Ja i mój chłopak nie rozumiemy się w kwestiach religijnych - co robić? - Netkobiety.pl

Pomijajac to, że dobrze byloby w pierwszej kolejnosci rozwiazywac realne problemy zwiazku, a dopiero potem te wyimaginowane, to może spróbuj tych argumentów, które  tu wytaczasz? Że to nie w tym rzecz, że sakrament i głęboka potrzeba życia zgodnie z nauką KK, no ale co ludzie powiedzą, no i mamusia z tatusiem focha z przytupem jeszcze strzelą i co będzie? No i nie zapomnij mu wyjaśnić, że  uczciwość wobec własnych przekonan to tu nie ma nic do rzeczy, bo każdy wie, że ksiedza to złodzieje i pasożyty, albo i co gorszego, no ale to juz lepiej temu ksiedzu dac koperte za pokropienie woda, niz ludzie mieliby gadac, bo to taki wstyd we wsi bedzie... Spróbuj, a nóż łyknie to. Sporo ludzi lubi żyć w hipokryzji, może i on da sie przekonać.

mój chłopak ma 24 lata i myślimy poważnie o naszym związku. w tym rzecz, że ja bym chciała żeby nasze dzieci miały chrzest a później sobie same będą decydować, tylko nie wiem jak go do tego przekonać?

A wiesz, że z zasady chrzest niemowlęcia odbiera mu świadomą decyzję? Dowiedz się najpierw jakie jest znaczenie tego sakramentu, bo poki co to bzdury opowiadasz.

Mozesz przedstawić swojemu chłopakowi opinie na ten temat znanych osób które są w temacie obeznane i wiedzą ze Chrzest wyjdzie dziecku na dobre .Znalazłam cytat Glorii Polo  Kobiety która się nawróciła i mówi o wielkiej wartości Chrztu;

Moje życie tak bardzo wymknęło się spod kontroli i do tego stopnia naruszyłam porządek stworzenia, że zdolna byłam do takich bluźnierstw. I tak oto osiągnęłam najniższy punkt, dno i zniszczyłam moją relację z Bogiem, moim Stworzycielem. Nigdy nie dawałam mojej duszy czegoś naprawdę budującego, jakiejś pożywki.

Dziś każda matka i każdy ojciec ponoszą tę samą odpowiedzialność, gdy nie chrzczą swojego dziecka. Sakrament chrztu to ?matczyne mleko dla duszy?. Często słyszy się dziś: ?Dziecko samo powinno zdecydować, gdy dorośnie, czy chce być ochrzczone czy też nie.? Nie ochrzcić dziecka to tak jakby nie karmić go, argumentując: ?Niech samo później zdecyduje, co chce jeść i pić!? Jesteśmy odpowiedzialni przed Bogiem za dawanie dziecku właściwej pożywki dla duszy. Bez sakramentów jesteśmy pozbawieni pokarmu dla duszy. Przez to ona głoduje.
Gloria Polo

No napisałam to są słowa Glorii Polo.Jej świadectwo jest uznane przez Kościół.

Catwoman,odniosłam się do postu Valentinetine która pyta się o argumenty dla swojego chłopaka.Co do Chrztu w innych wyznaniach pewnie,że jest inaczej.Co do Glorii nie chodzi mi o wiare w nią ale jest narzędziem w rękach Pana jak przez wielu się posługuje.

Jeżeli Autorka nie jest gorliwą wyznawczynią to nie oznacza że spotka się z odmową ochrzczenia dziecka.Co do drugiej części postu to zapytać się trzeba samej autorki.;)

Mandarynko, Gloria Polo nie jest uznaną przez KK mistyczką i wizjonerką. Wręcz przeciwnie, Kościół Katolicki nigdy nie uznał jej objawień, więc równie dobrze ta pani może cierpieć na schizofrenię. Zresztą czytałam, że wiele z tych rzeczy, które ona przekazuje to kompletne brednie, które nie mają poparcia w Biblii. Myślę też, że przytaczanie słów takiej osoby jest w tym wątku nie na miejscu.

