp, itd...
Ale prawda jest jedna. Prosta.
Ty jesteś uczniem, Bóg nauczycielem.

Z Bogiem nie można się targować, wchodzić w układy, dyskutować. A zasady są proste, także te dotyczące miłości. On powiedział tobie, jaką miłością ciebie ukochał, i jakiej miłości chce od ciebie. On ma być największą twą miłością, On ma być pierwszy, najważniejszy, ważniejszy od czegokolwiek i kogokolwiek na świecie.
Wiesz, właściwie Bóg nie wymaga od ludzi nic więcej, jak tylko wzajemności (chociaż ludzka miłość tak jest niedoskonała)... A On ukochał ciebie tak mocno, że poświęcił za ciebie Swego Syna... Więc proste pytanie: czy ty go tak kochasz?...

Przypuszczam, że cię zaskoczę. Jestem ateistką. Taką prawdziwą, po apostazji, dzieci wychowuję w taki właśnie sposób, nie są ochrzczone czy wysłane na religię, ot tak, dla zasady, jak to dzieje się w wielu rodzinach fałszywie nazywających się ateistycznymi. Ja jestem naprawdę ateistką, moje dzieci też.
Nie zabijam, nie kradnę, nie wierzę.
Ale wiem naprawdę wiele na temat wiary, bo długo trwały moje poszukiwania. To, o czym piszę, to wiedza wielu wykształconych ludzi, pastorów, których wiara jest prawdziwa i wspaniała, którzy za podstawę swej wiary uważają tylko i wyłącznie Słowo Boże. Oni nie idą na kompromisy, nie słuchają biskupich dywagacji i świeckich filozofii. Tylko Boga.
Dziś mogę powiedzieć to, co pewien artysta: zazdroszczę wierzącym, ale za dużo w życiu widziałam i poczułam, żeby wierzyć w Boga.
Nie wierzę.
Więc nie kocham.

Jak sięgam pamięcią- nigdy żaden wierzący nikogo nie nawracał... buahahhaha

annasweet
Ja tez jestem ateistką ( względem jakiegokolwiek nazwanego boga) a agnostyczka względem potencjalnego innego bytu i tak tez wychowuję swoje dziecię.
Zauważyłam- min po wypowiedziach katolików na tym forum( odnoszę się do tego odłamu chrześcijaństwa z wiadomych względów) , że każdy bierze sobie z tej religii, to co mu odpowiada a niewygodne nauczanie pomija( 'bo przecież ja mam kontakt z Bogiem i sam sobie będę ustanawiał zasady:)'  )Każdy  z wierzących ma swojego Boga, skrojonego pod siebie. Ale to chyba naturalne.

Także według mnie to naturalne, nie ma o czym dyskutować. Bóg jest nieograniczony, ludzkie umysły zaś ciasne, cóż więc zrobić? Przyciąć na miarę...
Spójrz: przyznajesz się, że jesteś ateistą, a już podejrzewają cię o próby przeciągnięcia na tę "bluźnierczą" stronę, często odmawia się nam prawa do wypowiedzi na niektóre tematy, lub określa się wszystko, co napiszemy jednym zdaniem: "nie wierzysz - nie rozumiesz".
Pisałam o mojej wizji miłości do Boga i co? Zostałam w efekcie złym ateistą czyhającym z siatką diabelską na chrześcijan. Widać ateista nie ma prawa do takich wypowiedzi...

Paweł, tak czy inaczej, nie chciałam zranić twoich uczuć. Tak naprawdę nie wiem, gdzie miało to miejsce.
Weź jednak pod uwagę, że nie rzucałam bluźnierstwami, wulgaryzmami, nie obraziłam Boga. Nie wiem, czy to ma dla ciebie jakiekolwiek znaczenie, ale może zrozumiesz, że, pomimo wszystko, szanuję to, w co wierzą chrześcijanie?
Więc, mówiąc prostym językiem, możemy siebie szanować. Róbmy to - ale nawzajem.
Hej.

Wiem, że Bóg obroni się sam, On w zasadzie nie musi się bronić. Chodzi mi o to co ja czuję, tak samo jakby ktoś obrażał moich rodziców.

