Bóg- czy "mamy" się Go bać? - Netkobiety.pl

Wiara polega na bezkrytycznym przyjmowaniu tego co jest napisane w Biblii i słuchaniu księdza. Nie radzę Ci zagłębiać się w jej tajniki bo im więcej będziesz się dowiadywać tym więcej pytań bez odpowiedzi będziesz sobie zadawać. To może doprowadzić Cię do agnostycyzmu a później do ateizmu jak w przypadku bardzo wielu osób religijnych, które chciały wiedzieć.
Co do babci to wiadomo, że jest tak, że wierzymy osobom bliskim i kochanym nawet jeśli opowiadają rzeczy kompletnie wymyślone i nierealne. Czy uwierzyłabyś tak mocno w te słowa gdybyś usłyszała je od pijaczka siedzącego w parku na ławce?
Wyobrażenie Boga każdy ma takie jakie mu się przekaże. Jedni dzieciom mówią, że Bóg to czysta miłość a inni, że Bóg ukarze wszystkich za grzechy.

Papież Franciszek już teraz staje się niewygodnym Papieżem dla wielu hierarchów KK. Wcale się nie zdziwię gdy wkrótce umrze na dziwną chorobę albo wpadnie pod samochód.
Ani Boga ani umarłych nie trzeba się bać. Bać się należy żywych.

Catwoman pięknie powiedziałaś myślę że właśnie na tym polega wiara a nie na ślepym słuchaniu księdza bo jest "chodzącą świętością" ...

Czy czytałaś Biblię? Jaki masz stosunek do tego co tam jest napisane? Wierzysz w Boga czy w Księdza?

@Ojciecpiotr Prowokacja czy zły humor?

Polecam Ci przekład warszawski- bardzo dostępny.

Bojaźń Boża może być rozumiana dwojako, jednak jako taka jest darem, który skłania nas do posłuszeństwa Bogu. Ta prawdziwa, doskonała wynika NIE z obawy przed karą i potępieniem (to tzw. strach/żal niedoskonały, zwany czasem nieoczyszczonym), ale z miłości do Boga (bojaźń czysta). Najlepiej można to porównać do strachu człowieka, który coś przeskrobie. Dziecko zazwyczaj boi się kary, że rodzic nakrzyczy albo da szlaban. Starszy, dojrzalszy człowiek, gdy zrobi coś nie tak, nie boi się kary (albo przynajmniej martwi się o nią dużo mniej). Boli go to, że zranił drugą osobę, że ona będzie przez niego cierpieć, będzie jej smutno.
Tak więc w takiej bojaźni chodzi o lęk, aby Bóg nie doznał przykrości. Człowiek nie czyni zła bo nie chce ranić nim Boga. Inna bojaźń wynika z lęku o siebie: co będzie ze mną? Tak przeżywana jest "instynktem samozachowawczym". Wtedy myśli się o Bogu jako o Tym, który zagraża. Duch Święty wyzwala z takiej postawy. Pojawia się niepokój, aby nie zasmucać kochającej nas Boskiej Istoty. Dar bojaźni uczy więc głębszego przeżywania wiary.

     Wiadomo, że dużo powszechniejsza jest postawa, że ludzie boją się kary, piekła itp. Myślę, że Bóg doskonale o tym wie, że do niektórych ludzi tylko to przemawia, że na tym etapie zgłębienia jego myśli się zatrzymują. Stąd niektóre fragmenty w Piśmie Świętym wprost odnoszące się do sądzenia z uczynków. Jednak gdy skupisz się na rozważaniu dobroci i nieskończonej miłości Boga - Ojca, Stwórcy, Zbawiciela, prawdziwej Osoby, która kocha Cię totalnie i do końca, to nie będziesz chciała go obrażać. Tak jak nie chcesz, żeby z Twojego powodu był nieszczęśliwy Twój mężczyzna czy rodzic czy dziecko, bo te osoby prawdziwie kochasz!
Z bojaźni Bożej rodzi się szacunek dla Boga i wstręt do grzechu. Dar ten ułatwia czuwanie nad myślami i dążeniami, które nie polega na jakiejś obsesyjnej kontroli samego siebie.

Allegro, a dlaczego to nie działa w dwie strony? Bóg się chyba nie przejmuje cierpieniem swojego kochanego dziecka kiedy zsyła na niego chorobę? Nie uważa tak bardzo, żeby mu nie sprawić przykrości. A sam tego wymaga. Czy nie powinno być tak, że Bóg, który ponoć jest najlepszym ojcem i nauczycielem, daje przykład swoim zachowaniem?

Cat, dla tych, którzy mają szczęście w momencie wyzdrowienia, dla nieuleczalnie chorych niestety dopiero w chwili śmierci.
Ale obietnica wynagrodzenia tego w drugim życiu do mnie nie przemawia, jeśli o to chodzi.

Ja widzę dużą różnicę między zdradą, a nieuleczalnym rakiem; między zdadą, a tsunami, a Ty?
Skoro Bóg tak kocha, to dlaczego zsyła chroby i kataklizmy? Dlaczego jako kochający ojciec nie zrobi wszystkiego, żeby chronić swoje dzieci?