A teraz przechodząc do meritum: valentinetine, dziwi mnie twoja argumentacja na temat chrztu. Napisałaś, że dziecko trzeba ochrzcić, bo:
1. "wychowałam się w rodzinie katolickiej i moi rodzice nie byli by zadowoleni z tego powodu" - to jest dziecinny argument. Twoi rodzice życia za ciebie nie przeżyją, tak samo jak za twoje przyszłe ewentualne potomstwo. Twoje wybory życiowe nie są ich sprawą.
2. "chciałabym  żeby nasze dzieci same zadecydowały jak już będą w odpowiednim wieku jaką religie będą wyznawać" - skoro tak, to po co je chrzcić? Jak będą dorosłe, to same wybiorą.
3. "żeby nasze dzieci na tym źle nie skończyły" - a dlaczego miałyby źle skończyć? Czy uważasz chrzest za rodzaj magicznego zabiegu? Kościół Katolicki od pewnego czasu już nie naucza, że osoby nieochrzczone są po śmierci potępione na wieki, poczytaj trochę o tym.

Nie próbuj zmuszać twojego chłopaka do zgody na chrzest, bo wasz związek nie przetrwa próby czasu. Nikt nie lubi, kiedy się podważa wartość jego przekonań, zwłaszcza, że w twoim przypadku przekonania nie wypływają z prawdziwej wiary, ale z jakichś dziwnych argumentów typu "co powiedzą rodzice". Powiem ci, że ja jestem ponadwyznaniowa i nie będę chrzcić dzieci. Nie dlatego, że KK jest "be", albo dlatego, że księża to złodzieje, tylko dlatego że jako niekatoliczka nie mam zamiaru potomstwa po katolicku wychowywać. Bo to obiecujesz na chrzcie - że wychowasz dzieci po katolicku. Skoro nie chcesz, to na co im ten chrzest? Będą wychowywane w rodzinie, w której matka waha się w kwestiach wiary, a ojciec jest ateistą. Co im da chrzest? Tylko fałszywą, niczym nie popartą przynależność do jakiejś organizacji religijnej, nic ponad to.

Zatem co wygra? Tradycja, czy osobiste przekonanie?

Jestem Babo. Czym mogę służyc?

A ja z kolei nie wyobrażam sobie ochrzcić dziecko
jak widzicie: każdy może mieć zupełnie inny sposób myślenia. I każdy tak samo silne przekonanie.

"Chcę, by nasze potencjalne dzieci były ochrzczone."
"On nie chce, by nasze potencjalne dzieci były ochrzczone."
To dwa stanowiska. Dwa stanowiska sprzeczne ze sobą, niemożliwe do pogodzenia. Upieranie się przy jakimkolwiek z nich, usiłowanie przeciągnięcia na swoją stronę powoduje/spowoduje narastanie konfliktu.

Początkiem dyskusji może być odpowiedź obu osób na pytanie "Dlaczego?".
Odpowiedz na pytanie "Dlaczego chce, by nasze przyszłe dzieci były ochrzczone?", Twój partner niech odpowie na pytanie "Dlaczego nie chcę, by nasze przyszłe dzieci były ochrzczone?". Kolejnym krokiem - szukanie sposobów zaspokojenia potrzeb obu osób.

Czemu twierdzisz, że chrzest odbiera dziecku świadomą decyzję? Ja też jestem zdania, że lepiej ochrzcić dziecko, posłać do Pierwszej Komunii Świętej i do bierzmowania, zapisać na religię i prowadzać do kościoła, niż tego nie robić. Dlaczego? Z góry przepraszam, jeśli też palnę jakąś bzdurę , ale wyobrażam to sobie tak: jeśli córka pójdzie w moje ślady, to będzie miała w nosie, czy jest ochrzczona, czy nie, po prostu odejdzie od kościoła i tyle. Ale jeśli pójdzie w ślady mojego męża, to będzie miała do nas ogromne pretensje, że tyle lat musiała żyć bez Chrystusa, że jej nie pokazaliśmy tego czy tamtego...