Annasweet, z tym porzuceniem rodziny itp. to dobre pytanie. Myślę, że to jest dla osób, które odczuwają powołanie do wyłącznej służby Bogu, w zakonie czy w kapłaństwie bądź jakieś objawienie. Natomiast co do tego, czy kocham bardziej Boga czy moich bliskich - kocham Go inaczej, chociaż to się trochę podobnie objawia. Doświadczam Go na innym polu poznawczym, innymi zmysłami. Staram się Go stawiać na pierwszym miejscu, ale różnie mi to wychodzi niestety.

Catwoman, nigdy nie chodziłam z Bogiem. Nigdy nie było nam po drodze. Ale też nigdy nie próbowałam odepchnąć od Boga tych, którzy chcą z nim chodzić.

Chodzenie z Bogiem to nie wypełnianie jego "widzimisię". Masz rację. Ale on nie tego od ludzi wymaga. Stworzył ich nie jako bezrozumne rośliny, dał im umysły, wolną wolę. Bóg pokazuje ludziom, że wszystko co mają, mają od niego, od kropli rosy na trawie po wielkie bogactwa. Wszystko co mają, mają od niego, a więc mają od niego życie i zbawienie. Wspomniałam już wcześniej, że On ukochał ludzi tak bardzo, że oddał za nich Swego Syna.
Dlatego ludzka miłość nie jest wypełnianiem bożego "widzimisię". Jest tym, co mu się należy. On jest Bogiem miłości. Na czymże mają się opierać relacje Boga z człowiekiem, jak nie na miłości?
On ustalił zasady. On powiedział, jakiej miłości od człowieka oczekuje. Uważam jednak, że On nie zmusza do takiej miłości, jednak On wie, że człowiek do takiej miłości jest zdolny, wie, że człowiek taką właśnie miłością może Go pokochać. A czy ty potrafisz, czy chcesz pokochać tak Boga, by miał w tobie upodobanie? Odpowiedz sam.

takijedenfacet820, wcale nie twierdzę, że Bóg będzie od ludzi wymagał takich ofiar, jak to miało miejsce np. w przypadku Abrahama. Dlatego podałam za przykład Hioba. Pamiętasz jego historię? Chociaż stracił wszystko, oprócz życia, nie odwrócił się od swego Pana. A On oddał mu wszystko w dwójnasób. Wcale nie chodziło mi o to, czy potrafiłbyś swemu synowi poderżnąć gardło. Bardziej o to, czy gdybyś stracił syna, rodzinę, wszystko, naprawdę wszystko, czy twoja miłość do Boga byłaby tak silna, jak wcześniej. Tylko tyle.
Tak mało, ale tak wiele.

Nie piszę o Bogu według własnego widzimisię. Wizja miłości, o której piszę, nie jest moim wymysłem, lecz, jak już wspominałam, obrazem wskazanym mi przez innych, prawdziwych chrześcijan. Znam też Biblię i ani mi w głowie nie postało ocenianie jej wartości. Jeśli zechcesz przyjrzeć się moim wypowiedziom, być może zauważysz, że w żaden sposób nie próbuję podważyć tego, co Pan przekazał ludziom w Piśmie Świętym. Daleka jestem od negatywnych ocen chrześcijan, a tym bardziej Boga.
Jakże często jednak czyta się: "bo wy, ateiści, macie zawsze coś do powiedzenia, chociaż g...o wiecie...".
Moja wypowiedź, którą zacytowałeś, mówi tylko o tym, że przyznając się do ateizmu muszę liczyć się z tym, że ten fakt będzie istotniejszy od wszelkich moich słów i myśli. A tak być nie powinno.

To dość proste.
Nie czuję Go.
Nie widzę Go.
Nie słyszę Go.
  Mówię tu oczywiście o duchowych doznaniach, nie materialnych.
Nie jestem Mu za nic wdzięczna.
Nie kocham Go.

On, Pan, jest dla mnie niczym postać literacka, która zawsze mnie fascynowała. Zawsze pragnęłam poznać Boga, ale tak, jak to czasem bywa z ciekawą książką: bohater cię wręcz zachwyca, czytasz powieść milion razy, poznajesz postać tak bardzo, jak tylko potrafisz, szukasz innych ludzi, którzy kochają tego bohatera, rozmawiasz z nimi, wymieniacie się poglądami...
I co? I nic.
Czasem wydaje mi się, że w Niego wierzę. Ale Go nie kocham, nie jestem mu wdzięczna, nie robię nic tylko dlatego, bo On ustalił reguły.
Nie chodzę z Bogiem. Być może idę w podobnym kierunku, ale dzieli nas autostrada pełna pędzących samochodów. Nie ma najmniejszych szans, bym naraziła się na śmierć po to, by przejść na Jego stronę.

