duchowa samotność - Netkobiety.pl

Cześć marlenka. Wyczuwam, ze jesteś osobą wycofaną, zamkniętą w sobie. Czy aby życie nie przytłoczyło Ciebie i nie potrafisz czerpać z niego przyjemności? Z nie szczerymi przyjaciółmi jest tak, że zwykle są w pobliżu bo czerpią jakieś korzyści z tej fałszywej przyjaźni. Oceniając ludzi wokół siebie zadaj sobie pytanie co mają z Ciebie. Czy ojciec Twoich dzieci nie jest tym z kim możesz porozmawiać o wszystkim?
Myślę, że czujesz się samotna bo nie znajdujesz czasu dla siebie.
Napisz coś więcej o sobie to pogadamy.

Witaj Malerinka, ja też wchodzę na to forum, żeby pogadać na tematy duchowe, bo w moim otoczeni o to trudno. Wygaduję się więc na forum (a jest tu wielu ciekawych i fajnych ludzi) i to mi wystarcza.
Piszesz o poczuciu osamotnienia. Pracujesz zawodowo, czy zajmujesz się domem? Ja miałam takie poczucie osamotnienia, gdy byłam na macierzyńskim i wychowawczym. Mąż cały dzień w pracy, znajomi i przyjaciele też, a ja 5 dni w tygodniu tylko z małymi  dziećmi. Jak wróciłam do pracy, to mi przeszło.

Myślę, że w ogóle to ciekawy temat, dlaczego rozmowy na temat wiary i Boga w tzw. "towarzystwie" są passe.
Niby nikt nie chce o tym rozmawiać i rozpocząć tematu, ale jak już wątek powstaje, to nikt nie ma ochoty kończyć.
Pamiętacie jeszcze studenckie rozmowy przy ognisku? O czym najczęściej? O sensie życia A jak dorastamy to już nie wypada?

To chyba zależy od towarzystwa Ja co prawda zaliczam się jeszcze do tych studentów, ale mam sporą grupę znajomych, z którymi rozmawiam o Bogu i wierze bez skrępowania.

Jeśli założymy, że Bóg jest nudny, to będzie nudno.

Tak jak Allegra90 też nie uważam takich rozmów za nudne. Owszem nie z każdym da się porozmawiać o Bogu, ale ja akurat spotkałam kilka takich osób. Np. mam przyjaciółkę z którą często rozmawiam na ten temat. Miałam też drugą przyjaciółkę, z którą niestety miałyśmy konflikt i nie utrzymujemy już kontaktów, ale i z nią dużo rozmawiałam o Bogu, a nawet bardzo dużo. Czasem podejmuję ten temat z moim facetem, ale on pod tym względem jest bardzo drażliwy i nie ma z nim konstruktywnej wymiany zdań. On wie swoje. Ogólnie jest pewien rodzaj ludzi, którzy chcą rozmawiać, ale są i tacy, dla których jest to temat tabu.
No i muszę przyznać, że nie jest to łatwy temat. Przynajmniej dla mnie, bo często jestem odbierana dziwnie. Ludzie jak słyszą, że ktoś wierzy w Boga, to musi być od razu katolik.

Fajnie! W odpowiednim środowisku takie rozmowy mają sens.  Ale pewnie nie ma jakichś poważnych sporów o podejście do religii? A z ateistami zawsze jest ubaw po pachy

@Szpileczka: W ogólnej populacji człowiek, który przeczytał więcej niż kilka wyrwanych z kontekstu wersetów jest uważany za dziwacznego. Nie pozostaje nic jak przywyknąć.