Szczerze powiem, że nie wiem Nie mam tego jakoś bardzo przemyślanego. Wiem, że moi rodzice (niepraktykujący) zrobili tak ze mną i jestem z tego powodu bardzo zadowolona. Z chrztu nic nie pamiętam, wiadomo Ale przeżyłam naprawdę mistyczną (tak, tak, nie myślałam o prezentach) Pierwszą Komunię Świętą. Na lekcjach religii zdobyłam pewne podstawy etyczne. Poznałam fajne, z punktu widzenia dziecka, tradycje. W dorosłym życiu, gdy okazało się, że będę brała ślub kościelny, nie musiałam ganiać i nadrabiać wszystkich koniecznych sakramentów. Nie musiałam siedzieć jak głupek w bibliotece, gdy inne dzieci chodziły na lekcje religii (wiem, głupi argument, ale dla dziecka to ważne - nie odstawać od rówieśników). Niedziela była czymś fajnym, radosnym, wyczekiwanym, szło się do kościoła całą rodziną (tak, wiem, można też iść gdzie indziej). Jednym słowem miło to wszystko wspominam. Najbardziej jednak boję się, że moje dziecko, gdybym pozostawiła mu wolność wyboru, w dorosłym życiu i tak zdecyduje się na bycie praktykującym katolikiem (co jest bardzo prawdopodobne przy takim ojcu-wzorze) i będzie miało żal, że nie pokazaliśmy mu tego wszystkiego wcześniej.

Wydaje mi się , że ja to raczej jestem agnostykiem. Sama nie wiem czy wierzę czy nie wierzę, dlatego postanowiłam być obojętna i temat czy nasze dzieci będą miały chrzest czy też nie na razie nie będzie omawiany dopóki nie nabiorę większego doświadczenia w tych sprawach i oczywiście do czasu , gdy zajdę w ciążę;)
Ale najzabawniejsze jest to, że bardzo często gdy chodziłam do kościoła w dzieciństwie to mdlałam, gdy patrzyłam się na ołtarz, widziałam tylko światło i straciłam przytomność - takie mam wspomnienia z dzieciństwa jeśli chodzi o chodzenie do kościoła heh czyli coś w tym jednak musi być, jestem chyba jakoś negatywnie nastawiona jeśli chodzi o ten klimat i tłumy modlących się ludzi w głowie mi się to teraz nie mieści.

Jesteś na dobrej drodze do ateizmu. Ja też to przechodziłem. Zmienią się jeszcze trochę Twoje poglądy a problem chrztu dziecka przestanie istnieć.

valentinetine dowiedz się najpierw czego tak naprawdę chcesz i kim jesteś

Posłuchaj Valentinetine. Mądrzy ludzie sami obierają drogę, którą chcą iść. Głupi idą bezmyślnie za stadem i bezrozumnie naśladują jego członków. Jeżeli jesteś osobą wierzącą i wiesz że ta wiara pomaga Ci w życiu to ochrzcij dziecko i wychowuj je w wierze. Jeżeli nie po drodze Ci z Bogiem to nie krzywdź dziecka chrztem tylko dlatego że w rodzinie będą mielić jęzorami. Pomielą i przestaną.
Twój wybór ma być świadomy i celowy.

Autorka ewidentnie boi się swojej katolickiej rodziny i katolickiego otoczenia. Bo dla niej jak sądze ważne jest to "co ludzie powiedzą" i tak na prawdę dziecko chce ochrzcić  chyba tylko po to żeby mieć "święty spokój". Dziecko wychowywane przez ojca ateiste i matkę - hmmm...raczej nie wierzącą nie będzie wierzyło w narzuconą na chrzcie religię. Chyba że zadbają o to rodzice chrzestni, czy dziadkowie itd. Wydaje mi się dość dziwne to, że kobieta (potencjalna przyszła matka) chce zapisać dziecko do wspólnoty do której sama przynależeć nie chce. I w jaki sposób zamierza przygotowywać dziecko do obrzędów typu komunia. Uczenia się modlitw na siłę, bo tak trzeba ale i tak dla niej nie przedstawia to żadnej wartości. Ja w każdym razie tak zrozumiałam post autorki.

Nie chciałam nikogo urazić jeśli coś źle zrozumiałam to proszę mi to przetłumaczyć jeszcze raz.

Minion888 5 lat studiowałeś teologię i jeszcze nie doczytałeś, że Jezus ustanowił chrzest jako SYMBOL (de facto sam chrzest nie zbawia) dla osób....DOROSŁYCH, nie niemowląt. Oj, chyba potrzebujesz korepetycji

...