Nie wiem, jak nawiązać relację z kimś, w kogo się nie wierzy. Tak jak pisałam, czasem mam wrażenie, że On jest, ale kiedy (wiele lat temu) próbowałam Go poznać NAPRAWDĘ, to pusty śmiech mnie ogarniał. Widziałam siebie jako osobę, która próbuje porozumieć się z zabawką. Dzieci to potrafią. Ja nie.
Nie zrozum mnie źle, nie porównuję Boga do zabawki. Chcę tylko pokazać ci, jak trudne jest nawiązanie takiej relacji dla mnie. Po prostu, według mnie, niewykonalne.
Widziałam uzdrowienia, ludzi płaczących w Bożym miłosierdziu, uwielbienie, wiele, wiele innych rzeczy. Nigdy to do mnie nie przemówiło. W najmniejszym stopniu. Kiedy słucham wypowiedzi "bożych namiestników", wyłączam telewizor nie potrafiąc opanować obrzydzenia. To wszystko nudne, głupie, cyrk, czy to katolicyzm, czy protestantyzm, czy... nieważne.

Tylko On potrafi być uosobieniem doskonałości. Ale dla mnie nie jest On postacią realną.
Pewien człowiek powiedział mi kiedyś, że to właściwie jest mój dramat. Jednak ja tego nie odbieram w taki sposób. Powtarzam po raz kolejny: zazdroszczę chrześcijanom, ale nie umiem w Niego uwierzyć.

Takiego głupiego frazesu już dawno nie przeczytałam

No to teraz czegoś tu nie rozumiem. Znasz dobrze Pismo, więc też wiesz, że Jest to opowieść o Bogu, który chce aby ludzie szli za Nim. Ludzie mają z tym ogromne opory i problemy. Tak było w raju z Adamem i Ewą, tak było w drodze z Egiptu do ziemi obiecanej, czy w NT Jezus też mówił zostaw wszystko i choć za mną. Nieposłuszeństwo ludzi nie budziło w Bogu jak u Ciebie obrzydzenia. Bóg w ludzi wierzy i tak powinno być z wierzącymi w Boga, mimo wszystko powinni wierzyć w ludzi.  Nie powinni się brzydzić słabościami innych, taką już mamy naturę, no i nie każdy chce siebie uczynić lepszym. Jak dla mnie ktoś kto odwraca się od ludzi, odwraca się też od Boga, bo jak widać w Biblii ludzie są dla Boga ważni.
Zatem odpowiadając tez na wątkowe pytanie kochać Boga, to też kochać ludzi.

To prawda i ta organizacja jest strasznie rozrośnięta, tworząca sama sobie problemy.

Samo głoszenie chwały Boga to za mało. A co z eucharystią, którą w Piśmie Jezus nakazał sprawować? I co od samego zarania chrześcijaństwa czyniono.

Mam nadzieję, że nie jesteś chrześcijanką, bo to co mówisz z chrześcijańskiego punktu widzenia powoduje iż włosy stają dęba.

Dla mnie kochać Boga to podążać za tym co przekazuje.
A nie mówi, żeby być biednym, żeby słuchać się wszystkiego, żeby umartwiać się, żeby odmawiać sobie. Mówi tylko, że On jest najważniejszy, w sercu, że życie duchowe jest najważniejsze.
A reszta powinna cieszyć również, pieniądze, sława, wycieczki, rodzina... Wszystko

A gdzie (skąd masz te informacje) tak Bóg Ci przekazuje, jesli można zapytać.

Adamajkis - franciszkanie mówią, że należy się dzielić, że trzeba się cieszyć. Jeśli ciężko się pracuje, to dlaczego nie cieszyć się z pieniędzy, wycieczki czy super domu... Należy i tą radość mieć w sobie to ważne.
Byle nie myśleć - te pieniądze, ten dom, ta wycieczka - to są sprawy dla których żyję. Bo jest coś więcej ponad to. To Bóg, to zgodność ze sobą, to rodzina, to duchowy rozwój.