To tak jak ja bym przez pewien czas znęcała się nad swoim dzieckiem na różne sposoby, ale obiecała mu, że jak tylko ten okres dobiegnie końca (oczywiście datę znam tylko ja) będziemy żyć długo i szczęśliwie, będę je kochać i rozpieszczać. Wspaniałą matką bym wtedy była, prawda?

W większości przypadków to ludzie są odpowiedzialni za swoje nieszczęścia. Drugiego człowieka najbardziej krzywdzi człowiek. Te choroby i kataklizmy skądś się biorą, najczęściej z działań ludzi.
Catwoman, a ja potrafię wyobrazić sobie taki świat bez chorób, kataklizmów, nieszczęścia.

No dobra. A co z cierpieniem z powodu bezrobocia? Przeludnienia? Braku pożywienia? Zdrady? Oszustw? Samotności?

Oddawanie cesarzowi, co cesarskie, a Bogu, co boskie moim zdaniem przekłada się też na kierowanie swoich próśb, zażaleń i podziękowań do odpowiednich "organów". Skoro oddaję i jednemu i drugiemu to, co mu się należy, to o bezrobocie, czy głodową pensję mam żal do "cesarza", a o huragan, czy nieuleczalną chorobę do Boga.

Przez zdradę, czy oszustwo to człowiek krzywdzi człowieka. Nie Bóg, chociaż pewnie mógłby się wtrącić, gdyby chciał.

Moim zdaniem Boga nie ma w ogóle.
Ale jestem ciekawa jak na różne kwestie patrzą osoby wierzące i co je skłania do tego, żeby oddawać cześć akurat temu Bogu, czy przynależeć akurat do tego kościoła.

A od czego jest Bóg w takim razie?

Edit:
Cat, co innego słońce, które mnie trochę razi i muszę założyć okulary, których nie lubię, co innego zabójcza susza.
Zresztą skoro Bóg jest wszech i naj, to chyba ma lepsze pomysły, niż taka marna i grzeszna ja Jak wszechmogący, to wszechmogący, nie?

Merredithhh to tak naprawdę nie jest wątek o tym, czy Bóg istnieje czy nie. Właściwie żaden wątek raczej o tym być nie może, bo to nie nauka. Dla mnie to coś oczywistego, dla Ciebie i rzeszy innych osób- sf.

Tytuł wątku jest inny.

Dla mnie robi.
I wracając do tytułu: Nie boję się. Mam respekt, ale nie bojaźń. Jak pisze w Biblii:

"W miłości nie ma bojaźni, wszak doskonała miłość usuwa bojaźń, gdyż bojaźń drży przed karą; kto się więc boi, nie jest doskonały w miłości." (1.List Jana 4,18. Biblia Warszawska)

Bardziej: wiernym Jemu

I tak i nie Osoba, która krzywdzi innych ludzi może być w tym wierna sobie ale Bogu niekoniecznie. Ważne jest oczywiście, by nie być hipokrytą, ale by.... mieć sumienie i chcieć być dobrym człowiekiem.

"Będziesz tedy miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, i z całej siły swojej. A drugie jest to: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego. Innego przykazania, większego ponad te, nie masz." (Mk 12, 30-31, Biblia warszawska).

jasne, proste i obawiać się nie trzeba

No tak, masz rację. Sumienie ma każdy i właśnie o to mi chodziło, żeby wg niego postępować. Być wiernym sobie-żyć zgodnie z własnym sumieniem. Nie potrzeba dekalogu, żeby wiedzieć, że zabijanie jest złe, że krzywdzenie drugiego człowieka nie uczyni cię szczęśliwym.

takijedenfacet  mogę się podpisać pod twoimi słowami.

Jeszcze odpowiadając na post Malvishia, który przeoczyłam; pamiętaj, że Biblia też jest wytworem człowieka

Dziękuję Wam wszystkim za odpowiedzi takijedenfacet820 oj zgadzam się z Tobą czytając Pismo Święte z pewnością będę brała pod uwagę Twoje słowa swoją drogą zrobiły na mnie wrażenie

Pozdrawiam Was wszystkich ciepło

To byłby raj. W takim raju już byliśmy, gdy Bóg nas stworzył. Niestety okazaliśmy nieposłuszeństwo i brak zaufania wobec Boga, wiec przyszło nam żyć w świecie niedoskonałym, pełnym chorób, a nasze ciała są śmiertelne. Bóg jednak nas nadal kocha i obiecał, że nasze życie się tak nie skończy. Pomimo tego, że wciąż grzeszymy, nie ufamy Mu, a nawet mu ubliżamy i złorzeczymy, On dał nam swego Syna jako zadośćuczynienie za nasze grzechy. W ten sposób nasza niegodziwość została przybita wraz z Nim do krzyża, a my będziemy mogli żyć wiecznie.
To nie Bóg zsyła na ziemię choroby, kataklizmy itp. Takie jest życie na ziemi, a my nie czynimy wcale ziemi lepszym miejscem. Sami wywołujemy wojny, niszczymy środowisko, mordujemy się wzajemnie. Mogliśmy żyć w raju zamiast na ziemi, ale okazaliśmy brak zaufania, nie posłuchaliśmy Boga, więc musimy teraz radzić sobie tutaj wśród zarazków, kataklizmów, jadowitych zwierząt itp. do czasu, aż śmierć nas z tej ziemi zabierze. A tak swoją drogą to życie na ziemi nie jest aż takie okropne jak na miejsce zsyłki  .