:(:(:(:(:(::(:(:(:(:(:(:(:(:(:(::(

Chrzciny to nie jest wybór religii przez dziecko, bo nawet jeśli kiedyś postanowi odejść z kościoła poprzez apostazję, i tak formalnie będzie katolikiem. Poza tym mam wrażenie, że chciałabyś tego chrztu ze względu na rodziców i "co ludzie powiedzą".
Nie lepiej mówić dziecku o istnieniu różnych religii, a potem pozwolić mu wybrać religię lub jej brak? Co niby takiego straci - prezenty na chrzciny, na komunię, na bierzmowanie? Duchowość? Lepiej uczyć dziecko człowieczeństwa i wartości - na tym tylko zyska.

Jeszcze co do obaw przed śmiercią dzieci nieochrzczonych - kilka lat temu szychy z Watykanu umówiły się na posiadówę i ustalili (na podstawie nauk swoich poprzedników) , dokąd trafiają takie dzieci. Ta miejscówka to limbus. Nie mam nic do osób wierzących, przyjaźnię się z wieloma katolikami, ale nie jestem w stanie pojąć, dlaczego wierzą w coś takiego.

Jeszcze tak na koniec - nie chrzcijcie dzieci, nie bierzcie ślubu kościelnego, tylko dlatego że rodzina napiera, że od dziecka marzyłyście o białej sukni, że kuzynka miała taki ślub to ja też muszę itd. Nie o to w tym chodzi.

I wszystko na temat.

Kizia, mnie tam uczono, że lepiej miec jedną przyjaźń "wypróbowaną w ogniu", niż naście "przyjaźni jednego sezonu". Ale może ja sie nie znam Bo tu faktycznie pewnie idzie o polityke i władze, jak sama zaznaczyłas, wiec sam KK godzi sie na taki stan rzeczy

No ale druga stroną medalu jest właśnie sumienie. Każde, pojedyncze sumienie. I mi np moje nie pozwalaloby np na ochrzczenie dziecka w KK. Inna sprawa, ze żadne to zrobienie dobrze katolickiej rodzince, bo jesli ci krewni faktycznie byliby katolikami, to taki chrzest "bo wypada" odebraliby jako obelge i swietokradztwo, a nie grzecznosc.

Właśnie przez podejście typu "bo trzeba" KK w ogóle się jeszcze trzyma. Może wypadałoby zmienić myślenie??

Cat, też słyszalam audycje i niestety zmartwię Cię. Akurat słuchacze Trójki to nie jest przeciętny przekrój społeczny, ale raczej "inteligencja".

Slyszalam tego pana Chwile walczylam z pokusą zadzwonienia i przypomnienia, ze Polska jest krajem świeckim! A  i z informacja, ze akurat w moim domu świat katolickich się nie obchodzi (w tym i Wielkanocy i BN) bo katolikami nie jesteśmy.

Ja bym nie chrzciła i pozwoliła bym później dziecku zdecydować. Ja zostałam niestety ochrzczona, mimo, że moi rodzice praktykujący, ani specjalnie wierzący nie są. Idąc do komunii po prostu cieszyłam się, że dostanę mnóstwo prezentów, na resztę miałam wywalone i nie rozumiałam z tego kompletnie nic. Do bierzmowania nie poszłam, bo się zbuntowałam i uznałam, że ja w tym cyrku uczestniczyć nie zamierzam, na religię też przestałam chodzić. Jestem ateistką odkąd skończyłam 12 lat, może nawet od wcześniej, bo zawsze było mi po prostu ciężko tak bezkrytycznie wierzyć w jakiegoś tam boga. Nie wezmę nigdy ślubu kościelnego - na szczęście mój partner tego nie będzie chciał, bo też jest ateistą. A jakieś tam zdanie teściów na ten temat mnie kompletnie nie interesuje, ja nie będę działać wbrew swoim poglądom żeby kogoś uszczęśliwić. Dzieci jak będą cokolwiek rozumiały to same zadecydują co im bardziej pasuje. Ja bardzo szybko zrozumiałam, że katolicyzm mi kompletnie nie odpowiada.